Ria

Orð og lag: Kaj Johannesen

Ria stóð við vindeygað
og hugdi út í verðina
børnini tey spældu har
og fuglarnir teir sungu nær
hon hevði mann, børn og lukku fann
tó í barminum ein eldur brann

Hugsaði hon so við sær
eg eigi bæði børn og garð
hvat havi eg tó fingið mær
sum heiðafuglur eigur sær
tað er ov seint nú at tváa reint
eg havi vónir mínar longu gloymt

Leinkjurnar hon sleit í tvey
búrinum bye bye hon beyð
hon keypti klæðir, keypti breyð
og tóktist i at líða neyð
men alt var nýtt, og hon var líka býtt
so hon flýddi aftur heim til sítt

Í køkinum har doyði hon
í gummiskón í somu lon
út í verðina hon aldri kom
hon varð verandi har hon var von
hon var ein sál, sum aldri rakk á mál
eins og stál ið aldri nemur bál

FavoriteLoadingGoym tekstin