Guds urtagarður – heimið

Orð: Zacharias Zachariassen
Lag: Gunrið Simonsen

1. Guds urtagarður – heimið,
ávøkst fjølbroyttan ber,
sorgum við og gleimi,
ein møguleikans verð.
Har anga blómubeði,
maður, vív og børn,
vard á sólheitum degi
og umgyrd í melduródn.
Gudsóttans sæla barndómsheim
ól slíkan urtagarð;
friðarins føgru liljur
og kærleikans ávøkst hann bar.

2. Tann andi, sum har ráddi
kvæmu uppvakstrartíð,
fræið, faðir sáddi,
bøn móður vatnað í
– tey gróðrarhøvi góvu
eymu barnalund,
fjálgar sólstrálur sóu
tann urtagarð stund um stund.
Lotið, sum nam slíkt barndómsheim,
bar góðan anga út,
lívgandi dráttur kendist
og spjaddi burt sorgir og sút.

3. Á mjúkum bønarvongi
rurað, sovnaðu vit,
vaknaðu við songi
til dagsins spæl og slit.
Her kveiktust kenslur eymar,
lyndið her varð styrkt,
høgu ungdómsins dreymar
og manndómsins trá varð birt.
Blóman, sum øllum dámar best,
„gott fyridømi“ er
– ger, at lívssáðið búnast
og ávøkstin æviga ber.

4. Vit takka, mamma, babba,
fyri látur og tár,
at tit hava sjabbað
við okkum so mong ár.
Nú kvøldarsólin roðar
yvir urtagarð,
glaður Harrin har skoðar
so takksamur rósur tvær.
Heimið er Harrans blómuong,
hans stóra loyndarmál,
hjúnanna heiðurskrúna
og barnanna sæla og sál!

FavoriteLoadingGoym tekstin