Ei nakað kann metast við heimstaðin fríða

    Orð: Elisabeth Olsen

    1. Ei nakað kann metast við heimstaðin fríða,
    væl Klaksví ker vard millum hábærslig fjøll.
    Her fólkið í skúla og vinnu man stríða,
    og húsini standa so snotilig øll.

    2. Mangt gjørd er av mannahond býin at prýða,
    alt merkt er av framgongd og vælferðarlag.
    So nøgg eftir Pllinum førini glíða,
    á asfalti bilarnir strúka avstað.

    3. Á vetri er vakurt í búnanum hvíta
    tær frostnætur norðlýsið bleiktrar so frítt,
    og mánin sæst bjartur um Oyrafjall líta,
    sær aldurnar spæla á Borðoyarvík blítt.

    4. Tó trølsligt tá regnar og stormarnir herja,
    strítt áirnar skola úr fjalli til fles.
    Mót norðættaródnum er Kunoyggin verja,
    og brim rundar Núpin og Borðoyarnes.

    5. Brátt mjørkin við lýkku man tindarnar fjala,
    í grønkandi líð leika lombini góð.
    Kátt fuglanir láta, og børnini spæla,
    á Brúnaskarð, Klakk leita ungfólk sær fró.

    6. Á sumri sín lívgandi mátt sólin sendir
    á blóm’skrýddan bø og á glitrandi vág.
    Tá Háfjall sær spelkið mót Kjølinum vendir,
    eitt hugnaligt lag kvøður tutlandi á.

    7. So vøkur ein mynd, tá ið nátt sýgur niður,
    við lívsvónum sorgleys framvið fara tvey.
    Tá legst yvir Klaksvík tann sælasti friður,
    mót Nestindum luftin er roðandi reyð.

    Tórshavn tú av øllum ber

    Orð og lag: Martin Mouritsen

    1. Tórshavn tú av øllum ber
    í tín favn meg tekur
    reikar hugur søguferð
    gomul minni vekur

    2. Fedrar løgdu lunnar her
    bygdu hesar varðar
    býur stendur enn í gerð
    vaksin út um garðar

    3. Breiðir seg so við og við
    niðan móti fjøllum
    setist enn eitt ættarlið
    veitir rúm tú øllum

    4. Ringvegur ein yrkadag
    fólk í bili ferðast
    áður hesum sama stað
    leypur skuldi berast

    5 Trøðin teirra álit var
    amboð grev og haki
    maður fong til húsa bar
    tungt var mangt eitt takið

    6. Tíðin broytt er síðan tá
    vøksturin tað krevur
    menningannar tíðarbráðonnur virði gevur

    7. Hava alsk til Havnar bý
    gamla og hin nýggja
    virða okkar fedra stríð
    søguna vit síggja

    8. Fólk í býi hava skund
    yrki sínum tæna
    sólskinsdag í viðarlund
    smábørn mata svana

    9. Setist Ólavsøkuting
    túsund ár á baki
    føroyingar enn sláa ring
    fast er lógvatakið

    10. Sangur, ítrótt, tónalist
    kveikir hugsjón góða
    mennir oss til mangan dyst
    okkum samansjóða

    11. Borðan í ein landsynning
    Eystnes árla lýsir
    karmur okkara sjónarring
    Nólsoy megi vísir

    12. Líta út á havnarvág
    skip og bátar kenna
    ganga havnargøtum á
    her skal lív mítt renna

    Kvøða til Klaksvíkina

    Orð: Brynjálvur Bringubratti

    Smidliga inn millum hávaksnu fjøll
    smoyggir seg vágin í vænasta yndi,
    fríð, tá hon glógvar í silvitni øll,
    sterk, tá hon øsist av harðasta vindi.
    Vaks her við vágna upp Klaksvíkar bygd,
    gjørdist ein býur, men liggur enn trygt
    – Kunoyggin breiða, tann brimgarður treysti
    veitir enn kyrru og líkindi bestu.

