Í sólarrenning

Orð: Mikkjal á Ryggi
Lag: Eg minnist úr gomlum søgum
Viðmerking: Fyrstu ferð á prenti undir dulnevninum “Gunnleygur” upp undir løgtingsvalið í 1906.

1. Dimmið lættir av jørð, og
tjøldur láta so fró;
bylgjur leika í fjør,
sjóða sítt vana sjóð.
Hvat teskar bylgjan hin fría,
ber hon eitt hugnaligt boð?
Mær tykir, eg kann hana týða,
mær tykir, hon sigur so:

2. “Sólin roðar á tindum,
hon rennur úr kavi brátt,
føroyingar ganga í blindum,
skilja ei nón frá nátt.
Sólin stígur úr havi,
hon boðar ein nýggjan dag –
til dáð ella deyð? Gud gævi,
at føroyingar varnaðu tað.

3. Teir garpar, ið fúsir fara
í brúsandi ódn um sjógv,
ið óttast ei stormin harða,
ei bylgjanna brot á lógv,
ið ferðast so fríir á fjøllum,
ið klúgva í bergi hátt,
so reystir dreingir í øllum,
ei kenna sín egna mátt.

4. Teir vilja so fegnir fjakka
tann veg, teimum vísist á,
teir lata seg tolnir traðka,
teir taka sær einki rá.”
O, føroyingur reysti! Gud gævi,
tú reistist og rópti um verð:
“So leingi á kodda svav eg,
nú búgvist eg fram á ferð.

5. Nú skal einki haft mær halda,
eg vinna skal vegin fram,
tí sjálvur vil eg mær valda
og liva fyri uttan skamm.” –
Sólin stígur úr kavi,
hon boðar ein nýggjan dag,
til dáð ella deyð? Gud gævi,
at føroyingar ansaðu tað!

FavoriteLoadingGoym tekstin