Tú Føroya tjóð

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Ludvig Mathias Lindeman

    1. Tú Føroya tjóð,
    skal framtíðarlagna tín vera tær góð,
    set lít tín til Harran, sum landið tær gav
    og skapaði jørðina, himmal og hav,
    har alt tað, sum livir, stórt ella smátt,
    ber prógv um hans mátt.

    2. Ei vignast tær man
    at fjóna, burttulka og mistýða hann,
    sum spámonnum sínum gav sjónir og orð
    at rættleiða fólkið og betra tess kor.
    Hann Son sín til Frelsara gav tær enntá,
    at bjargast tú má.

    Havið sang um Føroyar

    Hans Andrias Djurhuus
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Knút Olsen

    1. Havið sang um Føroyar
    í túsund, túsund ár –
    brúðarsong og líksálm, sang um gleðibros og tár.
    Ljóðið barst um skorarnar og fleyg um tindar hátt.
    Havið sang um Føroyar ta longu heystarnátt.

    2. Havið sang um Føroyar –
    í hjómi bergið vóð;
    oman fyri tindarnar bjørt stjørnulindin stóð.
    Síðar komu aldurnar og hvirlaðust í ský.
    Havið sang um Føroyar ta beisku vetrartíð.

    3. Havið sang um Føroyar; og havsins feigdarlag
    hoyrdist inn í bygdirnar ein gráan ódnardag;
    kámoygd gjørdust fljóini, tó tolin sótu tey;
    – bátur burtur – maður farin – lívsins eydna deyð -.

    4. Havið sang um Føroyar;
    og havsins ljóðtað var,
    sum í sálmasongi vára sál at himni bar.
    Halgikvøld í kirkjuni vit sungu Gudi tøkk. –
    Sungu við, tá báturin í brotasjógvi søkk.

    5. Klokkuljóð og brimdun
    bóru saman hvørja stund;
    vóru okkum kærari enn fleyr við Oyrasund.
    Harrin gekk á aldunum, tá náttin fjaldi vág.
    Havið sang um Føroyar, væl vit skiltu songin tá.

    6. Havið sang um Føroyar,
    um róðrarbát og skeið,
    sang um beisku norðurferð og blíðu suðurleið,
    fylgdu vit við másanum, sum flýgur millum lond,
    fataðu tó havið best á hesi bardu strond.

    7. Havið sang um Føroyar sítt egna mjúka lag, –
    bivandi og higstrandi – og kvirr vit hoyrdu tað,
    sótu still á sandinum og vistu neyvan av,
    at vit bóru ástartrá til Føroya fría hav.

    8. Havið sang um Føroyar, og havið syngur enn,
    brýtur inn um skerstokk
    millum vásaklæddar menn.
    Fýkur fon um tindarnar og hvirlast hvítt um drang,
    syngur hav um Føroyar, sum havið altíð sang.

    9. Syng nú, hav um Føroyar,
    syng fagran song í kvøld,
    syng um stríð og váðaferð, og tak so tíni gjøld.
    Fostraðir av brotinum og berginum í senn
    líta vit í ódnina, vit havsins royndu menn.

    10. Hoyrt vit hava havsins dun frá fyrstu vøggustund;
    og til tess vit berast út í deyðans langa blund,
    lýða vit á íðubrot og sjóvarfalsins drátt;
    eiga vit í barminum tí havsins megnarmátt.

    Føroyar mín drotning

    Orð og lag: Heri Nolsøe
    Viðmerking: Yrktur í mai 2008.

    Føroyar mín drotning bjørt liggur tú her,
    steyrrøttu bjørgini – svørt grá og ber,
    teska ein summarsang út yvir hav,
    meðan hin velduga sól fer í kav.

    Føroyar mín drotning – Føroyar mítt land,
    av fjallatindi í fjørusand,
    skýflókar fløkjast og reka í kring,
    streingir og íðir mala í ring.

    Fláirnar, gjáirnar rópa títt navn
    alt meðan havið teg tekur í favn,
    summarskrýtt oyggjaland brettir sær á,
    havfløtan speglandi alføgur blá.