    Morgunsins glæma á Borðoyarvík,
    roði um Háfjall og glitran í áum,
    hásummarstund – ikki aðrari lík,
    dagurin mennist í grønum og bláum.
    So kemur vetur, og alt verður hvítt,
    fjøllini brúðarskrýdd brosa sot blítt,
    frøist mítt hjarta, og Guði eg takki
    fullmánin skyggir á snjóklæddum Klakki.

    Her millum hóttandi ódnir og lop
    ættarlið aldust við sveitta um enni,
    stríddust og vildu ei missa sítt hop,
    settu mót svongdini føtur í spenni.
    Havið var álitið, sum tað er enn,
    venur upp dreingir til raskastu menn,
    søkja teir frama í havdýpsins gripum,
    leggja at landi við fullfermdum skipum.

    Virksemi eyðkennir Klaksvíkar bý,
    hendur og høvd skapa samfelagsvirði,
    ongin til fánýtis stríðir sítt stríð,
    hvør ber sín partin av býarins byrði.
    Flakafólk, lærarar, útróðrarmenn,
    læknar og krambúðarfólk, øll í senn
    gera, at hjólini lættari mala,
    so nýggjar hugsjónir skjótari næla.

    Vakurt tað er, tá ein sólbjartan dag
    før stevna inn eftir speglblonkum Polli,
    unglingar rógva í kappingarlag,
    skúmar frá árum og grenjar í tolli.
    Norðoyastevna – og eydnurík fjøld
    savnast í Vágstúni dýrdmjúka kvøld.
    Alføgur blaktran og ljómandi songur
    – finna í lógvatak genta og drongur.

    Klaksvík, hjá tær varð eg borin á fold,
    lærdi hjá tær lívsins undur at fata,
    alt til hjá tær eg skal leggjast í mold,
    vil eg teg elska, mítt firðarpláss mæta.
    Boyggi meg niður og takki tær, Guð,
    fyri ta sælu, ið fall mær í lut,
    tá ið tú meg inn í alheimin setti,
    her, mitt á veraldar vakrasta bletti.

    Ársins fyrstu stevnu vit í Klaksvík halda

    Orð: Ókendur
    Lag: Skamlingsbanken

    1. Ársins fyrstu stevnu vit í Klaksvík halda
    fegnast yvir summar nærkast okkum skjótt.
    Gloyma veturin tann langa, myrka, kalda,
    goyma burtur kunnu knarvakot og vøtt
    Fagnaðarkvøðuna av Bernhard B. vit syngja
    og við Óla D. um sunna sál og skinn,
    Hoyra røður – fegnast yvir kór sum syngja,
    skreyteld, kyndlagongd og dansistev so stinn.

    2. Eina løtu gloyma dagligt stríð, er lætti,
    stríð um heildarloysn, um skittfisk og um sild
    Gloyma menn ið snýttu túsundvís í skatti,
    og at okkum ikki alt gekk eftir vild.
    Vit í Klaksvík hava nógv til gestir vísa,
    svimjihøll, ei betri til í Føroyum er.
    Fótbóltsvøll vit upp í myrkri kunnu lýsa,
    men í steyrahædd enn Havnin sigur ber.

    3. Onki slatur – góðsligt prát við perspektivi,
    hvør á bláman leggja skal at svimja kapp.
    Rukkulakkin hevur tilfar – ongin ivi,
    ikki illa meint, so takið tit tað lætt.
    Kenningar tú hittir, onkur hevur kenning,
    dúgliga vit heilsast tá og spyrja nýtt.
    Ei vit gloyma tað, sum hoyrir við til menning
    sjónleik – tónleik – myndalist skal fáa sítt.

    4. Klapp á herðar, “Hey kom her eg løgg tær bjóði”
    hondin niður millum buksurkvaðran fer.
    Upp við fløsku, “Kom nú her og fá tær góði”
    Óført slag um heldur lunkaður hann er.
    Eitt tó er, vit ikki yvir kunnu ráða,
    eisini í Klaksvík regnið kennist vátt.
    Vit tó ynskja tykkum góða stevnu fáa,
    og at sól á bláum himli stendur hátt.

