Hirðans rødd

Martin JoensenMartin Joensen
Orð: Martin Joensen
Lag: Anna Háberg

Eitt fallið træ á ódnarnátt,
– eitt heljarslag, alt fell í fátt.
Eitt svunnið ljós ein heystardag,
ein slóknað glóð, eitt sorgarlag.
Hvaðani skal troystin koma, hugsar tú.
Hvør kann turka tár av kinni nú?

Og syrgdi tú, tá dagur svann,
og vónarljósið niður brann.
Kendi tú teg standa har á ytstu trom,
ivaðist um nøkur hjálpin kom?

Men hoyrir tú ei hirðans rødd,
– kallar síni lomb, hvar enn tey eru stødd?
Heim til sólarsælu og til ró við sína lið,
heim til gleðina, heim til himnafrið,
til himnafrið.

Var bylgjan brøtt, var tung tín leið,
var illgongt har tín fótur steig?
Hirðin leiddi teg ígjøgnum dimman dal,
lívsins Harri síni røktar væl.

So lurta, hoyr nú hirðans rødd
kalla síni lomb, hvar enn tey eru stødd.
Heim til sólarsælu og til ró við sína lið,
heim til gleðina, heim til himnafrið,
til himnafrið.

FavoriteLoadingGoym tekstin