Hagin og kirkjan

Orð: Hans Andrias Djurhuus
Lag: Peter Alberg

1. Tú undrast, at eg ei sat í kirkjuni og bíndi,
meðan sólin í várgleði fjøllunum kíndi;
kennir tú meg rætt, so veitst tú væl at eg
má leita mær burtur hagar, himinin er høgur,
hagar, lotið og fuglurin eitt várkvæði kvøður;
tí er hagin nógv betri enn kirkjan fyri meg.

2. Tú veitst væl, at Harrin, sum valdar øllum londum,
býr ei í templum bygdum av menniskjahondum,
hann nýtir ei, at menniskjan biður honum bøn.
Tú finnur hann í lotunum, sum svalliga anda,
tú finnur hann í blómunum, sum áarbakkan randa.
Tí fari eg til fjals, tá ið mørkin gerst grøn.

3. Væl eri eg ei vorðin, eins og menn eru flestir;
væl veit eg, at eg ei eri góður eins og prestur,
men trína vit bæði inn um himmalsins grind,
so sigi eg við Gud uttan stúrandi iva,
at vit bæði, vit hava elskað og livað,
so veit eg væl, at Harrin kvittar okkara synd.