Vælkomin vársins vakri mai

    Lag: Johann Abraham Peter Schulz
    Týtt: Tummas Napoleon Djurhuus (leysliga úr týskum)

    1. Vælkomin vársins vakri mai.
    Sjá sólin skyggir heit
    um summardáaprýddan teig
    og sóljugula veit.

    2. Vælkomin vársins vakri mai.
    Hoyr fagran fuglaslátt
    frá morgunstund um alla leið,
    til døggin drýp’ mót nátt.

    3. Vælkomin vársins vakri mai.
    Nú kvøðið vársins sprund
    og dansið við um heyg og heið
    og kvøldarkvirra lund.

    Meidansur

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Johann Abraham Peter Schulz

    1. Ungmoy í mai so kvøður:
    Luftin blá er og føgur,
    sólskin um alla leið,
    baldursbráir og dáar,
    liljur fínar og smáar
    – nú, ið komin er alfagri mai.

    2. Komið, dansið og syngið,
    dansið við mær í ringi,
    stígið ein feginsdans,
    dansið við mær á vári,
    dansið við sól í hári
    – setið saman av maiblómum krans.

    3. Nú er stundin at finnast,
    nú er stundin at ynnast,
    nú er sólmildur mai;
    gævi sveinin eg finni,
    sum mær fylgja skal lívslanga leið.

    Hevur tú hómað heimin tann

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Bjørgfinnur Nielsen

    1. Hevur tú hómað heimin tann
    – tú sum spelknast í heimligum túni –
    har atomspreingiknøttarnir opna
    sína veldigu eiturkrúnu.

    2. Hevur tú hómað tað vísdómstræ,
    hvørs greinar brenna og brima,
    sum reis í lýggjum passatvindi
    upp frá heimunum í Hiroshima.

    3. Hevur tú hómað heimin, sum
    skapast av heilans gráu ondum?
    Heimin, ið ger atomir úr
    skýlandi móðurhondum.

    4. Hevur tú hómað tað vísdómstræ
    við krúnu av eitrandi eimi,
    sum breiðir seg út yvir londini,
    so bið fyri hesum heimi!

    Gríma

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Kristian Blak
    Viðmerking: Yrktur 26. oktober 1965

    1. Kjallarahurðin ríkir,
    nú tað er farið at skýma.
    Uttan úr kuldanum sníkir
    onkur seg inn til tín, Gríma.

    2. Á básinum fjálg tú stendur,
    lágt er upp undir bita.
    Lofnaðar eru hendur,
    men tú eigur holdmjúkan hita.

    3. Hondina upp undir bógvin,
    innanvert – longur, longur! –
    vælsignaður hitin flógvi!
    – Ein kúgv og ein lítil drongur.

    4. Ein kúgv og ein lítil drongur!
    – Leið síðan mangur dagur,
    Gríma er ikki longur,
    og tú ert ein vaksin maður.

    5. Kjallarahurðar ríkja
    kanska í kvøld, tá tað skýmir:
    Aðrir piltar seg sníkja
    inn til kvøldfjálgar Grímur.

    Spælið! Spælimenn, spælið!

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Anette Bonde

    1. Spælið! Spælimenn, spælið!
    slaghørpu, cello, trompetir.
    Tónið løg út í rúmið,
    tøgnin at hjartanum setir.

    2. Spælið! Spælimenn, spælið!
    lagið um longsilin bjarta,
    lagið um lukku og látur
    – doyvið mítt dukandi hjarta.

    3. Spælið! Spælimenn, spælið!
    lokkandi, tølandi tema,
    trákendar, trølsligar rútmur
    – hjartað av trega er tremað.

    4. Spælið! Spælimenn, spælið!
    fyllið mær høll við musikki,
    uggandi, lúgvandi løgum.
    Hon elskar, elskar meg – ikki!
    Spælið!

    Um brúðarnáttina

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Lykkelige Jim

    Góðu menn, nú skal eg tykkum siga,
    hvussu brúðarnáttin royndist mær;
    nýgiftur eg var – hon æt Maria –
    vøkur sum ein filmstjørna hon var.

    Eydnuríki eg,
    at á dyr eg slapp:
    Skúmgummi var hold,
    og heilin var av papp!

    Eg hitti hana fyrstu ferð í dansi,
    sum Anita Ekberg barm hon bar,
    sum Suffía Lorén hon hevði mjadnar,
    sum á Brigittu síða hárið var.

    Eg fall – og fallið mítt var av teim stóru –
    hon gjørdist góð við meg, sum tíðin leið!
    Tó um vit ofta eina saman vóru,
    til »hitt« hon segði altíð kortanei!

    Hon segði: »Góði Per, vit mugu giftast
    fyrst, tí annars dríva vit jú hor!«
    Tá eitt ár gingið var, oss prestur vígdi,
    til stól og skáp, komfýr og song og borð.

