Maria

Orð og lag: Hans-Inge Fagervik
Týtt: Einar Petersen

Fyrstu ferð eg sá teg, tað var ein summardag.
Tú kom rennandi ímóti mær so glað.
Títt langa, myrka hár, í vindinum sum lín.
Og eg minnist, at eg ynskti, tú vart mín.

Og vit hildu saman, men bert í stutta tíð.
Eg sveimaði á skýggjum, tú vart so fitt so blíð.
Men tú vildi liva lívið, tú vildi vera frí.
Og áðrenn eg visti, vart tú ei longur mín.

Farvæl Maria, farvæl, og takk fyri tað tú var.
Úr okkum báðum spurdist einki par,
men takk, takk Maria.

Árini tey gingu, men eg gloymdi ikki teg.
Og ein dag møttust, aftur tú og eg.
Ein nálarmerktan arm, tú rætti fram og bað
eitt oyra til mat, sýt mær ikki tað.

Eg nevndi teg við navni og tav tær tað, tú bað,
Tú orkaði ikki at svara, en fór grátandi avstað.
Og í dag áðrenn konsertina fekk eg tey tungu boð,
at tú vart deyð, hví skuldi tað enda so?

Eg fekk ikki sitið her, eg mátti út,
at fáa linna fyri mína sút.
Regnið fjaldi tárini, og gott var tað.
Tí ongin skuldi síggja, at eg græt.

Tað byrjaði í spølni, men tú dugdi ikki hógv.
Prísurin var høgur, tú mátti gjalda nógv.
Men Maria eg vil minnast teg, sum tú var tann summardag.
Tá tú komst rennandi ímóti mær so glað.

FavoriteLoadingGoym tekstin