Tann Gud, sum í upphavi grundvøllin legði

    Orð: Hanus M. Hansen
    Lag: Fólkalag (Eg elski hitt gamla, hitt brimbarda býlið)

    1. Tann Gud, sum í upphavi grundvøllin legði
    úr moldini myndaði livandi sál.
    Tá Ádam við lið sína kvinnuna hevði,
    við skapanarverki var komið á mál.

    2. Hvønn livandi skapning, hvør stjørna, hvør vera,
    og sólin, og mánin, ja, dagur og nátt,
    úr ongum hann skapti – til einkis skal gera.
    Hvør skilir hans vísdóm, hvør kennir hans mátt?

    3. Við Skaparans vilja er lív várt so háttað,
    at maður til kvinnuna finnur sær leið.
    Á hátíðarløtu tey trúskap sín vátta
    – sum maður og kona tá byrja sítt skeið.

    4. Tá Ábram á sinni sín tænara sendi,
    við kelduna stóð hann, tá sól fór í kav,
    men árla á morgni hann heim aftur vendi
    – Rebekka var troystin, Gud Ísaki gav.

    5. Í Hásongi vakra vit brúðrina finna,
    men kærleikans vegur óskiljandi er.
    „Sig, hvat er tín vinur, tú vakrasta kvinna?“
    „Mín vinur er søtur, av túsund hann ber.“

    6. Her brúður og brúðgómi vilja vit fagna
    í ungdómsins blóma, av vilja so sterk.
    Við framtíðarvónum – tó ókend er lagna.
    Gud kraft tykkum gevi og ídni til verk.

    7. Tá signing og gleði skal leið tykkar’ fylgja,
    um stundum á ferðini tit gerast móð.
    Um slættur er sjógvur – um hóttandi bylgja
    – hann skjól tykkum veri og verndarborg góð.

    Tá ið Ábraham á sinni sendi tænaran avstað

    Orð og lag: Ókendur
    Týtt úr enskum: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: Oh, get ready! Evening shadows fall

    1. Tá ið Ábraham á sinni sendi tænaran avstað,
    tí hann visti, at skjótt endað var hans lív.
    Við kamelum sínum lýðin Eliezer fór tann dag
    langa leið at finna Ísaki eitt vív.

    Niðurlag: „Ver til reiðar, sál, ver endurfødd!“
    Hoyrir tú ei Eliezers rødd!
    „Brátt Lambsins stóra brúdleyp byrja skal í gleði, gleim,
    tá á kvøldi ferðafylgið kemur heim!“

    2. Tá ið komið var at kvøldi við ein eysturlendskan brunn,
    Eliezer tók kamelafylgi sítt
    og til Ísak eina brúður – millum eik og tornarunn –
    fann hann, tá Rebekka gav sítt ja-orð blítt.

    3. So tók tænarin Rebekku – prýdd við skart og silvurlín –
    heim til Ábrahams og Ísaks lyftisland.
    Og tey elskaðu hvørt annað – Ísak hana tók til sín,
    og tey eydnusæl har knýttu hjúnaband.

    4. Eins og tænarin hjá Ábrahami, Andin sendur er
    út at finna eina brúður til Guds Son,
    tí í Himli stendur bústaður til brúður hans í gerð,
    allan kærleik hans og dýrd har eigur hon.

    5. Vit frá fedrahúsi fóru, søgdu heiminum farvæl,
    og nú ferðast vit til dýrdarinnar stað.
    Og skjótt brúðgómur og brúður andlit har til andlits sæl
    njóta dýrdina hin ævilanga dag.

    Kærleiki – trúfesti heim og hjúnalag fylli

    Orð: Øssur Berghamar
    Lag: Richard Charles Rodgers (Edelweiss)

    1. Kærleiki – trúfesti
    heim og hjúnalag fylli.
    Trygd í lund –
    stund um stund –
    lívsleið tykkara gylli.
    Orðsins barlast í sál og sinn
    tykkum góð vil vera.
    Ljós so bjart –
    nær og fjart –
    orðið uppi vil bera.

