Mítt lítla land

Annika Hoydal
Orð: Gunnar Hoydal
Lag: Annika Hoydal
Viðmerking: Yrktur í 1981.

1. Tú minsta land, nú ert tú aftur nær,
mín lítla váta ogn á heimsins klótu,
á rúmdarkletti ert tú minsta gjar,
eitt tinnuljós í døkkum hellugróti.

Tú rísur aftur fyri mær,
nú stígur ljóðið stórt av tínum fløtum,
nú rennur dýrd av vøtnum eftir tær,
og speglar sær í hesum fjaru gøtum.

2. Eg síggi fuglaljóð í morgunsól,
eg hoyri ull, sum grør á tungum seyði,
og lomb, sum leggja seg við brønan hól,
tá aldur savna leivdirnar av degi.

Tú rísur aftur fyri mær,
nú stígur ljóðið stórt av tínum fløtum,
eg síggi skin av sól í fremmant glar,
eg finni tína dýrd í hesum gøtum.

3. Nú stendur runuveitin sóljuvát,
og aftur reisist gras úr hvørjum spori,
á myrkum dýpi sært tú lítlan bát
og mann, sum dregur blankan fisk at borði

Tú rísur aftur fyri mær,
eg síggi tína slóð í hesum løtum,
eg síggi vatnið streyma eftir tær
og renna nýtt í hesum vilstu gøtum.

4. Nú køvir av, nú rekur ælið svart,
nú kemur gloymdur ótti undan kavi,
mítt váta land, tað hevur dýrd tín lært,
at ræðslan lýsir við á miðjum havi.

Tú rísur aftur fyri mær,
nú stígur glæman stór av tínum fløtum,
nú rennur ljós av vøtnum eftir tær,
og streymar skyggjandi í hesum gøtum.

FavoriteLoadingGoym tekstin