Kyndaravalsurin

Orð og lag: Evert Taube
Týtt: Hermann Jacobsen

Fyrstu ferð í maskinuni eg var til sjós,
tað var sum trimmari á Lady Eileen,
eg fór av einum trolara í Aberdeen,
og vit mynstraðu út sama dagin.
Á dekkinum seks mans og tveir við hvønn fýr,
og hvør fýrur var størri enn hús,
og tað mesta, vit førdu, var steinkol og grús
millum Sunderland og Santa Cruz.

Vit høvdu ringasta kokk, men ein óføran chief,
og vit trimmaðu steamin í toppin,
og vit fingu ein whisky hvønn fjúrtanda dag.
“Tað er gott” segði hann “fyri kroppin.
It’s very rude whisky, my boy” tók hann til,
og so fekk hann sær sjálvum eitt plir,
treiv so í eina vísu, sum byrjaði so:
“I was born by the side of the sea.”

Tað var oftani strævið, vit gingu seks-seks,
og viðhvørt var tað fýra og fýra,
og tú klænkar av te og konserves og keks,
tí bert tvey pund var okkara hýra;
so eg meldaði pass í Newcastle-On-Tyne,
og har gekk eg ein mánað og mól,
til eg fekk eina hýru við Stevenson Line,
og í Spania hildu vit jól.

Skipið nevndist “Bermuda”, tað var fimm túsund tons,
við seks fýrum og trongt millum skotta,
tað var ofta eg helt, at vit fóru til botns,
og vit kyndarar riddust sum rotta,
og kolið var verri enn nýmalið krút,
har varð rakað og sleisað í senn,
og vit slaggaðu tvær ferð á hvørjari vakt,
eg sveitti í huganum enn.

Ja, tað krevur sín mann, og so nógv meir aftrat
til at banna og lempa og fýra,
og sum frá líður, fært tú eitt innarligt hat
til matrósar, sum ússaligt stýra.
Tað var sjask í Biscaya, og slørut varð stýrt,
vit svóru at geva aftur dýrt,
tí í fýsinum eldur og gløðandi slagg
brendi hol á hvørt einasta plagg.

Í Valenca fingu vit last av farin
og olivengløs fylt í kartengur;
men eg rýmdi við klæðsekki og mandolin,
eg var leiddur, eg var móður, eg var svangur.
Eg var sum eitt barberblað, men riggaði væl,
og ein barrfrøkun vøkur og litt
gøddi upp meg við hønum og víni og spritt,
ja, hon var heilt óvanliga fitt.

Ja, eg sigldi við bretum um Los Panamas,
og við týskarum og portogisum.
Uttan hýru í Amsterdam eg gekk uppá nass,
og eg bleiv bukaður av servitrisum.
Men tað versta var, einaferð vit gjørdu reint
í Bordeaux, ja, hvat hendi mær tá:
eg í ketlinum sovnaði, vardi ov seint,
at nú lúkan varð fast skrúvað á.

Og eg vaknaði, tá ið teir vatn lótu á,
og kammeratarnir teir fýrdu undir.
Tað var bølmyrkt í ketlinum, einki eg sá,
og eg flotnaði upp sum eitt tundur,
og við mannholið skoraður, kroystur eg lá,
og eg tonkti: tað besta tú gert,
Sofus Barr fer at biða skjótt faðirvár,
tú skjótt livandi kókaður ert.

Og eg bað mína bøn, tá eg hoyrdi eitt ljóð.
Bønin hjálpti, tað hevði eg prógvað,
tí at lúkan fór upp, og onkur rópti: “Hey, ok!
tí Sofus Barr hevur hamarin krógvað!”
Tað var donkeyman self, hann var skotti, you know,
og hann hevði mist hamaran vekk.
Tað var gírigheit, sum nú at leita hann fekk,
so eg hesaferð slapp við ein skrekk.

FavoriteLoadingGoym tekstin