Føðilandið

Orð: Olivar á Ryggi
Lag: Hans Jacob Højgaard

1. Mítt føðiland, ið liggur her í norði
so frítt, at fólk her landi byggja á,
mítt móðurland, tað er tað dýra orðið,
ið eigur alsk mín og mín’ heitu trá,
tað er tað land, hvar vøggan mundi standa,
sum barn eg hvíldi móðurarmi á,
tað er tann sól, ið hesar oyggjar brandar,
tað er títt hav, meg knýtir móður hjá.

2. So fagurt krýnt tú stígur upp úr havi,
mítt føðiland, í vetrar ódnum vígt,
teg vil eg elska alla mína ævi,
ei nakað annað kann eg elska slíkt,
tú fríða land, ið fedrar várir nomu,
hitt stolta far teir bar um brattan sjógv;
tað sama land og oyggjarnar tær somu,
ið rísur hátt við aldubrot á lógv.

3. O, fagra land og føgru føðioyggjar,
so einsligt her frá øðrum londum statt,
tú hevur fostrað vænar menn og moyggjar,
ið trúfast goymdu mangan dýran skatt:
Várt móðurmál hitt forna, aðalborið,
ein perla dýr, væl goymd í føroyings barm’,
norrøn er tungan, føroyskt er tað orðið,
ið hevjar meg í gleði og í harm’.

4. Gud signi teg, mítt land, á hvørjum degi,
og fólk, á hesum oyggjum reistu bú,
og veit tú teimum áræði og megi,
í ferðalagi sjálvur veri tú,
á hvørjum havi ferðist knørrur fríði,
við Íslands jøklar og um Grønlands sker,
og gev tú teimum fong og byrin blíða,
og slætta tú á vandafullu leið.

FavoriteLoadingGoym tekstin