O, særda sál, sum fallin er í fátt

Petur Jacob Sigvardsen
Orð: Petur Jacob Sigvardsen
Viðmerking: Yrktur 25. november 2009.

O, særda sál, sum fallin er í fátt,
tí kring teg alt er vorðið myrka nátt,
tú lít tó á, tí tað er satt og vist,
at mitt í myrkrinum er Jesus Krist.

Og situr tú enn einsamøll í høll
og kennir teg, sum farin eru øll,
tí bond, tey brustu, vón ei var at sjá,
so lít tó á, at Jesus er tær hjá.

Og hugsar tú: Hví hendi hetta meg,
sum altíð vildi ganga trúarveg?
so gevur Skriftin tær so greitt eitt svar:
Gud agar hvørt eitt barn, hann hevur kær!

Guds sonur lærdi lýdni, tí hann leið*,
ein líðing long var alt hans æviskeið.
Í líðing framdi hann sítt frelsuverk,
í trongdum gjørdist trúgvin mangan sterk.

Hví himnafaðir velur hesa leið,
tað fjart er okkum, vit tað skilja ei.
Men roynda trúgvin gjøgnum eld skal gá,
til meistarin sítt bílæt sjónskt skal sjá.

Við gleði frelsarin tá síggja skal,
at hansar frelsuverk er eydnast væl.
Lít á, o, sál, at eitt sinn lýsnar í,
tá nátt er av, og svarað hvørt eitt hví.