    Føroyar mín móðir – Føroyar mítt land,
    av fjallatindi í fjørusand,
    skýflókar fløkjast og reka í kring,
    streingir og íðir mala í ring,

    Føroyar nú klæddar í fínasta stakk,
    tindarnir fossarnir kvøða tær takk,
    grasgrønar líðir – nú sólin hon sær,
    summarsins lot fríska orku mær bar.

    :: Føroyar mín drotning – Føroyar mítt land,
    av fjallatindi í fjørusand,
    Bleiktrar í vindinum bjartasta vón,
    Merkið í frískleika litføgur sjón.::

    O, móðurlandið!

    Orð: Olivar á Ryggi
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. O, móðurlandið! Eg elski teg;
    frá barnaárum eg alskin kendi;
    við dygd og stimbri tú aldi meg,
    at himli eyga mítt vendi.

    2. Til Gud eg biði av sinn og sál
    við móðurmáli, eg havi fingið,
    hann betur skilir mítt móðurmál
    enn høgir harrar á tingi.

    3. Av insta hjarta eg takki tær;
    takk fyri málið, tú hevur givið,
    og móðurlandið, tú skapti mær,
    takk fyri lívið, eg livi.

    4. Um Føroya landið eg kvøða vil,
    og Føroya málið eg vil upp byggja,
    sum Harrin gevur mær evni til,
    tó eg í vanda man liggja.

    5. Ja, Føroya heimið, ja, tað er frítt,
    við grønum fjøllum á summardegi;
    í vetrarbjálva tað stendur hvítt,
    tað fyllir hjartað við gleði.

    6. Sum Føroya tindar so treyst og frítt
    upp móti himli frá foldum peika,
    so vendir skaparin andlit blítt
    til alt, á foldum man leika.

    7. Ja, slættur dalur og grøna líð,
    silvurblonk á, sum til strandar rennur,
    og brattar skorar við seyði í,
    alt eittans lagið her kennir.

    8. Í Føroya dølum, í Føroya líð
    best trívast vit allir Føroya synir
    og Føroya døtur um alla tíð,
    hvar helst vit semjast sum vinir.

    9. Fullvæl alt skaptist av faðirhond,
    so fagurt alt her man hóska saman,
    um brimið øðisligt slær mót strond,
    alt vendist aftur til gaman.

    10. Tí, móðurlandið, eg elski teg;
    altíð sum áður so enn eg biði,
    at himna drottur vil styðja teg,
    teg verja við sínum liði.

    11. “Tær, móðurlandið, eg unni væl,”
    so kvøður hvør, sum av sonnum kennir,
    at føroyskt er enn og verða skal
    alt blóð, at hjartanum rennur.

    Føroya kynið

    Jóannes Patursson
    Orð: Jóannes Patursson
    Lag: Vísulag (So herligt og so væl)

    1. Í túsund ár og meira aftrat
    her okkara ætt á steinunum sat.
    Her baksa vit enn, nú skal tað skjótt muna.

    2. Her hevur hon búð og baksað sum best
    bæði summar, vár og vetur og heyst.

    3. Teir gomlu teim ungu lunnindi bóru:
    trúskap fastan um arvin svóru.

    4. Teir fornu svóru ungum trúskap í hand:
    aldri at svíkja Føroya land.

    5. Sum teir at vera Føroya menn –
    tey boð tey berast til okkara enn!

    6. Ja, kundu vit allir tað sansað rætt,
    tá hevði tað skjótt í Føroyum batt.

    7. Kendi føroyingur aftur við sjálvum sær,
    at hann av sonnum føroyingur var.

    8. Tá gróðu brátt aftur tey ólívssár,
    sum vit hava fingið ár eftir ár.

    Hvørjum man tykja vakurt hjá sær

    Orð: Fríðrikur Petersen
    Lag: Alexander Enniberg
    Viðmerking: Yrktur til gullbrúdleypsveitslu fyri Christiani IX í Havn 26. mai 1892

    1. Hvørjum man tykja vakurt hjá sær,
    vakrast í Føroyum tykir mær.

    Tað er so vakurt í Føroyum at búgva.

