Eydnu nú ynskja vit, bróðir og systir

    Orð: Abraham Grimstvedt
    Lag 1: Jean-Jacques Rousseau
    Lag 2: Carl Michael Bellman
    Týtt: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: Elskede broder og søster, tillykke nu med den pakt

    1. Eydnu nú ynskja vit, bróðir og systir,
    yvir ta pakt, sum tit gjørdu í dag!
    Veri í heiminum síðstur og fyrstur
    Harrin, sum signaði tykkara ja!
    Gudsfrykt og kærleik lat samlívið prýða,
    gudsfriðin varða lat tykkara lut!
    Tá skulu ljósna tey spor, sum tit stíga;
    fagni so tykkum hin trúfasti Gud!

    Ein fjórðingsøld – tað er eitt skeið, ið spennir

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Ein fjórðingsøld – tað er eitt skeið, ið spennir
    frá lívsins vári út í lívsins heyst,
    vit undrast á, so skjótt, ið tíðin rennur,
    ein dag sum henda sæst tað eina best.
    So stutt tað tykist, síðan hesi bæði
    so glað og vónrík birtu hjúnalag.
    Nú annað lið tey blómandi man prýða,
    og triðja lið í vøkstri er í dag.

    2. Av sonnum er tað tí ein merkisdagur,
    og tí vit fagna vilja teimum her.
    Vit ynskja hvørjum gesti, at hann glaður
    og lívgaður til húsa aftur fer.
    Lat góðan anda hesa veitslu leiða,
    og silvurhjúnunum skal ynskjast tað,
    at Harrin náðiveingir sínar breiða
    skal yvir tey til lívsins evsta dag.

    Áh, Jesus, signa hetta heim

    Orð: John Withy
    Lag: William Henry Havergal
    Týtt: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: Lord Jesus, let Thy favour rest upon this bond of love

    1. Áh, Jesus, signa hetta heim
    og hesa kærleikspakt,
    lat kennast greitt, at yvir teim
    títt friðarorð er sagt!

    2. Tú himmalbrúðgómur, tín veg
    lat vera teirra við,
    og lat í tær tey gleða seg
    og hjá tær finna frið!

    3. Tey gjørdust eitt í náðini,
    ger tú tey sameint so,
    at felags trúgv og kærleiki
    um frið kann bera boð!

    4. Ja, gjøgnum hvønn ein lívsins dag,
    í sorg og gleði við,
    lýs, Harri, yvir hetta stað
    tín kærleik og tín frið!

    Hjá teimum stuttligt at fylgjast er

    Orð: Nikolai Frederik Severin Grundtvig
    Lag: Christoph Ernst Friedrich Weyse
    Týtt: Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Det er så yndigt at følges ad

    1. Hjá teimum stuttligt at fylgjast er,
    sum fegin vilja í fylgi vera,
    tá tvífalt frøi hvør gleði ber,
    og helvtar munur er sorg at bera.
    Ja, tað er gaman
    :,: at ferðast saman :,:
    um kærleiksglæman
    :,: í fylgi er. :,:

    2. So hugnaligt altíð er tað búgv,
    har stór og smá draga eina línu,
    og hústrú lyftir við manni trúgv,
    og maður lyftir við hústrú síni.
    Ja, best er gaman
    :,: at lyfta saman, :,:
    tá felagsframin
    :,: er hjartamál. :,:

    3. Væl Harrin hjúnunum eydnu gav,
    sum brúdleyp sítt vilja honum búgva,
    á hvørji løtu at vita av –
    tó æviskeiðið er ymist snúgvað –
    at tað er gaman
    :,: at byggja saman :,:
    um kærleiksglæman
    :,: í fylgi er. :,:

    Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti

    Jógvan við Keldu
    Orð: Árni Jacobsen
    Lag: Jógvan við Keldu

    1. Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti,
    og sum á hválvið ljós og myrkur festi,
    tú yvir øllum skapningum og skaparverki metti,
    at neyðugt var við onkrum, sum til varðveiting tú setti.
    Sum skaparverksins krúnu tú tá skapti eina menniskju.

