Gamla Dimma

Orð: Gunnar Hoydal
Lag: Vísulag

Í níti ár so nógv eg toldi,
sløddist her á geil og veg,
døkk er skræðan, svart er holdið,
tí tey Dimmu kalla meg.

Soleiðis er gamla Dimma,
selur kropp sín hvønn ein dag
sein í song og rísur snimma,
ár um ár við sama lag.

Hevði mær í ungum døgum
mangt eitt fagurt ideal,
ja, teir kundu sagt frá søgum
Johan Poulsen og Mogens Wahl.

Best var ríkisfelagsskapur,
og ofta hann í favnin tók,
og tá hann bleiv nóg so dapur,
treiv eg eftir Danabrók.

Eg við Fríðriki lá úti,
Viggo, Axel, Konstantin.
Kanska eisini við Knúti,
men tá var eg nakað lin.

Einki er mær tó sum Nato,
tá teir nálgast við honnør
tá tað uddi í hvørji sátu,
var eg altíð púra ør.

Gev mær alt, men ei teir reyðu,
tað er mær tó ov naivt.
Heldur eg mær sjálvi fleygi
enn eg fríggi kollektivt.

Umframt annað mangt eg gevi,
Ferdinan og Fjern og Nær,
trúgv mær, tað kann vera strævið
fyri eina gamla mer.

Sum tann einasti í Føroyum,
ið er heilt professionell,
kann eg taka móti hvørjum,
sum kann gera enn eitt sprell.

FavoriteLoadingGoym tekstin