    Í Mikladali er nú veitslulag

    Markus í Norðnástovu
    Orð: Markus í Norðnástovu
    Lag: O Vestland, Vestland
    Viðmerking: Yrktur umborð á Gadus 30. juli 2014 í samband við, at standmyndin av Kópakonuni í Mikladali skuldi avdúkast.

    1. Í Mikladali er nú veitslulag,
    mót Stórakneysa líta øll so glað.
    Tey eru mong, ja helst í túsundtal,
    øll halda Kópakonan riggar væl.

    2. Úr bronsu stendur har so vøkur hon,
    oss sigur søgu um ein bygdason.
    Gekk oman fjøru gomlu jólanátt,
    har kjósaði sær sprundi vakurt, flott.

    3. Og hendan søgnin okkum nógv er søgd,
    í vøgguni, helst er í okkum løgd.
    Sum filmur, kvæði, leikur kend hon er,
    og ferðast eisini runt um víðu verð.

    4. Hon søguna nú siga fer hvønn dag,
    í silvitni og tá tað brýtur, ja.
    Men søgu aðra, mær fer siga frá,
    tá fjøran her var alt vit litu á.

    5. Teir gomlu sum her norðuri tóku land,
    ja kendu bert til ár og homluband.
    Á mið so treystir róðu allir tá,
    og mangan gyltan fongin mundu fá.

    6. Á helluna so blaka fiskin upp,
    og draga bátin fram, so bakkan upp.
    Í leypin koyrdu fisk og snørini,
    og sjagga allir niðan Gamlaveg.

    7. So bygdu út og gjørdu alt so væl,
    sum trappur upp, stórt neyst og gonguspæl.
    Og seinni góður rennistrongur kom,
    og dró so farmin trygt um bakkatrom.

    8. Í hesi fjøru baldist eisini eg,
    og gleddist mest um ferðafólkini.
    Tá drabbut var, so Barsskor ei kom at,
    í Lítlabáti tá so mangur græt.

    9. Til tungan farm og tá ið sjúka var,
    vit drógu okkar áttamannafar.
    Páll Fangi tryggur tá á báru reið,
    at skipinum hann legði uppá preið.

    10. Men tað var eitt vit vildu fingið burt,
    tá Weihe kom her norð við Medicus.
    Har piparið tað grør, hann ynsktu tá,
    tí illa ræddust vit børn nálina.

    11. Men brádliga so kom ein onnur tíð,
    norð fingu veg og holini tey trý.
    Har heimi seinni ferjuleguna,
    so fræls nú koyra, sigla til og frá.

    12. So fjøran, nú hon var jú næstan gloymd,
    men tó í okkar hjørtum var hon goymd.
    Men Kópakonan nú fer gera tað,
    fólk oman fjøru streyma fró og glað.

    13. Um onkur ikki oman hattar sær,
    úr kikara fær flotta mynd av tær.
    Og kika kann jú líka yvirum,
    á Kunoynna og Skarð og gjáunum.

    14. Til tykkum sum oss góðu henda skatt,
    vit neyvan fáa takka tykkum rætt.
    Úr mínum hjarta, tøkk stór berast skal,
    vár oyggj, hann ger til ordans ferðamál.

    15. Eg vóni dagurin fer eydnast væl,
    nú Kópakonan skjótt avdúkast skal.
    Statt stolt og trygg í brimi, sum í logn
    og søgu sig til vaksin og til børn.

    Mykines

    Heri NolsøePaul McCartney
    Orð: Heri Nolsøe
    Lag: Paul McCartney (Mull of Kintyre)
    Viðmerking: Yrktur í samband við, at renni- og gongufelagið í Havnar Bóltfelag gjørdi útferð til Mykinesar 3.-5. juli 2009.

    Mykines – hin stórsligna oyggin,
    so grøn og so prúð,
    ein náttúruskattur,
    ein perla á jørð.

    Her vesturi er fagurt,
    her vesturi er frítt,
    alt havið tað speglast og smílist so blítt,
    her súlurnar láta og fara á flog,
    vælkomnir – vælkomnir til Mykines.

