Ictus

Kaj Johannesen
Orð og lag: Kaj Johannesen

Um skamma stund óttast vit skerpingin.
Tí bøna vit!
Slepp os undan svongdini og lat ei børnini svøltandi skera í sjóðheitan
grát, tá svøvnurin suðar um sund.
Og vit svørja siðiligan atburð og sámiliga viðferð við tilfeingi teirra.

Harra Pávi!
Tygum eiga í ábyrgdini.
Halda tygum at Gudur tín sær teg sum sendiboð sítt.
Tað hjálpir ikki at koma og siga,
at hetta hevur sameindi leiðarin í sínum hondum.
Her má gangast aðra leið.

Ein spurningur er hvussu skulu tjóðirnar
koma til sættis – kvøða um frið?
Tú burdi gingið á odda,
skal megi tín slúsa í kjak um fosturtýning,
nú friðurin missur sítt flog.
Er tú blindur ella dovin
tú ævinleikans talsmaður,
nú brennur ljósið í báðum endunum.
Nær brýtur tú tøgnina sælu og hevur at ránsmanna kroppunum,
í sáttar talu, so at byrsumúlar tagna brátt.
Og framtíðin hvílur í vónini,
og vónin er altíð feti fyri framman.

Børnini, børnini!

Regnið í náttini slær taktur í gráum gøtum.
Snarljósið skyggjandi í svøvn leysum eygnalokum.
Øðin ristir tøgnina, hamarsgudur ríður um himmalhválvin.
Ei Mjølnir einsamallur er, varpa manngjørd snarljós vøllin.
Blóð tostin spríkir úr byrsumúlum, mjólka tenn sorlaðar av blý’ kúlum.
Nær heitasta skammast vit av líkasælu?
Kríggj, spýggj, blýggj!
ELI

Friðurin misti flog sítt inn í mannahjørtu.
Duld vórðu lyftini, fýratifimm vára fedra bjørtu.
Fólkaræði fingu vit, vitið misti bitið í minni
Ganga heimleys børn í ár, húsatoftir sum gapandi opin sár.
Tveytúsund fjøtra ár gingu út í gjár.

Tveir kópar berjast á vánni. Mjørkin dunar av fedranna syndum.
Hesin dagur er ikki til.
Og tó, bert fýra taktir til níggjunda slagi, skræðir ein barnarødd tokuna sundur.
Eitt evarska lítið Ictus cordis slær ólíkar taktir í ørskapsins fløkju.

FavoriteLoadingGoym tekstin