    2. Kærleiki – trúfesti
    framtíð tykkara myndi.
    Andans glóð,
    megi góð
    merki hjørtu og lyndi.
    Leiði tykkum um lívsins hav
    Harrans hond og megi.
    Ferðin sæl
    gerast skal
    – vard í sorg sum í gleði.

    Tú, Gud, sum skapti fyrsta mann

    Orð: Mary Bowly Peters (fyrra ørindi) og Petur William Háberg (seinna ørindi)
    Lag: Philipp Nicolai
    Týtt: Victor Danielsen (fyrra ørindi)

    1. Tú, Gud, sum skapti fyrsta mann
    og leiddi brúður fram til hann
    og beyð teim eitt at vera,
    í náði hygg á hetta stað,
    á hesi bæði, sum í dag
    pakt hvørt við annað gera,
    so tey
    í neyð
    sum í gleði
    á tí vegi,
    tú tey leiðir,
    liva tær til prís og heiður!

    2. Tey ja-orð góvu hjartansglað,
    vælsigna teirra hjúnalag,
    Gud, miskunnsami Faðir!
    Nú varði tey tín verndarhond,
    nú halgi tú tey kærleiksbond,
    so dagar gerast glaðir!
    Í trúgv
    sítt búgv
    lat tey byggja,
    hjá tær tryggja
    dag frá degi!
    Signa tey í sorg og gleði!

    Vælkomnir veri, tit gestir úr ymiskum heimum

    Orð: Sigurd Berghamar (fyrra ørindi) og Petur William Háberg (seinna ørindi)
    Lag: Ókent týskt tónaskald úr 17. øld

    1. Vælkomnir veri, tit gestir úr ymiskum heimum,
    saman við hjúnunum vígdu – at fegnast við teimum,
    sum her í dag
    góvu hvørt øðrum sítt „ja“,
    játtað av kenslum so reinum.

    2. Vit teimum ynskja av hjarta á hátíðardegi
    lukku og eydnu og signing á framtíðarvegi,
    eigi í lund
    tey Harrans frið hvørja stund.
    Hann veitir sannastu gleði.

    Vár Harri, tú, sum einaferð eitt brúdleyp signaði

    Orð: John Berridge
    Lag 1: William Henry Havergal
    Lag 2: Jens Guttesen
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Vár Harri, tú, sum einaferð
    eitt brúdleyp signaði,
    ver sjálvur tú til staðar her,
    gev frið, vit biðja teg!

    2. Við náði brúður, brúðgóm prýð,
    lat náði lýsa teim,
    at friður hvørja stund og tíð
    má fylla hetta heim!

    3. Og signing ríka lat tey fá,
    hygg á tey, Harri, milt,
    at tey og alt, tey eiga, má
    av lukku verða fylgt!

    4. Við reinum kærleika tey fyll
    og Kristi sinnalag,
    at byrðar hvørt hjá øðrum still
    tey bera dag um dag!

    5. Við hopi, vend mót Himlinum,
    tey ferðast lat við tær,
    inntil tú sæst í skýggjunum,
    og øll vit savnast har!

    Vælkomin veri her í dag

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Philipp Nicolai

    1. Vælkomin veri her í dag!
    Vit skulu nú á hesum stað
    ein merkisdag nú halda.
    Av hjartans grund várt ynski er,
    at friður Guds skal ráða her
    og vári veitslu valda.
    Tá skal
    lívsæl
    stundin verða,
    gleði bera
    teimum kæru
    hjúnum, sum vit vísa æru!

    2. Í felag hesi mongu ár
    tey livdu gjøgnum smíl og tár,
    sum lívið øllum bjóðar;
    tann trúgvin, sum tey uppi bar,
    hon álit teim og mongum var
    – tí tøkk frá okkum ljóðar.
    Varði
    parið
    Harrans megi
    á tí vegi,
    enn tað eigur,
    navni Guds til dýrd og heiður!

