Ei nøkur nátt so svørt kann verða

Orð: Petur Jacob Sigvardsen
Viðmerking: Yrktur á kyndilsmessu 2010.

Ei nøkur nátt so svørt kann verða,
ei myrkrið so kann hylja meg,
at eygu Guds ei við meg bera
og fylgja mær á mínum veg.
Um eg enn djúpt í dýpið søkk,
tó kærleiksarmur Guds mær røkk.

Frá ásjón Guds kann eingin fara,
hans faðireyga barn sítt sær.
Guds kærleiki skal okkum varða,
ið hvussu vánd enn lagnan varð.
Ja, um so alt á foldum sveik,
hans kærleiki ei frá oss veik.

Eitt sinn so lýsir fyri degi,
og morgunstjørnan er at sjá,
tá lætta skal hvør sorg og tregi,
hvørt tár skal torna kinnum á;
tá hesin heimur meir ei slær,
og alt, ið nívir, enda fær.

Á síðstu náttarvakt hann kemur,
vár Faðir, sum er oss við lið.
Tá blídliga hann barn sítt nemur
og gevur tí sín sæla frið.
Hann burt tað tekur foldum frá
til heimland sítt. Halleluja!