Prúða land mítt

Hans Andrias Djurhuus
Orð: Hans Andrias Djurhuus
Lag: Óla Jákup Hansen

Prúða land mítt, tær sum havi kvøðu ber,
fríða land mítt, altíð mær í huga ver!
Armin mín ger stinnan eins og herðað stál;
al tær bestu kenslur upp í míni sál.

Um so tung og torfør verður leiðin mín,
lat meg kenna, at eg eri sonur tín;
rista mær ímóti óndir raman gand,
skal tað menna, móðir mín er fjallaland.

Fjallaland við djúpum dølum, fossalag,
sterkum brimi vetrar-, várs- og heystardag,
blíðum, ljósum náttum, stillu summarstund,
huldugentudansi yvir grøna grund.

Um enn alt sigst nyttuleyst, eg havi gjørt,
ger mær lyndið ljóst og ger mær hjartað stórt !
Um eg skuldi ivast, strangt tú revsi meg,
so eg royni bróta slóð og byggja veg.

Lær meg fram um alt at gloyma meg og mítt,
tá tað ræður um at verja merki títt,
lat meg teljast millum teir, ið berjast tá,
aldri víkja tínum fagra merki frá.

Fríða land mítt, fjart frá øðrum londum statt,
sig mær altíð, hvat er rangt og hvat er rætt;
lær meg snildið tað, at stevna fram á veg –
altíð vera millum teir, ið verja teg!

FavoriteLoadingGoym tekstin