Ei nakað kann metast við heimstaðin fríða

    Orð: Elisabeth Olsen

    1. Ei nakað kann metast við heimstaðin fríða,
    væl Klaksví ker vard millum hábærslig fjøll.
    Her fólkið í skúla og vinnu man stríða,
    og húsini standa so snotilig øll.

    2. Mangt gjørd er av mannahond býin at prýða,
    alt merkt er av framgongd og vælferðarlag.
    So nøgg eftir Pllinum førini glíða,
    á asfalti bilarnir strúka avstað.

    3. Á vetri er vakurt í búnanum hvíta
    tær frostnætur norðlýsið bleiktrar so frítt,
    og mánin sæst bjartur um Oyrafjall líta,
    sær aldurnar spæla á Borðoyarvík blítt.

    4. Tó trølsligt tá regnar og stormarnir herja,
    strítt áirnar skola úr fjalli til fles.
    Mót norðættaródnum er Kunoyggin verja,
    og brim rundar Núpin og Borðoyarnes.

    5. Brátt mjørkin við lýkku man tindarnar fjala,
    í grønkandi líð leika lombini góð.
    Kátt fuglanir láta, og børnini spæla,
    á Brúnaskarð, Klakk leita ungfólk sær fró.

    6. Á sumri sín lívgandi mátt sólin sendir
    á blóm’skrýddan bø og á glitrandi vág.
    Tá Háfjall sær spelkið mót Kjølinum vendir,
    eitt hugnaligt lag kvøður tutlandi á.

    7. So vøkur ein mynd, tá ið nátt sýgur niður,
    við lívsvónum sorgleys framvið fara tvey.
    Tá legst yvir Klaksvík tann sælasti friður,
    mót Nestindum luftin er roðandi reyð.

    Tá vit hittast við vøllin

    Tað er sunnudagur og øll hava frí
    fótbóltsdystur er og klokkan hon er trý
    vit fara niðan á vøllin, øll eru glað
    vóna at KÍ vinnur í dag

    Tá vit hittast við vøllin er gloymt alt stríð
    tá standa øll saman og rópa á KÍ

    Eg finni mær eitt pláss so eg kann fylgja við
    rópi og skráli á KÍ mítt lið
    og meðan sólin skínur á okkar’ vakra bý
    rópa øll í felag koyrið á KÍ

    Tá vit hittast við vøllin er gloymt alt stríð
    tá standa øll saman og rópa á KÍ

    Hygga síggj nú fekk KÍ aftur eitt mál
    tað gleðir mítt hjarta og mína sál
    tað gott er at síggja at øll eru glað
    nú vóna vit at vinna hetta fleiri ferð á rað

    í trýssjunum vóru KÍ altíð best
    og vit hava vunnið FM heiti flest
    gott er at vita at ungir taka við
    sum stríðast sum úlvar fyri síni lið

    Tá vit hittast við vøllin er gloymt alt stríð
    tá standa øll saman og rópa á KÍ

    Dómarin bríkslar, dystur lokin er
    mannahópur stórur inn á vøllin fer
    at heiðra okkar’ unga, góða lið
    sum enn einaferð hevur fingið tvinni stig

    Tá vit hittast við vøllin er gloymt alt stríð
    tá standa øll saman og rópa á KÍ

    Kvøða til Klaksvíkina

    Orð: Brynjálvur Bringubratti

    Smidliga inn millum hávaksnu fjøll
    smoyggir seg vágin í vænasta yndi,
    fríð, tá hon glógvar í silvitni øll,
    sterk, tá hon øsist av harðasta vindi.
    Vaks her við vágna upp Klaksvíkar bygd,
    gjørdist ein býur, men liggur enn trygt
    – Kunoyggin breiða, tann brimgarður treysti
    veitir enn kyrru og líkindi bestu.

    Morgunsins glæma á Borðoyarvík,
    roði um Háfjall og glitran í áum,
    hásummarstund – ikki aðrari lík,
    dagurin mennist í grønum og bláum.
    So kemur vetur, og alt verður hvítt,
    fjøllini brúðarskrýdd brosa sot blítt,
    frøist mítt hjarta, og Guði eg takki
    fullmánin skyggir á snjóklæddum Klakki.

    Her millum hóttandi ódnir og lop
    ættarlið aldust við sveitta um enni,
    stríddust og vildu ei missa sítt hop,
    settu mót svongdini føtur í spenni.
    Havið var álitið, sum tað er enn,
    venur upp dreingir til raskastu menn,
    søkja teir frama í havdýpsins gripum,
    leggja at landi við fullfermdum skipum.

