Nú ber fram

Orð: Mikkjal á Ryggi
Lag: Lars Møller Ibsen

1. So dapurt og dimt
var um Føroya land,
ei sól ella stjørna at skoða.
Tey reystastu ungmenni kveiktu brand;
fyrst bleikur hann tóktist at loga.
Men brátt so bjartur hann brann í høll,
og neistar fuku um hav og fjøll.

2. Og dreingir, sum sótu á dimmu nátt
og svóvu sum skarvar á skeri,
tá lupu á føtur og funnust brátt
í fylking hjá frímanna heri.
Tað var eitt fagurt, men fáment lið,
at nørast tók tað so við og við.

3. Men stirðnaðir stavnar sær skaka við:
“Hvør er tað, ið so torir tala?
So stórorðað er hetta unga lið;
vit mugu tað kúga og kvala.
Teir storma fram nú við lop og hopp,
slíkt hóskar ei for vár tunga kropp.

4. Vit sótu so kvirrir við góðum hald,
ei nýttist at røra ein fingur.
Á fólkinum høvdu vit lættliga vald,
og lystugt tað mólu í klingur,
við botn um eygu og høft um hond
teir tolnir lótu oss ráða lond.

5. So tungt okkum tykir at skifta leið;
tí vilja vit ferðini forða.
Enn leypa teir lættir um tún og teig;
men fastar vit skulu teir skorða
og týna so, til hvør rødd er kvirr
tí ráða vilja vit enn sum fyrr.”

6. Ja, roynið at køva og lemja í sor,
tit skjótt skulu fáa at kenna,
at ilt er at byggja for báru borð
og streyminum forða at renna,
at Føroyar fostra upp fríar menn,
at forna lyndið her bragdar enn!

7. Við snildum øllum og list og mátt’
so lítið tit tó munnu valda.
Tier ungu alvar uppvaksa brátt,
og aldri teir lata sær halda.
Um gamal góður í ráðum er,
hin ungi ramari roysni ger.

8. Og halda teir fram síni fríu ferð,
og trá sína streva at inna,
so bráðnar í Føroyum tað kalda gler,
og várið man veturin vinna.
Ja, nú ber fram móti betri tíð,
og fríður gróður her sæst í líð.

FavoriteLoadingGoym tekstin