    2. Føroyar, mín móðir, víst ert tú fríð
    í grønum stakki um summartíð.

    3. Tá kvøld og morgun á vinahátt
    blídliga heilsast um miðjunátt.

    4. Og havið, troytt av at berjast við teg,
    við tínar føtur hvílir seg.

    5. Føroyar, mín móðir, víst ert tú prúð,
    tá ið tú klæðist í vetrarskrúð.

    6. Víst ert tú, móðir, føgur og fín,
    klædd í hitt skínandi hvíta lín.

    7. Tá glampar á himli stjørnulind,
    norðlýsið blaktrar um fjallatind.

    8. Uppal tíni børn sum móðir rætt,
    lat tey ei bregða burtur úr ætt.

    9. Gev teimum Tróndar skarpa vit,
    men Sigmunds bjarta hjartalit.

    10. Gev teimum tolgóða, sterka sál,
    gev teimum Sverris vilja sum stál.

    Tað er so vakurt í Føroyum at búgva

    Føroyar eru fagrar

    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag: Regin Dahl

    1. Føroyar eru fagrar
    við fjøllum og fjørðum,
    blánandi bylgjur um brimhvítu strond.
    Grønskandi bøur við grótgjørdum gørðum,
    reinskolað fjøra við rodnandi rond.
    Hátt yvir hamrar og dalar og líð
    reisa seg reystvaksnir tindar av skørðum;
    himin er heiður, og útsjónin víð.
    Fagrari finst ei á jørðum.

    2. Føroyar eru fagrar, tá fannirnar fylla
    lágir og gjáir og djúpastu gil.
    Flykrurnar troyttar av leikinum villa,
    leggja eitt lok yvir tjarnir og hyl;
    silvurbjart lak yvir svøvntungu á,
    reinhvítur kavi, hvar eygað enn skoðar;
    glitrandi stjørnur á himlinum blá’;
    norðljós í loftinum logar.
    3. Føroyar eru fagrar á livnandi vári.
    Frískasta gróður úr følnaðu líð
    lokka upp lýkkan og himmalin klári,
    lombini leika so lætt og so blíð.
    Fiskurin flokkast um grynnur og mið;
    fuglurin leitar sær aftur til landa.
    Fegnar seg fólkið og fenaður við!
    Lættliga alt tykist anda.

    4. Føroyar eru fagrar, tá sólin hin bjarta
    oysir sín eld yvir dalar og fjøll,
    glitrar og glógvar á havi, sum var tað
    gyltasti salur í gullkongsins høll.
    Ringir seg lundin um bergini prúð,
    sveimandi songur í luftini glíður.
    Hagin er klæddur í fagrasta skrúð,
    angar av blómum so fríður.

    5. Føroyar! tit aldu teir fríbornu seggir,
    viðgitnir vóru í fornari tíð;
    aldri teir óttaðust britrastu eggjar,
    reystmenni mikil í frið’ og í stríð’.
    Blóðug á bunka fell jómsvíkings hond;
    kendist í Hólmgørðum Sigmundar skúta.
    Turkar og írar á havi og strond
    máttu for Magnusi lúta.

    6. Føroyar várar føgru! tit eiga enn dreingir,
    royndar í verki og virdar sum menn;
    rætta teir ryggin, og spenna teir streingir,
    sýna teir stirðil í knotunum enn.
    Fedrarnir góvu oss minnini dýr,
    ránsmenn nú vilja tey frá okkum stjala;
    men meðan frælslyndi í okkum býr,
    orka teir ei tey at fjala.

    7. Elska vit havið og hamrar og fløtur,
    elska vit Føroyar, várt fagnaða heim.
    Saltastu slóðir og brattastu gøtur,
    skiftandi sorgir og lyftandi gleim
    unglingar vandu til harðbalnar menn.
    Vilja so ódnir og illmenn oss herja,
    ornar vár hugur, við fótum í spenn’
    móðurland vilja vit verja.