    Virksemi eyðkennir Klaksvíkar bý,
    hendur og høvd skapa samfelagsvirði,
    ongin til fánýtis stríðir sítt stríð,
    hvør ber sín partin av býarins byrði.
    Flakafólk, lærarar, útróðrarmenn,
    læknar og krambúðarfólk, øll í senn
    gera, at hjólini lættari mala,
    so nýggjar hugsjónir skjótari næla.

    Vakurt tað er, tá ein sólbjartan dag
    før stevna inn eftir speglblonkum Polli,
    unglingar rógva í kappingarlag,
    skúmar frá árum og grenjar í tolli.
    Norðoyastevna – og eydnurík fjøld
    savnast í Vágstúni dýrdmjúka kvøld.
    Alføgur blaktran og ljómandi songur
    – finna í lógvatak genta og drongur.

    Klaksvík, hjá tær varð eg borin á fold,
    lærdi hjá tær lívsins undur at fata,
    alt til hjá tær eg skal leggjast í mold,
    vil eg teg elska, mítt firðarpláss mæta.
    Boyggi meg niður og takki tær, Guð,
    fyri ta sælu, ið fall mær í lut,
    tá ið tú meg inn í alheimin setti,
    her, mitt á veraldar vakrasta bletti.

    Klaksvíkingar treystir

    Orð og lag: Heri Nolsøe
    Viðmerking: Yrktur í 2006.

    Klaksvíksmenn og kvinnur,
    spent tey rógva kapp,
    einki annað bátastevnið,
    fram um tykkum slapp.

    Róðrarhjarta gløðir,
    førir tykkum fram,
    okkum øll tað frøir,
    á bylgu bátur rann.

    Klaksvíkingar treystir,
    í barmi róðrarbál,
    á bekki stoltir, reystir,
    tit fremstir inn á mál.

    Á aldukambi rógva,
    stríðast inn á mál,
    á øllum hinum knógva,
    nu flógv hvør róðrarsál.

    Klaksvíkingar treystir,
    í barmi róðrarbál,
    á bekki stoltir, reystir,
    tit fremstir inn á mál.

    Í miklum kappabrøgdum,
    tit rógva fram á leið,
    við róðrarfólki nøgdum
    á sigurspall nú steig.

    Klaksvíkingar treystir
    í barmi róðrarbál,
    á bekki stoltir, reystir,
    tit fremstir inn á mál.

    Klaksvíksmenn og kvinnur,
    spent tey rógva kapp,
    einki annað bátastevnið,
    fram um tykkum slapp.

    :: Klaksvíkingar treystir,
    í barmi róðrarbál,
    á bekki stoltir, reystir,
    tit fremstir inn á mál.::

    Norðoyastevnan

    Orð: Bernhard Brim
    Lag: Ja, á Streymoynni eri eg føddur

    1. Tað er gaman at møtast á stevnum,
    hitta vinir frá farnari tíð,
    meðan sólin so hitandi skínur
    yvir nýsprotnar blómur í líð.

    2. Tað er dólgur, ið setist at stúra,
    um enn stundum alt gongur ímót.
    Um enn lagnan teg illani lemur,
    tú av nýggjum teg út aftur brót.

    3. Hevja upp tína hugsan og veru,
    lætt tær á eins og máttmikla ørn,
    sýn, tá vit taka lógvarnar saman,
    at vit megna at taka eitt tørn.

    4. Eins og fedrarnir várir í forðum
    vit enn megna at seta ein fund.
    Fáa ungfólk at ganga um Fjallið,
    fáa skútur at sigla um sund.

    5. Tað er vakurt á sumri at síggja
    eina flaggskrýdda føroyska bygd.
    Gott at hoyra ein skilamann røða
    um tað arvaðu mentan og dygd.

    6. Tað er vakurt, tá skrúðgongan kemur,
    leidd av tónleiki fram eftir veg.
    Reystir dreingir við vøddi í armi.
    Tó mest kvinnurnar hugtaka meg.

    7. Lat tey ungu seg royna á vøllum,
    tað er gott fyri likam og sál.
    Lat oss stimbur teim veita í øllum.
    Fjálga um hesa spírandi nál.

    8. Lat oss lemja alt smásinni niður,
    lat oss verða í andanum stór.
    Lat oss syngja við himmalsins fuglum
    eini ljósari framtíð ímót.

