Hin gamli kennarin

Hans Andrias Djurhuus
Orð: Hans Andrias Djurhuus
Lag: Pauli Hansen
Viðmerking: Yrktur í 1932.

1. Í ungdómsmegi einaferð,
nú slitin hann og brotin er
og gongur heldur bogin.
Tey áður bjørtu eygu – kám –
brátt síggja tey bert skýmd og tám –
so litaleys og sogin.

2. Hann lærdi ætt, hon ærdi hann,
á ongum sinni særdi hann,
men nú er vangin gráur.
Er skúlastarvið undangjørt,
tá skínur sól sum áður bjørt,
hann kennir seg sum áður.

3. Tá gongur hann á stillum veg
og prátar fyri sjálvan seg
um Gud og Halgan Anda,
tá brosar hann til grøs og strá
og blomstrini, sum reyð og blá
tætt fram við gøtu standa.

4. Tá steðgar hann hjá tjørnini,
har sær hann spæla børnini
við smáskip og við bátar.
Hann stendur kvirrur eina stund –
og gleða hann í hjartagrund
tær barnarøddir kátar.

5. Í ungdómsmegi einaferð.
Hann eigur sína egnu verð…
Nú bliknar vesturroðin.
Hann vendir móti honum sær
og stendur eina løtu har
í kvøldarglæmu bogin.

6. Í ungdómsmegi einaferð.
At enda gøtan gingin er,
hvørt sporið kenst at tyngja,
tí leingist hann í instu lund
mót teirri sælu friðarstund,
tá gravarklokkur ringja.

7. Tá skal hann njóta fullan frið
og blunda trygt við teirra lið,
ið frammanundan gingu
og innan fyri kirkjugarð
í lívd av kirkju – kirkju nær,
sær síðsta heimstað fingu.

8. Í stovu síni situr hann,
og nógvar bøkur flytur hann
úr hillini á borðið,
so lesur hann um stórt og smátt,
um lívsins ljós og deyðans nátt,
alt lýst av halgum orði.

9. Hann leggur saman bøkurnar
og lítur upp í røkurnar,
har líragrasið stendur.
So livandi ein blómufjøld,
so friðarligt eitt summarkvøld
hans hug at himni vendir.

10. So letur upp hann hurðina
og gongur fram í urðina,
tað gjørdi hann so mangan.
So stilt og kvirt, ei minsta lot
og heldur einki alduskot
sæst hvíta kring um tangan.

11. Eitt friðarkvøld, eitthalgikvøld,
hann gongur gjøgnum blómufjøld,
har áður aðrir gingu.
Øll hini sova, sovi tey,
hann gongur upp um hól og heyg
við summardýrd í bringu.

FavoriteLoadingGoym tekstin