Himin í favni mínum

    Orð: Erik Hillestad
    Lag: Carola Häggkvist
    Týtt: Rachel Eysturtún
    Upprunaheiti: Himlen i min famn

    Hvør tendraði ta stjørnu, sum lýsir upp títt andlit?
    Hvør rak myrkrið burt frá hirðunum ta fyrstu nátt?
    Hvør hevur sett hoykrúnu kring tína lítlu pannu?
    Hvør leiddi tríggjar vísmenn fram at fjósi okkara?

    Ert tú ein av túsundtal?
    Ert tú hann, ið koma skal?
    Tú mítt lítla barn, ein eingil gav tær navn.
    Ert tú heimsins dýrgripur, eg skal verja framyvir?
    Er tað sjálvur Himin, sum er latin mær í favn?

    Hvat framdi henda ótta, so hjarta fór at duka?
    Hví heldur tú so fast í hárinum hjá mammu nú?
    Kring okkum dansa skuggar, og eingilin er farin.
    Hann segði so nógv vakurt, meira enn eg skilja kann.

    Gævi tínir dagar til gleði verða øðrum.
    Gævi kærleika og umsorgan tær fylgja má.
    Ongantíð eg gloymi, tey orð eg fekk at hoyra,
    hvat ið enn man henda, veita tey mær styrk og mátt.

    Heilaga nátt, so kvirrar stjørnur glampa

    Orð: Placide Clappeau
    Lag: Adolphe Adam
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: O Holy Night

    1. Heilaga nátt, so kvirrar stjørnur glampa,
    áh, sæla nátt, eingil boð okkum ber:
    „Gleðist, tí tykkum Frelsari er føddur,
    í staði Dávids Guds salvaði er.“
    Ein dýrdarvón til longsilsfullu hjørtu,
    tí fyri degi nú at lýsa fer.

    Niðurlag: Fell tí á knæ, áh, hoyr nú einglarøddir,
    áh, sæla nátt, hin nátt, tá Kristus kom,
    áh, sæla nátt, hin nátt, áh, sæla nátt.

    2. Hans leiðarstjørna nú so fagurt skínur,
    hjá honum lívgað nú verður vár ond,
    sum stjørnan lýsti vísmonnum í forðum,
    hann leiðir okkum at Himmalsins strond,
    tí Kongur konga, hann, sum lá í krubbu,
    teg frelsa kann, tær rættir vinarhond.

    3. Hann lærir meg her næsta mín at elska,
    hans merki yvir mær kærleiki er,
    boð hans ber frið og loysir trælabandið,
    hans navn nú frían hin kúgaða ger,
    lat yndisligan takkarsong tí ljóða,
    og prís og heiður honum fram nú ber.

    Hoyr, Guds einglar syngja hátt

    Orð: Charles Wesley
    Lag: Jakob Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy
    Týtt: Leif Hansen
    Upprunaheiti: Hark! The herald angels sing

    1. Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!
    Frið á jørð, Guds miskunn blíð,
    syndarin nú lut fær í.
    Hvør ein tjóð til reiðar ver,
    sigursong við einglum ber!
    Syng tað út til hjartað møtt:
    Okkum lítið barn er føtt!
    Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!

    2. Hægstu himnar heiðra hann,
    ljós av ljósi, nevnast kann,
    vegur hans at foldum bar,
    fátæk móðir hansar’ var.
    Klætt í hold meg Gud nú sær.
    Jesunavnið signing fær,
    at tú hetta klæddi væl,
    Jesus, vár Immanuel!
    Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!

    3. Prís tær og tín tignarstól,
    prís, tær bjarta rættferð’sól.
    Lív og ljós tú við tær ber,
    heilsubót til heimin her.
    Milt tú gisti moy og mann
    – føddist og so deyðan vann,
    so hin arma Ádamsætt
    ognast skal tín barnarætt.
    Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!

