Gunnar Vegmaður

Orð: Dan Andersson
Lag: Gunde Johansson
Týtt: Mortan Weyhe
Upprunaheiti: Gunnar Vägman

Millum ungdóm í dansistovu
dygst við dyrnar á stabba han sat
Gunnar Vegmaður við fiólu,
sum bæði læði og græt.

Jú, eg minnist tann harðbalna finnan
og hans eygnabrá vakin og blíð,
tá hann bar fram tey fagrastu minni
um sín ungdóm í Mattina bý’.

Tað vóru mest skemtitættir
og annað, sum heimagjørt var,
hann var gamal sum bygdin og bergið,
men sítt gránaða høvur høgt bar.

Tak og lýð tær á malargrótsrunið
og javndøgursstormanna brús
ella hoyr Gunnar Vegmann syngja,
sum hann sang, tá hann fekk sær ein rús.

Stundum fór tó ein sorti um enni,
meðan Gunnar spældi til dans,
tá hann sang sína vísu um Onnu,
um Onnu, sum aldri bleiv hans.

FavoriteLoadingGoym tekstin