    Mykines – hin stórsligna oyggin,
    so grøn og so prúð,
    ein náttúruskattur,
    ein perla á jørð.

    Veturin dundrar og bergið er svart,
    brimduni buldrar við strondina hart,
    dagurin stuttur og náttin er long.
    úr fjøllunum hoyri eg drynjandi song.

    Mykines – hin stórsligna oyggin,
    so grøn og so prúð,
    ein náttúruskattur,
    ein perla á jørð.

    Sansafult vesturhav glógvar í sól,
    her súlurnar reiðrast og gera sær ból,
    landið nú aftur til reiðar seg ger,
    nú himinin bláur og summarslitt er.

    :: Mykines – hin stórsligna oyggin,
    so grøn og so prúð,
    ein náttúruskattur,
    ein perla á jørð.::

    Av Skarði til Broadway

    Orð: Heri Nolsøe
    Lag: Bob Dylan (The times they are a-changing)
    Viðmerking: Gongufelagið hjá HB var á Skarði í juni og á Wall Street í New York í september 2008 – eina góða viku áðrenn virðisbrævakursirnir rapaðu í keypsskálum kring allan heimin. Yrktur í 2009.

    Av Skarði til Broadway er mentanarsjokk,
    tú andaneyð fært – rópar nú er tað nokk,
    eitt mannahav streymar í eyst og í vest,
    og kvirran hon brølar á Skarði,
    í einsemi geylar tú: “Er nakar har”,
    bert ekkóið aftur í høvdi tú fær.

    Í Skarðsurð er illgongt og rullandi grót,
    her dirvi er neyðugt – gakk fót fyri fót,
    og fjøllini smílast og eygleiða teg,
    so hábærslig standa og gløða.
    Tað gellir í gjónni, tá grót fer á rull,
    ein sansabær uppliving – sálarbót – gull.

    Á Broadway her floymir ein alheimsins fjøld,
    á Time Square er meldur – alt blinkar –“gott kvøld”,
    reklaman hon boðar ein øðrvísi heim,
    í “býnum, sum ongantíð svevur”,
    her dollarin ridlar, í Wall Street er myrkt,
    áðrenn ódnin hon brestur á – er púra kvirt.

    Her háhús, sum fjallarøð standa so prúð
    eg kenni meg aftur á Skarði beint nú,
    tó munur markantur á ljóðinum er,
    í New York her larmar alt “døgnið”.
    Á Skarði er friðsælt við strondina kyrt,
    nú á Broadway hava tey ljósini birt.

    Og Frælsisgudinnan hon hyggur um hav,
    um horni skjótt heimskreppa – lagnan bert svav,
    í Wall Street vit gingu, beint áðrenn tað leyp,
    hjarta á “Børsinum” steðga,
    um heimin eitt skarvslop – ein skaðaódn feyk,
    skjótt rapar alt stásið, nú kursurin reyk.

    Havnin liggur so vøkur og prúð

    Orð: Heri Nolsøe
    Lag. Jógvan Olsen
    Viðmerking: Yrktur 22. august 1991.

    Havnin liggur so vøkur og prúð,
    hevur latið seg í summarskrúð.
    Havnin breiðir seg út framvið Nólsoyarfjørð,
    heilt av Argjum til Vatnaskørð.
    Bøur skrýddur við sóljum so langt eygað ber,
    fagri heimbýur mín her í verð.

    Á Vaglinum Effersøe,
    fram við Bókhandlinum prýðilig trøð,
    um Kirkjubøreyn hevur támið seg lagt,
    Skansin heldur um náttina vakt,
    Kongaminni stendur so spískt og steyrrætt,
    mjørkin hevur nú Høgoynna klætt.

    Urtagarðarnir blóma frítt,
    lotið blæsir um Húsareyn blítt,
    og á Reyni har angar av fornari tíð,
    fedrasøgu, arbeiði og stríð.
    Tinganes skilir eystur og vestaru vág,
    luftin skyggir um havsbrúnna blá.