    Hátíðarlag var á himli og fold

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Eyðun á Lakjuni

    1. Hátíðarlag var á Himli og fold.
    Jesus, Guds Sonur, til jarðar var stigin,
    klæddist í menniskjalíki og hold
    gudskaptum sálum at veita tann friðin,
    sum teimum dyggasti tørvur var á.
    Guds var tað ráð.

    2. Einglar, Guds sendiboð, sungu um hann,
    sum higar niður til vesaldóms tráddi.
    Ljómandi dýrd yvir jarðknøtti brann,
    songur Guds eingla at hjartarót náddi
    jødiskum hirðum, sum lýddu har á.
    Guds var tað ráð.

    3. Fóru so hirðar, sum eingil teim beyð,
    oman í staðin at fregnast og vita,
    hvørt hetta boðið var satt ella leyg;
    títt mundu hjørtu og føturnir tita.
    Funnu Guds Son, har í krubbu hann lá.
    Guds var tað ráð.

    4. Fullu til kníggja og tilbóðu hann,
    skiltu, at Harrin sítt fólk hevði vitjað.
    Hjarta hvørt einstakt tá brendi og brann
    eftir at kunna tey tíðindi flytja,
    sum tey nú vistu sær fullgreiðu á.
    Guds var tað ráð.

    5. Tá ið so hirðarnir hildu avstað
    aftur í hagan, har fylgini lógu,
    bóru teir Gudi tøkk fyri tað,
    sum teir ta náttina hoyrdu og sóu.
    So ger ein sál, sum kann frelsuna sjá.
    Guds er tað ráð.

    Gleðiboð góð

    Orð og lag: Petur og Gunrið Simonsen

    1. Gleðiboð góð
    hirðum og tjóð,
    eingilin boðar við Betlehem:
    Frelsari er
    føddur í verð,
    Kristus í Dávids staði.
    Dýrd veri Harranum,
    friður á jørðini,
    menniskja takki bert og frøi seg.

    2. Orðið varð hold,
    bústað á fold,
    sannleik og náði greitt boðaði.
    Ljós er á jørð,
    í menniskjum grør;
    tøkk fyri Sonin, hin einborna.
    Frelsa so dýrabar
    honum, ið trýr, mátt fær
    Guds barn at nevna seg. Undurfult navn.

    3. Gleðiboð kær
    ljóða enn skær:
    Menniskjum góður er tokki í.
    Jólanátt øll
    í smáttu og høll
    kvøða um barn, føtt í fjósi varð.
    Dýrd veri Harranum,
    friður á jørðini,
    menniskja takki bert og frøi seg.

    Nú á jólum mín hugur leitar

    Orð: Svenning av Lofti
    Lag: White Christmas

    1. Nú á jólum mín hugur leitar
    til barnaheimið mítt so kært.
    Barnadagar runnu,
    og ljós har brunnu
    og róku burtur myrkrið svart.

    2. Ja, á jólum hugnaligar løtur,
    friður kenst í heimum og um gøtur.
    Jólatíðin sæla – so kær,
    hon kveikir gleði mær í sál.

    3. Nú á jólum mín hugur leitar
    til barnaheimið mítt so kært.
    Jólatíðin sæla so kær,
    og hon kveikir gleði mær í sál.

    Jól eru kærleiki og vón

    Orð og lag: Terje B. Vestergaard

    Jólini nærkast
    Dagarnir styttast
    Skjótt liggur landið
    Klætt í kavaskrúð
    Klokkur ið ringja
    Smábørn ið syngja
    Tónar ið lívga
    Fjálgt um bygd og bý

    Hugnin seg breiðir
    Gleðast eg og tú
    Í okkar hjørtum Kærleikin fær bú

    Jól eru kærleiki og vón
    Ein tíð til at fjálga og bera gleðiboð.
    At geva til onnur av øllum sum er mítt
    Eins og kærleikin av himli givin frítt.