    Sonur pápi tín býr ei í Tórshavn

    Orð: Dynamitt
    Lag: Michael Ballew

    Drongurin kom inn í køkin ein dagin,
    hugdi upp á mammuna og segði so smæðin:
    Góða mamma
    allir mínir vinir flenna,
    teir vilja ikki við meg kenna
    tá ið eg tosi.
    Tá teir siga ei, tá sigi eg oy,
    og tá teir siga nei, tá sigi eg noy,
    tað er løgið!
    Góða mamma sig mær,
    hvat er galið við mær, eg vil tað vita.

    Men tað sum eg haldi er allarmest galið,
    tað er tá eg eri í Gundadali
    og hyggi,
    har seti eg meg í skýlið,
    eg rópi hart og ýli
    KOYR Á KÍ.
    Eg haldi jú við HB, eg eri havnarmaður,
    men skorar KÍ tá verið eg glaður,
    sikken tossi.
    Góða mamma sig mær,
    hvat er galið við mær, eg vil tað vita.

    Nú drongurin leingi hevði havt orðið,
    setti mamman seg niður við borðið
    og hon segði:
    Pápi tín, sum heldur við HB,
    hann er ikki tín rætti pápi,
    tað skalt tú vita.
    Tí í Klaksvík býr tín ektaði babba,
    har eigur tú eina ommu og abba,
    ver tú glaður.
    Eg má hesi boðini bera,
    og tú mást ikki keddur vera, tá ið eg sigi:

    Sonur pápi tín býr ei í Tórshavn,
    hann býr í Klaksvík.
    At vita tað, tað er títt minsta krav.
    Sonur pápi tín býr ei í Tórshavn,
    hann býr í Klaksvík,
    og tað skalt tú bara vera stoltur av.

    Klaksvíkingur kvøður

    Orð: Eliesar úr Pállsstovu
    Lag: Chuck Berry

    Tá eg ein pinkalítil drongur var,
    gav omma mær oyna gavø frá sær:
    Tvær silvurklokkur festar í oyn ring,
    og segði mær, at hetta var mín dingeling.

    Mín dingeling, mín dingeling,
    eg vil spæla við mín dingeling
    mín dingeling, mín dingeling
    eg vil spæla við mín dingeling.

    Oynaferð eg klintraðist í bakkanum,
    tá misti eg takið, fór eftir nakkanum,
    eg lendi so hart, føldi pínu og sting,
    men eg helt fast um mín dingeling.

    Oynaferð, eg svam framvið gravaraa,
    ta undir mær eg floyri stórar krabbar saa,
    eg bloyv so kløkkur, svam bara í ring,
    við baðum hondum haldandi um mín dingeling.

    Hesin sangur er so søtur og rarur,
    so gerið so væl og verið klarir,
    og syngið við, ta eg sigi: “Sing”,
    ella mugu tit spæla við tykkara egna dingeling –

    Mín dingeling, ja, mín dingeling
    ongin skal spæla við mín dingeling,
    mín dingeling, ja, mín dingeling
    eg vil sleppa at spæla við tykkara dingeling!

    Rundferðin

    Orð og lag: Grandmas Basement

    Vit sótu har í stovuni og vit høvdu eina lítla fest
    vit drukku øl og brennivín, tað er tað ið okkum dámar best.
    Eg fór so upp á barrina og keypti ein dupultan av gin
    eg sat so har og hyggaði mær og so kom kenningin.

    Tað so stuttligt var at sita har og drekka sum eitt býtt og
    um tú skalt á barr so kom til Klaksvíkar, so kanst tú prøva nakað nýtt.

    Eg var í Barok og keypti ein drink, tað var eitt fríggjakvøld
    eg í pubquiz vann eina kannu av øl – sum hon var góð og køld.
    Eg var á veg í Maverick at syngja og spæla guitar
    eg drakk ein snaps og sang ein sang hjá Nirvana “come as you are”.

    Tað so stuttligt var at sita har og drekka sum eitt býtt og
    um tú skalt á barr so kom til Klaksvíkar, so kanst tú prøva nakað nýtt.

    So fór eg í Klubban ein túr og hurðin hon var so smøl
    eg sá at tað rullaði fyri mær, nú mátti eg drekka meira øl.
    Men nú var klokkan vorðin so nógv, at kvøldið endað var
    eg mátti fara at leggja meg og sova rúsin av mær.

    Tað so stuttligt var at sita har og drekka sum eitt býtt og
    um tú skalt á barr so kom til Klaksvíkar, so kanst tú prøva nakað nýtt.