    So kemur brúðarnáttin – uppreidd song er –
    brúðarnáttin, sum øll droyma um:
    Dreymurin hin nakni út brátt gongur,
    brúðurin hon fer úr klæðunum.

    Suffía, Anita og Birgitta
    farið væl nú fyri síðstu ferð,
    brátt Maria, barmfagra og fitta
    nakin, tit, í mínum ørmum er.

    Eg var eitt sindur sjei – men hon var ikki!
    – Prestur hevði givið loyvi sítt! –
    Blusa, skjúrt og undirklokka, serkur,
    flaksaðu um spenta likam mítt.

    Hon segði: »Per, kom hjálp mær við at loysa
    bringuhaldaran á ryggi mær!«
    Hon tók so barmin av – eg stóð sum Kánus! –
    – sum handabakið sløtt hon framman var.

    Eg uggaði meg kortini, enn vón var,
    í neðra var enn frúan lendastór.
    Men eisini í neðra svikin sjón var,
    tá »skúmgummi roll-offið« niður fór.

    Fiskabollabróst og dreingjamjadnar
    – dreymur mín fór líðandi í knas –
    knæskeljar sum lok, svamp millum tærnar!,
    Tennirnar hon koyrdi í eitt glas!

    Og eygnahvarmarnar, teir svørtu, síðu,
    sum ofta høvdu rúnarbundið meg,
    teir tók hon av og stakk í eina skuffu
    – parúkkurin hann fór brátt sama veg.

    Har stóð hon: Skallut, tannleys, sløtt sum fjølin
    og lespaði: »Kom, elska meg nú, Per!«
    Eg sprakk á dyr í berum undirbuksum
    og ræðist kvinnur síðan hesaferð!

    Tulipanærin

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus

    Tað var ein fagran summardag,
    øll lambamæ tey vóru glað,
    á Vaglinum var púra logn,
    og sólin skein á pylsuvogn.

    Við pylsuvognin stóð ein ær,
    tvey smálomb hevði hon við sær.
    Tey vóru svong, tey liðu neyð,
    tí Arni hevði jagstrað tey.

    Tætt við ein gomul kona stóð,
    hon var so tjúkk, hon var so góð.
    Hon vá eitt skippund ella tvey
    og hevði alsk til heimaseyð.

    Tólv hot-dogs keypti hon við skund
    og gav so hesum heitan hund.
    So hugnaligt um Vaglið reyk,
    tá ið tey ótu hund og leyk.

    Tá hetta máltíð liðugt var,
    tey fóru, bæði lomb og ær,
    tí sinnoppur er kryddur sterkt,
    at eta tulipan-dessert.

    Tey ótu tulipanir sjey,
    so nú tey hava onga neyð,
    nú hava øll trý fulla vomb
    – tann neyðars ær og hennar’ lomb.

    Og hetta er eitt fínt bevís,
    at Havnin er eitt paradís
    bæði fyri lomb og ær,
    um bara eingin Arni var.

    Á skúlabeinki

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Sámal Petersen

    1. Sólin skínur, og nú er vár –
    seg klokkan so seinliga flytur.
    Silvurlín hevur sólvakurt hár,
    á næstfremsta beinki situr.

    2. Sólin skínur, og nú er vár
    um keðsamar, útslitnar bøkur.
    Silvurlín fylti sekstan í gjár,
    hon er so vill og vøkur.

    3. Vár er komið, og sólin skín,
    hon skyggir í síðsvørtum hári.
    Sárt eg droymi um Silvurlín,
    eg ungi, forelskaði dári.

    4. Vár er komið, og sólin skín,
    hon spælir á dúnbrúnum armi.
    Lítið grunar hon, Silvurlín,
    um kenslur, mær brenna í barmi.

    P.M. Dam

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Skal kvøðast

    Hvør veitir føroyingum mat inn í munnin
    – pressugerð, sukur, siropp og »jam« –
    vínið, teir drekka, breyðið, teir eta?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvør veitir føroyingum pengar til gávu
    – bert við at senda eitt fitt telegramm –
    so teimum ei nýtist arbeiða longur?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvør gevur føroyingum klæði á kroppin
    – klæði av nylon, og annað fínt kramm –
    so ikki teir ganga naknir og skelva?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvørjum er tað, høvundar rósa
    – meira enn Churchill og onkul Sam –
    meira enn Nasser og Adenauer?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvønn er tað, føroyingar allir tilbiðja
    – sum ísraelsfólk tilbað sín Ábraham –
    tilbiðja fyri undir- og uppskot?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Um hvønn er tað føroyskir fiskimenn kvøða
    – serliga tá ið teir fáa ein dramm –
    at hann eigur lívið í teimum og teirra?
    – Ikki um Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvør hugsar ongantíð fyrst um seg sjálvan?
    Hvør roynir ongantíð troðka seg fram?
    Hvør hugsar bert um tað besta hjá øðrum?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvør letur sólina skína í Føroyum?
    Hvør lokkar mánan um náttina fram?
    Hvør er á jørðini næstur Várharra?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.