    Hetta landið er mítt

    Hans Andrias Djurhuus
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Regin Dahl

    1. Hetta landið er mítt,
    hetta landið er títt,
    sum tað liggur í havi
    so fagurt og frítt.
    Her er heimið hjá mær,
    her er heimið hjá tær –
    og tað sigur við teg:
    “Tú skalt minnast meg altíð
    um allan tín veg.”

    2. Her ið Tróndur hann var,
    átti skúla og búgv
    her ið Sigmundur bar
    fram ta ljósastu trúgv;
    her við havgyrdu strond
    undir hamarsins rond
    aldist Sverri til mans.
    Og væl minnast vit treysti
    og víðskygni hans.

    3. Her fór Heinason fram,
    týndi ránsmanna lið.
    Var enn eydnan tær gramm,
    vanst tú landinum frið,
    til tess skaddutung skýggj
    fjaldu líðir og stíggj,
    fjaldu summarsins sól.
    Høgdi glotta í skadduna
    Nólsoyar Pól.

    4. Sigla skútur um fjørð,
    føra farmar í havn,
    hina grønkandi jørð
    tekur havið í favn.
    Frítt er heimið hjá mær,
    frítt er heimið hjá tær,
    várt fosturland er
    fyri okkum tað besta,
    ið heimurin ber.

    5. Hetta landið er mítt,
    hetta landið er títt,
    og tað liggur í havi
    so fagurt og frítt.
    Eittans sigur tað mær,
    eittans sigur tað tær:
    “Ver á tínari ferð
    slíkur maður, ið heiður
    at heiminum ber.”

    Føðiland mítt

    Orð: Louis Zachariassen
    Lag: Sámal Petersen

    1. Føðiland mítt!
    tú ert fagurt og frítt,
    hátt mót himninum tindarnir renna.
    Brimið við strond
    sum ein hartandi hond
    elur kenslur í barmi at brenna.

    2. Landið er enn,
    sum tá fyrstu ferð menn
    mundu vegin til oyggjanna finna.
    Brøgdini tá
    siga sjónliga frá,
    hvussu mikið teir kundu útinna.

    3. Sálaðist alt,
    gjørdist stirvið og kalt,
    meðan burt hvurvu menskir av vali.
    Mann eftir mann,
    meðan tíðin hon rann,
    gjørdist daprari dimmið í dali.

    4. Onkuntíð tá
    fram úr myrkrinum brá
    onkur neisti, ið lív vildi kveikja.
    Níðingar brátt
    vendu degi til nátt,
    fingu feitasta bita at sleikja.

    5. Síggja vit enn,
    hvussu sárliga menn
    hava sligið, so eygað gerst kalið.
    Royni teir nú!
    Vit í treysti og trú
    vilja fram aftur møta á vali.

    6. Hamrar og gil,
    so sum skorin er til,
    eins og fjøllini eru tey somu,
    fløtan so fríð
    undir grønkandi líð
    – tað er landið, ið fedrarnir nomu.

    Nýtt og gamalt

    Orð: Gudmund Bruun
    Lag: Carl Nielsen

    1. Vár fosturjørð er Atlants fjøll
    við lýkku um grøna líð,
    við glaðustroki, snjó og mjøll
    um dalar á vetrartíð,
    hvar fjøll og sjógvar berjast,
    hvar fastar oyggjar herjast,
    hvar allar ættir møtast
    :,: at týna Gríms Kambans vøll. :,:

    2. Várt land var krógvað langa tíð
    sum Noregis leysingabarn,
    tað stóð so einsligt tokum í,
    lá ónýtt sum trøllajarn;
    nú nýtt og gamalt berjast,
    nú ætt og grannar herjast,
    nú allir tankar møtast
    :,: til hernað og vápnagný. :,:

    3. Um nytt skal fjálgast. Alt, ið fer
    at útdýpa mannasál,
    skal berast fram; men tað, ið ber,
    er okkara føðimál. –
    Lat nýtt og gamalt berjast,
    lat gamlar gøtur herjast,
    lat allar viljar møtast,
    :,: vit verja Gríms Kambans gerð. :,: