Longsul

Orð og lag: Ingun Simonsen

Kvøldið myrkt og náttin so long.
Í kvøldarlotinum eg hoyri okkara song.
Tung bylgja brýtur mót’ sjóvarstrond,
har vit gingu so góð, tú og eg, hond í hond.
Eg hómi klettar og fossar har;
tað minnir meg á, tá tú vart hjá mær.

Skipið siglir av vánni nú,
og leggur so langt út á hav.
Skipið siglir av vánni nú,
og leggur so langt út á hav.

Kvøldið myrkt og náttin so svørt.
Mánin lýsir, so hjartað gerst ørt.
Longsulin, sum áður í barminum svav,
reisir nú sítt eyma og spakføra krav:
Minst til mín góði, gloym meg ei,
tá skipið stevnir út á havsins leið.

Kvøldið myrkt og náttin er av.
Meðan skipið stevnir longur út á hav,
vindurin turkar míni langtandi tár.
Sami vindur, ið nam við títt dimma hár,
mín elskaði, minnist tú lyftið, tú gav,
seinastu nátt, tá tú hjá mær svav?

FavoriteLoadingGoym tekstin