Stíg á gólv við føstum stevi

Orð: Simon Michael Zachariasen
Lag: Kvæðalag (Frægir funnu Føroyaland)
Viðmerking: Yrktur í ár 1900.

1. Stíg á gólv við føstum stevi,
væl skal ríman falla
um ein merkis Føroya mann,
sum Nólsoyar-Páll vit kalla.

Haldið fast, Føroya menn,
verjið móðurmál,
sum í forðum tíðum
gjørdi Nólsoyar-Pál.

2. Gott var alvi í hansara kroppi,
snarpur var hann í sinni,
tók hann til síni ódnartøk,
hann var ikki lættur at vinna,

3. Hann læt ikki sínar røður falla,
tó hann andstreym kendi,
ikki var dælt at halda fram,
tá ið hann undan vendi.

4. Føroya mál og Føroya siður
líktist honum sum best,
kundi greiða frá fornum søgum
betur enn fólkið flest.

5. Vinsælur sum trøllið trútt,
álitismaður í vanda,
manga fór hann ógreidda gøtu,
bæði á sjógv og landi.

6. Høvdið klárt og hjartað lætt,
tungan snørp sum eggjar,
sinnið frítt og edilborið,
– rætt sum gøtuskeggjar.

7. Heppin í hond, á fótum fimur
snarur hann kann sær at venda.
Sum eg havi málað hann her,
var hann í Føroyum kendur.

8. At lutin lítla føroyingar fingu,
sá hann gjølla væl;
aðrir sankaðu kistur fullar,
sum fluttust yvir hav.

9. Hann stríddist fyri Føroyalandi,
bar fríheits merki á skjoldum;
ymis gongur søgnin frá,
hvør bani hans var voldin.

10. Nú eiga føroyingar skipaflota,
hartil handil frían;
prúðar kvitta skúturnar
á havinum um so víðan.

11. Men tá ið vandi er fyri hond,
og skýggini krógva sól,
tá má tørvast Føroyalandi
menn sum Nólsoyar-Pól.

12. Tíðin dvølist ikki við –
liðin eru hundrað ár,
síðan reysti Nólsoyar-Páll
fekk sítt banasár.

13. Tó, hansara minni livir enn
ímillum Føroya fjøll,
vit goyma tað í skipaflota,
í smáttu sum í høll.

14. Vit gloyma ei, men goyma væl
– vert er at leggja í minni –
tað, hann, reysti Nólsoyar-Páll,
inti út á sinni.

Haldið fast, Føroya menn,
verjið móðurmál,
sum í forðum tíðum gjørdi
Nólsoyar-Pál.

FavoriteLoadingGoym tekstin