Føðilandið

    Orð: Olivar á Ryggi
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Mítt føðiland, ið liggur her í norði
    so frítt, at fólk her landi byggja á,
    mítt móðurland, tað er tað dýra orðið,
    ið eigur alsk mín og mín’ heitu trá,
    tað er tað land, hvar vøggan mundi standa,
    sum barn eg hvíldi móðurarmi á,
    tað er tann sól, ið hesar oyggjar brandar,
    tað er títt hav, meg knýtir móður hjá.

    2. So fagurt krýnt tú stígur upp úr havi,
    mítt føðiland, í vetrar ódnum vígt,
    teg vil eg elska alla mína ævi,
    ei nakað annað kann eg elska slíkt,
    tú fríða land, ið fedrar várir nomu,
    hitt stolta far teir bar um brattan sjógv;
    tað sama land og oyggjarnar tær somu,
    ið rísur hátt við aldubrot á lógv.

    3. O, fagra land og føgru føðioyggjar,
    so einsligt her frá øðrum londum statt,
    tú hevur fostrað vænar menn og moyggjar,
    ið trúfast goymdu mangan dýran skatt:
    Várt móðurmál hitt forna, aðalborið,
    ein perla dýr, væl goymd í føroyings barm’,
    norrøn er tungan, føroyskt er tað orðið,
    ið hevjar meg í gleði og í harm’.

    4. Gud signi teg, mítt land, á hvørjum degi,
    og fólk, á hesum oyggjum reistu bú,
    og veit tú teimum áræði og megi,
    í ferðalagi sjálvur veri tú,
    á hvørjum havi ferðist knørrur fríði,
    við Íslands jøklar og um Grønlands sker,
    og gev tú teimum fong og byrin blíða,
    og slætta tú á vandafullu leið.

    Fjallprúða heim

    Rasmus Christoffer Effersøe
    Orð: Rasmus Effersøe
    Lag: J.E. Nordblom

    1. Fjallprúða heim:
    treystligt tú stígur úr havi,
    treystligt við sól og við glaðu;
    harðlenda heim!

    2. Fornfríða land:
    onkuntíð bragdaði “slagið”,
    eftir kom trælabands lagið;
    nónskýmda land!

    3. Brimbarda land:
    synir og døtur tú átti,
    lógu við ótta í smáttu;
    stormharða land!

    4. Roykir og sót
    fjaldu tær synir og døtur,
    tey bóru spjarrar og bøtur;
    seint fekst tú bót!

    5. Fjallbygda land:
    illa tú legðist í dvala;
    aftur tó hanarnir gala;
    søgnríka land!

    6. Fátæka land:
    ognir man havið tær bjóða,
    tú eigur systrina góða;
    havgyrda land!

    7. Ríkt er títt hav,
    gevur tær treysti og megi,
    veldur tær sorgir og gleði;
    fongríka hav!

    8. Fátæka fólk:
    lítið tú virðist av monnum,
    hevur enn ilt fyri tonnum;
    nýfødda fólk!

    9. Fámenta fólk:
    fylkist tú øksl móti økslum,
    tá gerst tær stálkynt í jøkslum,
    sameinda fólk!

    Mítt vakra heim høgt móti norð

    Rasmus Christoffer EffersøeChristoph Ernst Friedrich Weyse
    Orð: Rasmus Effersøe
    Lag 1: Hans Jacob Højgaard
    Lag 2: Christoph Ernst Friedrich Weyse

    1. Mítt vakra heim høgt móti norð
    í havinum man finnast;
    har lærdi eg tað dýra orð,
    sum altíð eg vil minnast;
    tað er tað dýra Føroya navn;
    frá vøgguni til síðstu havn
    :,: tað skal mín fylgja vera :,:

    2. Har veksur ikki eik og fur,
    ei búnast hveitiakrar,
    men har við bjørg og gráu urð
    tú finnur vøllir vakrar;
    har grasið vakurt grógva man,
    sum seyðin væl uppala kann,
    :,: so har fullvæl hann trívist :,:

    3. So ógvuligar aldur har
    ímillum oyggja fara,
    nógv livandi tú ferðast sær
    ímillum sker og tara;
    og fuglarnir um summartíð
    við fjørð og sund og bratta líð
    :,: ta deyðu jørð upplíva :,:

    4. Ímeðan grasið vakurt grør,
    og sjógvurin hann brúsar,
    eg elski mína móðurjørð
    og alt tað, sum hon húsar,
    so leingi heitt mítt hjarta slær,
    í Føroyum vil eg ynskja mær,
    :,: tí her er gott at vera :,:

    Fagurt ert tú, fosturlandið

    Orð: Jacob Hansen
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Fagurt ert tú, fosturlandið,
    tá um kvøld við gyltum brandi
    fjallatindur fevndur er,
    álvarsamt mót himni peikar,
    vónbros undir brúnum leikar,
    nú hann kvøldsins krúnu ber.

    2. Fagurt ert tú, fosturlandið,
    tá ein mjúkur, svalur andi
    streymar havinum ífrá;
    blíðar heilsur til mín ber hann,
    sveimandi um fjallið fer hann,
    kyssir blómur foldum á.