    Frá Klaksvík hoyrdist sjongur

    Orð og lag: Ókendur
    Viðmerking: Yrktur undir læknastríðnum í Klaksvík.

    1. Frá Klaksvík hoyrdist sjongur
    slíkt hoyrist ikki longur
    um stóra læknastríð.
    Tá Fischer læknan vardi
    og allar teir, hann bardi,
    sum vildu leggja uppí.
    Tí harraboð var frætt í øllum skundi
    um stóra samtykt gjørd í Oyrarsundi
    á harrafólka læknafelags fundi
    at Halvorsen skal kippast eins og lundi.

    2. Tá Kristian hetta hoyrir
    tá er hann ikki moyrur
    men leggur doyðin á.
    Hann fór til ríkishøvdið
    og yvirvald seg skøddi
    at fara norð í Vág.
    Men illa gekst teir víkingar at temja
    teir mundu alt tað stýrisfólkið lemja
    sum nakkalangir vendu heim at gremja
    baptistar og missión kann eingin temja.

    3. Nú heimastýrið jarmar
    og læknafylgið larmar
    sum sat við sviðusoð.
    Og kongsins ráð við megi
    tað játtaði so fegið
    at Kampmann fór á flog.
    Ein spelkin Viggo setir seg við róðrið
    føroyavinur eri eg so góður
    eg bjóði teimum gull og grønar skógir
    eg greiði allar fløkjur uttan lóður.

    4. Frá Danmark hoyrdist sjongur
    ja, bæði ráð og kongur
    teir fullu heilt í fátt
    tá gallróp nýtt teir frætta
    og tí vit okkum hætta
    at taka upp annan tátt.
    Tí yvirvald í Havn á øðrum sinni
    har norðuri er bukað og stongt inni
    og kongsins umboð sat við rivnum skinni
    hann næstan dripin var av ørgu kvinnu.

    5. Á danastjórn kom hvøkkur
    tá boð úr Føroyum røkkur
    tað fullu harðlig orð.
    Tí vinnur trøllið illa
    vil danaveldi ridla
    og detta heilt í sor.
    Og ein røddur Hansemann stakato
    við gráturødd sær vendir nú til NATO
    send heimalomb við bumbum og granato
    at temja fólk í Klaksvík desperato.

    6. Hvør snøkil stóð á tambi
    á gylta heimalambi
    teir settu risaferð
    teir harrar eru reystir
    sum ramir torubrestir
    tá einki áfatt er.
    Og meðan sterkir krákumenn ei dvína
    at skapa frið og Halvorsen at týna
    vil Olgar gamli fram í leikin trína
    og mosagrógvin brandin hann man brýna.

    7. So er sagt í søgum
    frá harrafólka bløðum
    at nú er kvirt og stilt
    og friður er har norði
    tí Olgar slær í borði
    og ræðir hvønn ein pilt.
    Og harra læknar kunnu hovera
    danastjórn og Føroyar kapitulera
    læknamenn og krákumenn regera
    so var endin, ja tað man so vera.

    Fischer, ver vælkomin heim til tín stað

    Orð og lag: Ókendur
    Viðmerking: Yrktur undir læknastríðnum í Klaksvík.

    1. Fischer, ver vælkomin heim til tín stað,
    til fólkið, ið tú bardist fyri!
    Vit vænta ein betri, ein ljósari dag,
    eitt stýri við nógv størri virði.

    2. Fischer, ver vælkomin, ver heiðraður her!
    Tín heimbygd teg fagnar við gleði,
    tú virdur vart høgt, men nógv meira vit nú
    teg virða á framtíðardegi.

    3. Fischer, ver vælkomin! Vit fagna teg øll,
    tey smáu so væl sum tey stóru.
    Títt minni vit goyma í allari tíð
    og ei gloyma dagar, ið fóru.

    4. Skrivast skal títt minni í Norðoya bók
    um órættin stóra, teir gjørdu,
    so ættirnar komandi gloyma ei tað,
    at stýrið í fongsil teg førdi.

    5. Hetta skrivast skal inn í Norðoya berg
    – so satt, sum teir klettarnir halda –
    við jarngrifli, meitli so fast høggast inn,
    at hetta var Landsstýris valdið.

    6. Fischer, ver vælkomin heim til tín stað,
    til fólkið, ið saknað teg hevur,
    til vinirnar trúgvu, til heimið tær kært
    og alt tað, ið Harrin tær gevur!