    2. Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti,
    sást, ei var gott, at maðurin var eina.
    Og av hans egna holdi tá tú kvinnu honum gjørdi
    at veita honum hjálp og ráð, og saman tú tey førdi.
    Og eftir tínum vísa ráði bæði skulu vera eitt.

    3. Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti,
    ert enn tann sami, sum tú vart í forðum.
    Við kærleika tú bindur tvey, so eitt tey kunnu vera,
    tú leiðir, og tú signar tey og gjøgnum alt vilt bera
    og framvegis vilt gera tað og fylgja teimum hvørt eitt stig.

    Meðan saman her vit sita

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: James Langran

    1. Meðan saman her vit sita
    glað og fró í veitslulag
    við teim hjúnum, sum nú halda
    her sín stóra merkisdag,
    er tað vert at hyggja aftur
    á ta tíð, sum farin er,
    takksom móti lívsins Harra,
    hann, sum verður, var og er.

    2. Ísrael væl mátti fjakka
    ár um ár í oyðimørk,
    men tey høvdu altíð hjá sær
    halgidómin, Harrans ørk.
    Klæði teirra slitust ikki,
    skógvar vórðu ei á hol,
    yvir teim var Harrans náði,
    kærleiki og ríka tol!

    3. Øll tey frelstu hava sannað,
    hvussu stór Guds náði er,
    hann læt upp tey stongdu portur,
    uppihelt so manga ferð.
    Og tey hús, sum ærað hava
    Harrans navn í trúgv og bøn,
    eins og teirra, vit nú fagna,
    missa ikki sína løn.

    4. Tey eitt „Ebenezer“ kunnu
    reisa nú á hesum stað,
    og vit ynskja, Harrans signing
    teim skal fylgja dag um dag,
    teirra heimi, teirra virki,
    teirra gerðum, teirra ferð,
    og so eina ríka inngongd,
    tá ið tíðin liðin er!

    Tit búgv tykkum reisið á orðsins hellugrund

    Orð: Jakob Peter Mynster Paulli
    Lag: Johan Peter Emilius Hartmann
    Týtt: Christian Matras og Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Jert hus skal I bygge

    1. Tit búgv tykkum reisið á orðsins hellugrund,
    tá vikast ei veggur í lívsins ódnarstund,
    um samlívið er í lívd av krossins træ,
    vil heimið vera vart undir tryggasta lað.
    Ei myrkrið fær makt,
    stendur krossurin vakt.

    2. Hvør gerð verði signað í bønar sterka bað,
    hvør langtan og vón vend mót himmalsins stað,
    um sól rennur upp, um kvøldið legst um lond,
    lat bønarbrúgv stíga mót heimlandsins strond.
    Har bønin fær makt,
    standa einglarnir vakt.

    3. Til hann, sum í brúdleyp í Kána boðin varð,
    sum tíðirnar skifta, tit haldið tykkum nær.
    Vælsignað hvør lon, sum Jesus kallar sín’,
    har Harrin vil dvølja, kann vatn vera vín
    og friðarsins vakt
    verja hjartnanna pakt.

    4. Gud skjól tykkum verði, til lívssól niður fer,
    tað lýsir á veg, at Gud kærleiki er,
    hann leiði tá fet í kongaborg um stund,
    har eingin skal skiljast, sum kemur á fund.
    Tá fullgjørd er sátt
    við Guds kærleikans mátt.

    Tann Gud, sum í upphavi grundvøllin legði

    Orð: Hanus M. Hansen
    Lag: Fólkalag (Eg elski hitt gamla, hitt brimbarda býlið)

    1. Tann Gud, sum í upphavi grundvøllin legði
    úr moldini myndaði livandi sál.
    Tá Ádam við lið sína kvinnuna hevði,
    við skapanarverki var komið á mál.