    3. Fagurt ert tú, fosturlandið,
    og tí havi ástarbandið
    eg í trúgv fast at tær knýtt;
    ynski eg, alt sólin skínur,
    tær, at eingin lív títt týnir,
    kæra fosturlandið mítt!

    Heilsa til Føroyar

    Orð: Hjalmar Hammershaimb
    Lag: Vísulag (Í Gøtu ein dag)

    1. Nú Føroyar farvæl!
    frá tykkum eg nú eina tíð skiljast skal;
    tit eru mær so kærar, ja, yvir alt mál,
    tí eg elski tykkum av hjarta og sál,
    og tí slær nú hjartað alvorligt og tungt,
    :,: tó at tað er ungt. :,:

    2. Eg minnist so væl,
    hvussu sólin um summarið skein gjøgnum dal,
    og fjøllini um kvøldið stóðu logandi reyð,
    meðan keldan millum bøkkarnar spakuliga smeyg,
    og upp gjøgnum ljóaran roykur fór út
    :,: sum kvøldbøn til Gud. :,:

    3. Og havið silvurblátt
    við strondini til kodda tað hvíldi so gott,
    og fjøllini alvorlig og still stóðu vakt
    fyri øllum, sum til hvílu seg nú høvdu lagt,
    og himmalin tann reini ein góðan dreym gav
    :,: til hvønn tann, sum svav. :,:

    4. Eg hoyrdi einki ljóð,
    uttan fuglin, sum glaður við reiður sítt stóð,
    og bátarnar, sum komu av havinum inn
    og takksálmar sungu við vælmeintum sinn’,
    og svarið, sum klettarnir til teir sendu fram,
    :,: í vatn eygað rann. :,:

    5. Men um vetrartíð
    tá føroyingar síggja í natúrini stríð;
    tá stormurin ýlandi fer gjøgnum skørð,
    og bylgjurnar brúsa móti skelvandi jørð,
    og fjøllini tey standa so dunandi ill,
    :,: so myrk og so vill. :,:

    6. Men Føroya menn
    tó berjast við havið og stormin í senn,
    og hetta teir styrkir og gevur teimum mót,
    og harðførir teir verða sum blágrýtisgrót,
    og trúfast í bróstinum hjarta teirra slær
    :,: og elskar Føroyar. :,:

    7. Tí ynski eg tað,
    at Gud mær má unna at liva tann dag,
    eg aftur til føroyingar kann sigla inn
    og fyri teir virka við vælmeintum sinn’;
    kundi eg so eitt sindur gjørt gott fyri teir,
    :,: eg ynski ei meir. :,:

    Gud, tú sum øllum býður!

    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag: Gamalt føroyskt sálmalag (Ljómurnar)

    1. Gud, tú sum øllum býður!
    Faðir, so mildur og blíður,
    signa várt dýra land;
    so meðan tíðin líður,
    frítt tað úr havinum stígur,
    kennir ei trælaband.
    Lat her líðir grønkast, bøir blóma;
    al upp mann og moy við sið og sóma,
    gev teim mót og magn og vit til dóma,
    lat títt dýrdarorð á leiðum ljóma.

    2. Fagrar gavst tú oss fløtur,
    sálin vár mangar løtur
    gleddi seg har so rein.
    Tó við tær góðu gøtur
    breiða seg illgrasarøtur,
    volda oss mikið mein.
    Illir andar vilja okkum granda,
    væl teir vita eiturdrykk at blanda;
    um tað merkið, tú okkum gavst til handa,
    allir mugu vit fram í stríð at standa.

    3. Mannaætt mundi tú læra
    faðir og móður at æra:
    “Liva tit so skulu væl
    leingi í landinum kæra.”
    Lati vit tí ikki fara
    minni so dýr og so sæl!
    Fegnir lata vit forna málið ljóða,
    ganga gøtur, fedrar hava slóðað,
    líta fast á Harrans lyfti góða,
    fúsir til hans hermenn okkum bjóða.

    4. Fólkið títt sameint teg biður:
    Gev okkum fagran sigur;
    øvundin missi sín mátt.
    Lýsi tín heilagi friður
    av fjalli í fjøru niður,
    uttan og innan gátt.
    Virka vit so í semju, alt vit evna,
    elska næstan, aldri illgerð hevna,
    tá gerst okkum blíð hin stóra stevna,
    og vit teg á fríðum fundi fevna.

    Mítt fagra land

    Mikkjal á Ryggi
    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag: Knút Olsen

    1. Mítt fagra land, so stolt og sterkt,
    av ódnum bart,
    í fornum jarðareldi hert,
    av jøklsísi skurvut merkt,
    tó líka djarvt
    tú bert títt høvur høgt og frítt
    og brosar blítt.

    2. Mítt land, mítt land, mítt móðurland,
    tá barn eg var,
    eg knýtti at tær ástarband;
    úr fjalli og á fjørusand
    tú dýrt ert mær.
    Hvørt sund, hvørt sker, hvønn stein, hvørt strá
    eg elska má.

