Nú kavar hann av møkum

Niels Wilhelm Gade
Orð: Óli Dahl
Lag: Niels Wilhelm Gade (På Sjølunds fagre sletter)
Viðmerking: Yrktur í november 1959.

1. Nú kavar hann av møkum,
nú fyllist gil og lág.
Hann roynir seg í tøkum,
ger gler á vøtn og á.
Tann norðurættin balda
fer køld um fjørð og sund,
so hennar’ lotið kalda
tað kylir sál og lund.

2. Hann dungar kavan niður,
ger skalvar her og har.
Hvør áarfossur tigur,
ið fyrr so kátur var,
so stetlaði at strondum
við summari og sól,
nú lagdur er við bondum,
sum norðurættin ól.

3. Lat tína sál ei frysta
um eitthvørt ber ímót.
Lat ómegd av tær rista,
smásinni av tær brót.
Tað nyttar ei at stúra
um hetta, hitt og alt,
– at seta seg at kúra
ger lívið ísakalt.

4. Lat kavan dunga niður,
lat frysta alt á jørð.
Um eina stund alt tigur,
so vaknar alt og grør.
Tí sólin eigur valdið,
hon aftur fløva skal,
tí vetrarkuldin kaldi
fer burt við sunnanæl’.

5. Nú kavar hann av møkum,
eg kenni sunnanæl,
eg vinni hann í tøkum,
ið fjaldi alt so væl.
Í mínum frysta sinni
fer veturin sín’ kós,
tá eg sum smábarn minni
meg á eitt jólaljós.

FavoriteLoadingGoym tekstin