    2. Hvønn livandi skapning, hvør stjørna, hvør vera,
    og sólin, og mánin, ja, dagur og nátt,
    úr ongum hann skapti – til einkis skal gera.
    Hvør skilir hans vísdóm, hvør kennir hans mátt?

    3. Við Skaparans vilja er lív várt so háttað,
    at maður til kvinnuna finnur sær leið.
    Á hátíðarløtu tey trúskap sín vátta
    – sum maður og kona tá byrja sítt skeið.

    4. Tá Ábram á sinni sín tænara sendi,
    við kelduna stóð hann, tá sól fór í kav,
    men árla á morgni hann heim aftur vendi
    – Rebekka var troystin, Gud Ísaki gav.

    5. Í Hásongi vakra vit brúðrina finna,
    men kærleikans vegur óskiljandi er.
    „Sig, hvat er tín vinur, tú vakrasta kvinna?“
    „Mín vinur er søtur, av túsund hann ber.“

    6. Her brúður og brúðgómi vilja vit fagna
    í ungdómsins blóma, av vilja so sterk.
    Við framtíðarvónum – tó ókend er lagna.
    Gud kraft tykkum gevi og ídni til verk.

    7. Tá signing og gleði skal leið tykkar’ fylgja,
    um stundum á ferðini tit gerast móð.
    Um slættur er sjógvur – um hóttandi bylgja
    – hann skjól tykkum veri og verndarborg góð.

    Tá ið Ábraham á sinni sendi tænaran avstað

    Orð og lag: Ókendur
    Týtt úr enskum: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: Oh, get ready! Evening shadows fall

    1. Tá ið Ábraham á sinni sendi tænaran avstað,
    tí hann visti, at skjótt endað var hans lív.
    Við kamelum sínum lýðin Eliezer fór tann dag
    langa leið at finna Ísaki eitt vív.

    Niðurlag: „Ver til reiðar, sál, ver endurfødd!“
    Hoyrir tú ei Eliezers rødd!
    „Brátt Lambsins stóra brúdleyp byrja skal í gleði, gleim,
    tá á kvøldi ferðafylgið kemur heim!“

    2. Tá ið komið var at kvøldi við ein eysturlendskan brunn,
    Eliezer tók kamelafylgi sítt
    og til Ísak eina brúður – millum eik og tornarunn –
    fann hann, tá Rebekka gav sítt ja-orð blítt.

    3. So tók tænarin Rebekku – prýdd við skart og silvurlín –
    heim til Ábrahams og Ísaks lyftisland.
    Og tey elskaðu hvørt annað – Ísak hana tók til sín,
    og tey eydnusæl har knýttu hjúnaband.

    4. Eins og tænarin hjá Ábrahami, Andin sendur er
    út at finna eina brúður til Guds Son,
    tí í Himli stendur bústaður til brúður hans í gerð,
    allan kærleik hans og dýrd har eigur hon.

    5. Vit frá fedrahúsi fóru, søgdu heiminum farvæl,
    og nú ferðast vit til dýrdarinnar stað.
    Og skjótt brúðgómur og brúður andlit har til andlits sæl
    njóta dýrdina hin ævilanga dag.

    Kærleiki – trúfesti heim og hjúnalag fylli

    Orð: Øssur Berghamar
    Lag: Richard Charles Rodgers (Edelweiss)

    1. Kærleiki – trúfesti
    heim og hjúnalag fylli.
    Trygd í lund –
    stund um stund –
    lívsleið tykkara gylli.
    Orðsins barlast í sál og sinn
    tykkum góð vil vera.
    Ljós so bjart –
    nær og fjart –
    orðið uppi vil bera.

    2. Kærleiki – trúfesti
    framtíð tykkara myndi.
    Andans glóð,
    megi góð
    merki hjørtu og lyndi.
    Leiði tykkum um lívsins hav
    Harrans hond og megi.
    Ferðin sæl
    gerast skal
    – vard í sorg sum í gleði.