Eg elski teg, land

Orð: Hans Andrias Djurhuus
Lag: Peter Alberg

1. Eg elski teg, land, eg elski teg, land!
tá ið grønur er dalur og ong,
og bylgjurnar kyssa og fevna tín sand.
Eg elski teg, land, eg elski teg, land!
tá ið fuglurin byrjar sín song.

2. Eg elski teg, land, tá ið dunandi hart
gjøgnum skørðini stormurin fer,
og loftið er vorðið so bikandi svart.
Tá kenni eg teg, sum ein vølva tú vart,
ið framskygda sálina ger.

3. Eg elski teg, land, eg elski teg, land!
tá ið illlýsi spælir um tind,
og sól litar skýggj eins og logandi brand,
tá kenst tað, sum stevndi ein sigrandi and’
so treyst mót himmalsins grind.

4. Tú dregur meg at tær, tín megi er stór,
og minnið um teg er mær kært.
Eg veit eina stund, eg tær trygdareið svór,
og um eg enn víða um verðina fór,
tú støðugt í huga mær vart.

5. So mikið er prentað og mikið er sagt
um teg og um vesaldóm tín,
so sárt hava mangan teg synirnir rakt, –
tó enn hevur ikki títt merki tú lagt,
títt snjóskæra drotningarlín.

6. Er sonur tín ikki, sum vónandi var,
er ættin øll ráðleys og veik,
kann vera, hin stundin tó ikki er fjar,
tá tú kanst tær byggja av nýggjum ein garð
og byrja av nýggjum ein leik.

7. Og byrjar tú leikin, so fylkir tú lið
av monnum, ið virða teg hátt,
sum ei vilja geva teim dvørgunum grið,
ið bergtaka fólkið og ynda tann sið,
at lúra og lirka so smátt.

8. Sum kongsmóðir ert tú, ið rikin úr høll
til fjarløgdu oyggjarnar fór.
Hon átti sær son, hann fór fram yvir fjøll,
hann valdi sær garpar; tá stúrsaðu øll,
tí hansara megi var stór.

FavoriteLoadingGoym tekstin