    Tó skapanarverkið Gudi bar

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Christoph Ernst Friedrich Weyse

    1. Tó skapanarverkið Gudi bar
    sín lovsong á nýggjum degi,
    hvør blóma, hvørt djór, hvørt keldufar –
    til Skaparans stóru gleði,
    hann segði: At maðurin eina var,
    ei gott var á lívsins vegi.

    2. So skaptist við miklu guddómsvøld
    til mannin hin vakra kvinna,
    og so hevur verið øld um øld,
    at hjørtuni saman finna.
    Og tveimum vit fagna her í kvøld,
    sum skilligt hvørt annað ynna!

    3. Gud varðveiti hetta brúðarpar,
    við friði og trygd tey krýni,
    hann verji tey við hvørt fótafar
    um brekku, um dal, um sýnu,
    og yvir ta leið, enn eingin sær,
    hans náðisól altíð skíni!

    Í Kána varð eitt merkisbrúdleyp hildið

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Yrktur 24. november 2007.

    Í Kána varð eitt merkisbrúdleyp hildið,
    har Jesus Kristus boðin varð í gildi.
    Tann veitsla var tó ikki uttan ekka,
    tí vínið treyt hjá gestunum at drekka.

    Til tænararnar Jesus Kristus kemur,
    við vatni tá hann undurverk sítt fremur.
    Teir vatnsker fyltu eftir hansar orði,
    tá vatnið vín í kørunum var vorðið.

    Á brúðgómin tá høvuðskokkur kallar:
    “Hví goymdi tú til gestir tínar allar
    hitt góða vínið, sum tú her kanst smakka,
    nú veitsla tín so líðandi man lækka?”

    Har Jesus sína dýrd læt opinbera,
    tá hann sítt fyrsta tekin mundi gera.
    Á hann tá trúðu hansar lærusveinar;
    hann ongum sína hjálp og signing meinar.

    At umskapa var Jesus higar sendur,
    so syndari til frelstan mann sær vendir.
    Hann skapar gleði, frið í mannahjørtum
    og troyst og vón í sorgardøgum svørtum.

    Hann loysa okkum vil úr trælabondum
    og leiða okkum frelst at himnastrondum.
    Tá umskapa hans mikla kærleiks megi
    skal neyðarlikam várs á Harrans degi.

    Nú komin er til handa

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Petur Jacob Sigvardsen
    Lag (5. mars 2007): Knút Olsen
    Viðmerking: Umbiðin til brúdleyps 19. mai 1963. Broyttur í 2007.

    Nú komin er til handa
    tann søguliga stund,
    at tit sum hjún her standa
    so glað av hjartans grund.
    Her skyldfólk heilsan bera
    til brúðarpar í dag,
    og tykkar gestir vera
    í góðum vinarlag.

    Vit her hjá tykkum sita
    um hetta brúdleypsborð;
    og nú tit heiman flyta,
    í tykkar fedraspor
    tit sjálv nú skulu stíga
    og saman byggja bú,
    at skjótt man tíðin líða,
    tað best kann sannast nú.

    Ja, so er lívsins lógin,
    av Gudi skipað er,
    at dóttir fer frá móður,
    og sonur sama ger.
    Eitt ættarlið fer undan,
    eitt annað tekur við.
    og saman vit til fundar,
    her sita lið um lið.

    Mangt kundu vit fram drigið
    og tykkum givið ráð
    tí yngra ættarliði,
    ið kemur aftaná.
    Men eitt, ið ber av øllum,
    ei gloymt tað verður her,
    tað kvinnum eins og køllum
    er hentast, hvussu fer:

    Lat Harran byggja heimið,
    hav hann til tykkar gest,
    tit hann í trúnni goymi,
    tað hilnast allarbest.
    Tit líti á tað verkið,
    ið tykkum fullgjørt er,
    og berið hátt hans merki,
    ið hvar enn leiðin ber.

    O, Gud, vit til tín leita
    í bøn av hjartans grund,
    at tú vilt signing veita
    teim hvørja lívsins stund.
    Tú veri teirra styrki,
    væl styði tey tín hond,
    og eftir lokið yrki
    tey før á himnastrond.