    3. Eg elski tína blómulíð,
    tín gylta dal,
    tín fuglasong á summartíð
    og áirnar við eyrriðum í,
    títt fossaspæl,
    tín sjógv, sum føðir fisk og hval
    í ómett tal.

    4. Eg elski tína síðu skor,
    tín lundaring;
    tín bylgjudans um bátaborð;
    men mest títt fólk. Ei geva orð
    um heimsins kring
    í míni sál so sælt eitt ljóð
    sum: land og tjóð.

    5. Her slitu fedrar sína tíð
    í sorg og gleim,
    ei gjørdist lagnan altíð blíð,
    tó fúsir teir við blóðsprongt stríð
    sær bygdu heim.
    Nú hvíla teir í síni jørð,
    og trúgv hon grør.

    6. So sárar sigast søgur frá
    um hildarleik,
    so mangur søkk í bylgju blá,
    og blóðugt lík á hellu lá,
    tá upsin sveik.
    Men teirra stríð og stórverk prúð
    oss lívga nú.

    7. So hvíli fedrar væl í frið
    og gloymdir ei.
    Hin dýra arv, vit tóku við,
    várt fagra mál, vár fríða sið,
    várt æviskeið
    á fyrndargrund at fremja væl
    nú vígast skal.

    8. Gud, signa tú mítt dýra land,
    mítt heim í verð,
    so gjøgnum sirm og sólarbrand
    tað grør til fagran blómustand,
    og fruktir ber.
    Tín miskunn fevni mild og blíð
    um dal og líð.

    9. Mín tjóð! Gud lat’ teg vísdóm fá’
    til heimsins gagn,
    so kærleiki og semja má
    ímillum manna eiga ráð.
    Við rættarmagn
    tú vinn tær fram; statt stolt og frí
    um alla tíð.

    Viðoy

    Christian Matras
    Orð: Christian Matras
    Lag: Dan J. Højgaard

    1. Sigl, oyggj, fram úr mjørka,
    nú ert tú eitt skip
    og tindarnir siglutrø,
    tú stevnir í veldiga heimin út
    við høgum og fjallarøð.

    2. Nú brýtur frá stevni við Enniberg,
    og við Nánestanga er hvítt.
    Enn liggur tú fremst í skipaheri,
    har streymurin rennur strítt.

    3. Og líta vit upp at mastratræ,
    har lýsir við tind og røð.
    Nú tekur at lætta við helluna
    og um brekkur og fjálggrønan bø.

    4. Og fuglaringar um stavn og bógv
    teir lívga upp urð og skor.
    Og fólk og fæ og spógvamál
    er hin dýri famur um borð.

    Eg elski mítt land

    Lag 1: Shu-Bi-Dua
    Lag 2: Peter Erasmus Lange-Müller
    Týtt úr norskum: Gunnar Dahl-Olsen

    1. Eg elski mítt land,
    tá tann signaða sól
    upp um fjallið ein várdag so tungliga trínur;
    í tað mjøllfylta ból
    sendir signaða sól
    sínar várbleiku geislar og varliga kínir
    tær fánaðu fannir, teir gránaðu klettar –
    bert stokkuta løtu, so hvørvur hon aftur;
    men tann signaða sól,
    sum var burtur um jól,
    hevur kyst hann, tann tindin, í ódnum stóð
    stinnur og fattur.

    2. Eg elski mítt land,
    tá tað sirmar og grør
    og hvør gudsskapta urt kennir gróðurin kykna.
    Yvir sund, yvir fjørð
    siglir Suðurlands knørr;
    sterku stormtrøll, ið bardust, nú mógvast og vikna.
    Í mansbarmi unga útlongsilin vaknar,
    nú líðandi sólin á himninum hækkar.
    Tað er vár, tað er vár,
    og nú grønkast hvørt sár,
    vondi veturin bradi í berg, beit í bringar og bakkar.

    3. Eg elski mítt land,
    tá tann signaða sól
    hægst á himni á hásumri hitandi stendur,
    tá á rók og við stól
    ljóðar rytanna ról,
    meðan tigandi sildberin ferðast um strendur.
    Tá lyftir mót loftinum láin sín lovsong
    yvir angandi heiðar við hitandi sólgang’,
    og úr stíggj og úr ból
    heilsast setandi sól!
    Nú er gloymdur tann veturin
    strangi og sólsaknur sári.

    Frægir funnu Føroya land

    Janus Djurhuus
    Orð: Janus Djurhuus
    Lag: Kvæðalag (Stígum fast á várt gólv)
    Viðmerking: Yrktur í Klaksvík í februar 1939.

    1. Frægir funnu Føroya land
    fjart í fornu øld,
    fyrstur Grímur Kamban
    í oyggjum festi tjøld.

    Niðurlag: Stígum fast á várt gólv,
    Føroya tunga snjøll
    flytur kvæði um kappabrøgd
    í dansihøll.

    2. Fríð har standa hamrafjøll,
    grøn er skor og líð,
    har er fosturlandið
    nú og alla tíð.

    3. Ferðast víða Føroya børn
    her á fríðu fold,
    tey tó ynskja at hvíla
    í fosturlandsins mold.