Her er vakurt í Føroyum

Orð: Tróndur Olsen
Lag: Óla Jákup Hansen

1. Her er dámligt í Føroyum
um krossmessutíð,
tá ið foldin hon vaknar, hin ungmoy so blíð,
setir blómur í barm, setir rósur í hár,
fer í stakkin hin grøna, sum fríðkast hvørt ár.
Tað er dámligt í Føroyum,
tá hvør rødd rópar: Vár, tað er vár!

2. Her er fagurt í Føroyum um hásummartíð.
Nú er gullvovin kápan, í vár hon fór í,
tí at nú er hon brúður, nú høvur ber krans,
summarfuglur í ong treður lættliga dans.
Her er vakurt í Føroyum,
tó ov lítið vit geva tí ans.

3. Her er dámligt í Føroyum um eftirárstíð,
tá ið akur og ong standa bognandi síð,
tá ið fuglurin starvast og titar í kring,
venur ungar til ferð, stevnir frændum á ting.
Her er dámligt í Føroyum,
tá tað ljómar um fjallanna ring.

4. Her er vakurt í Føroyum um háveturstíð,
tá ið kavin hann skínur og glitrar í líð;
tá ið nykurin spennir út tak yvir høll,
stjørnur kappast við mána at lýsa á vøll.
Her er vakurt í Føroyum,
tá við ísgráum hjálm’ standa fjøll.

5. Her er fagurt í Føroyum! Tó fagrari var,
um tú virdi títt heim, so sum tað unnir tær.
Minst, at so var tað siður – og er tað væl enn -:
Virðir heim títt tú ei, tú ei telist blant menn.
Her er vakurt í Føroyum –
bert at allir vit tonktu sum menn!

FavoriteLoadingGoym tekstin