    Mong sita stúrin
    Eina og kúrin
    Myrkur vil fjala
    Vónin svunnin er
    Glóðin tó glógvar
    Kærleikin prógvar
    Boðskapur mildur
    Boð um hetta berð

    Lat ljós títt skína
    Vinur teirra verð
    Úr hjarta tínum kærleik teimum ber.

    Jól eru kærleiki og vón
    Ein tíð til at fjálga og bera gleðiboð.
    At geva til onnur av øllum sum er mítt
    Eins og kærleikin av himli givin frítt.

    At geva til onnur, eins og givið mær
    Eins og kærleikin av himli givin var.

    Tá jólastjørnan blaktrar

    Orð: Betty Ehrenborg-Posse
    Lag: Týskt
    Týtt úr donskum: Ismar Joensen
    Upprunaheiti: När juldagsmorgon glimmar

    1. Tá jólastjørnan blaktrar,
    eg leiti mær á fund,
    :,: har Sonur Guds svav søtan svøvn
    á krubbu náttarstund. :,:

    2. Hvør stórt, at tú, áh, Jesus,
    til jarðar komst ein dag.
    :,: Um frið tín og um frelsuna
    eg syngi gleðilag. :,:

    3. Mær tørvar teg, Guds Sonur,
    barngóði vinur mín,
    :,: varðveit tú meg, áh, Jesus Krist,
    mær fylgi náði tín. :,:

    4. So skal eg, Himnadrottur,
    við gleði fagna tær.
    :,: Takk fyri jólagávuna,
    sum við tær givin var. :,:

    Menniskjum bórust boð so góð

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Christoph Ernst Friedrich Weyse

    1. Menniskjum bórust boð so góð
    av einglamunni til jarðar,
    og hátt bóru Gudi fagnaðarljóð
    óteljandi himlanna skarar.
    „Frelsari føddur tykkum er,
    í Dávids bygd tit hann finna.“
    Tey boð bórust hirðum einaferð,
    um tey er enn vert at minna.

    2. „Lovaður Gud á hæddini,“
    so sungu teir einglar í flokki,
    „og friðurin valdi foldini,
    í menniskjum góður tokki.“
    Henda var heilsanin Himli frá
    og ynskið, einglarnir bóru,
    sum gjørdi, at hirðarnir allir tá
    at finna Frelsaran fóru.

    3. Funnu teir hann á krubbustrá
    og tilbóðu hann av hjarta,
    tí hirðum í barmi birtist tá
    hitt himmalska ljósið bjarta.
    Lovandi Gudi hildu teir
    avstað tá, fullir av gleði.
    Ta gleði vil Gud, at fleir og fleir
    her finna á sínum vegi.

    4. Um tú vilt ganga Andans leið,
    sum forðum hirðarnir gingu,
    so skal tær hin gleði svitast ei,
    sum hesir seyðamenn fingu.
    Jesus er enn at finna hjá
    tí sál, sum til hann vil leita.
    Hann stilla vil hjartans trongd og trá
    við Anda síns samfundi heita.

    Alt er nú so fagurt, ljóst og gott

    1. Alt er nú so fagurt, ljóst og gott,
    sangur hoyrist, tað er jólanátt.
    Stundin er so sæl,
    vit hugna okkum væl
    – bert altíð hevði verið jólanátt.

    Niðurlag: Ja, hvør ein dagur verður eins og jól
    um várið, heystið og í summarsól.
    Um bert Harrans kærleiki
    fyllir mannahjørtuni,
    so vera allir dagar eins og jól.

    2. Vit øll halda henda fagra dag
    við at frøast og vera glað.
    Vit njóta henda frið,
    sum jú kann vara við
    – um bert hvør dagur verður sum í dag.

    3. Brátt so er ein nýggjur dagur her,
    vit stúra fyri, hvat hann við sær ber,
    hvat hann vil geva mær,
    hvat hann vil veita tær.
    Kann hugsast, at hann friðardagur er.