    Skipasmiðjan stendur treyst,
    og í Álakeri útróðrarneyst,
    við ljóðum frá arbeiði og bilum á rað,
    Havnin spælir sítt gerandislag,
    hetta er eitt óendaligt tónleikaverk,
    havnarmyndin er marglitt og sterk.

    Heyststormarnir ýla um fjøll,
    regn og vindur duna í høll,
    útsynningurin herjar yvir Glyvursnes,
    brimið brýtur um Hoyvíksfles.
    Hvassur vindur fer gjøgnum Havnardal,
    og í hvirlunum grovastu æl.

    Kavin hevur Havnina fjalt,
    og í býnum er bítandi kalt,
    spegilsblonk og fryst liggur Hoyvíkstjørn,
    á skoytum nógv skreiðandi børn,
    á himlinum lýsa stjørnurnar bjart,
    alfagurt so langt, ið tú sært.

    Tá ið várið sleppur framat,
    vetur dvínir, má halda uppat,
    fuglar syngja eitt vakurt og ynidsligt lag,
    smálomb spæla og renna avstað,
    spretta blómurnar allar og grønkast hvørt blað,
    Havnin vaknar til nýggjan dag.

    Havnin

    Orð og lag: Heri Nolsøe
    Viðmerking: Yrktur í samband við sangskrivarakapping hjá Tórshavnar Býráð í 1991.

    Havnin so vøkur í sólskini errin lá,
    við blómandi teigum so langt, sum eygað sá.
    Við fuglum, ið sungu eitt yndisligt vakurt lag,
    Tórshavn mín dreymur mítt lívsins træ.

    Tá sólin fer niður og søkkur í kav,
    og Tórshavn so kvirrur í náttini svav,
    roðin so reyður á himmalin fer,
    tað suðar frá sjónum um tangar og sker.

    Tórshavn mín heimbýur er vakrastur á jørð,
    Tórshavn eg eigi teg
    og tú skalt eiga meg.

    Í sirmi og mjørka eg standi og hyggi at tær,
    tá teskandi Havnará hesi boð til mín bar,
    “Mær leingist at lata meg upp fyri tær,
    fyrr streymur var stríður, so fræls eg tá var.”

    Býrurin vaknar og bussarnir koyra,
    tíðindi og tónleikur eru at hoyra,
    “Góðan morgun Føroyar” úr Útvarpi floymir,
    tú leggur teg aftur á liðina og droymir.

    Tórshavn mín heimbýur er vakrastur á jørð,
    Tórshavn eg eigi teg
    og tú skalt eiga meg.

    Á Ólavsøku Merkið veittrar hátt,
    á Áarvegnum bleiktrar tað hvítt, reytt, blátt,
    fólk streyma inn og eru í góðum lag,
    til okkara kæra høvuðsstað.

    Havnin er gomul, hon fjálgar mín hjartastrong,
    tí heilsi eg tær og syngi tær henda song.
    Í hesi verð tú yndisperlan er,
    tú ert mítt alt, mín dreymaverð.

    :: Tórshavn mín heimbýur er vakrastur á jørð,
    Tórshavn eg eigi teg og tú skalt eiga meg.::

    Slættanes

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Sólin til viða gongur, søkir hav
    Heiðafuglur vanur songur, dagur er av
    Varðarnir føra okkum, trygt fram á mál
    Vit gerast eydnusom og rík í sál

    Har liggur gamla bygdin, avtofta er
    Ringt var at finna hana, í eygsjón nú er
    Varðarnir føra okkum, trygt fram á mál
    Vit gerast eydnusom og rík í sál

    Slættanes her liggur tú, ­so rein og føgur tú er
    Bøurin grønur, fólk búleikaðust her
    Men tíðir broyttust, fólk rýmdu burtur tá
    Men enn her liggur tú og boðar frá

    Tíðarhvarv er burtur runnið, hesaferð
    Talar tú av egnum munni um aðra verð
    Varðarnir førdu okkum ­trygt fram á mál
    Vit gjørdust eydnusom og eym í sál