Mánin hann skein

Orð: Bjarni Wiberg Joensen

Mánin hann skein, skein yvir Føroyaland,
Skein yvir dalar, fjøll og hvítan sand.
Mánin hann skein, skein yvir alt, sum svav,
skein yvir landið, Harrin okkum gav.

Sjónin var mín, tað var eitt vetrarkvøld,
blóman í urtagarðinum stóð køld.
Sjónin var mín, tí elski eg mítt land,
knýtt millum okkum er eitt ævigt band.

Nýliga eg var aftur komin heim,
longst sum eg hevði eftir øllum teim,
sum standa mær og mínunm hjarta nær,
tey elski eg so leingi hjartað slær.

Stuttligt er tá tú er í tíni bygd.
tá kennist í hjartanum sovorðin trygd,
at tað tú sært, alt hetta tað er títt,
tá slær títt hjarta aftur lætt og frítt.

Mánin seg skjótt krógvar undir skýggj,
kom tú vinur mín, hygg við mær og síggj,
at hetta land tú sært í hesi nátt
størst er av øllum, hóast tað er smátt.

FavoriteLoadingGoym tekstin