Krákukvæði

    Orð: Poul F. Joensen
    Lag 1: Stígum fast á várt gólv
    Lag 2: Påskeklokken kimed mildt
    Viðmerking: Vígt heimkomu Fischer Heinesens.

    1. Hundaliðið vendi heim,
    danir bóru sorg,
    ilt var á at herja,
    tá kappar vardu borg.

    Niðurlag: Klakksvíksfólk fagnar tær,
    Fischer Heinesen.
    Søgan skal teg goyma
    millum merkismenn.

    2. Løgdu saman svikarráð
    grammir stjórnarmenn
    um við snildum tøla
    og vinna klakksvíksmenn.

    3. Bóru blíðir uppskot fram,
    semju, brøðralag,
    klakksvíkingar litu
    á Kampmanns vinarlag.

    4. Kappar løgdu vápn frá sær,
    valdu friðarleið;
    landsins oddafiskar
    brátt svíktu orð og eið.

    5. Ikki var at undrast á,
    kappar vístu tenn:
    svíkjarar á hondum
    tá tóku klakksvíksmenn.

    6. Kravdu hildna sáttargerð.
    Landsstjórn bliknaði;
    neyðarróp tá hoyrdust
    úr Føroyum langan veg.

    7. Kampmann helt á loftið upp,
    »Krákan« aftaná.
    Nýhavnsliðið legði
    við hundum landi frá.

    8. Varligt mátti fram,
    krógva úlvatenn,
    so á kattabóli
    at taka klakksvíksmenn.

    9. Úlvurin í roði kom,
    blíð var skon at sjá,
    inntil krákuskipið
    við klakksvíksbryggju lá.

    10. Tusti so á landið upp
    grefligt nýhavnslið,
    blóðhundar og kristnir
    teir nýttu sama sið.

    11. Vápnaleysir klakksvíksmenn
    toldu neyð og sorg,
    svikalist var eydna,
    tí eingin vardi borg.

    12. Gloymt teir høvdu Hitlers hond,
    men hin fransaskikk
    úr Algier-Marokko
    teir dugdu pá ein prikk.

    13. Nýhavnsgarpar knokkroyttu,
    bardu børn og sprund,
    lamdu barnakonur
    á fríu Føroya grund.

    14. Tryggur eingin, dag sum nátt,
    kundi vera tá,
    blóðhundar so kátir
    í Klakksvík áttu ráð.

    15. Myrkastova Tinganes
    fylt við kappum varð.
    Fischer hann varð settur
    sum syndabukkur har.

    16. Danir sýndu lyndi ilt,
    undraðist øll verð.
    Aldri slættast skommin
    av hesi heljargerð!

    17. Myrkrið lætti, Fischer, ver
    nú vælkomin heim,
    tú bart tyngstu byrði,
    men nú vit halda gleim.

    18. Fylkjast vit, tú merkið ber;
    nærkast hevndarstund,
    valdralið skal stevna
    á val sum vápnafund.

    19. Fyrr skal blóðið farga jørð,
    Klakksvík øll í brand,
    enn at villmenn aftur
    her seta fót á land!

    Niðurlag: Klakksvíksfólk fagnar tær,
    Fischer Heinesen.
    Søgan skal teg goyma
    millum merkismenn.

    Til Norðoya fólk

    Orð: O. J.
    Lag: Mellom bakkar og berg

    1. Standa fjøllini reyst móti norði,
    reisa hátt sínar tindar í ský,
    minni reystligt ei fólkið varð borið,
    tað, ið livir í Norðoyar bý.

    2. Hetta fólkið varð gitið so víða
    fyri stríð tess mót hatur og makt.
    At tað órættin kom til at líða,
    varar fólkið til enn meira vakt.

    3. Ikki hatur og makt skulu valda
    hesum fólki, í Norðoyum er,
    tað kann lækna- og landsstýrið halda,
    teirra vald tó mót endanum ber.

    4. Treystligt fólkið stóð saman við megi
    fyri rættvísi, trúskap og frið,
    tað skal sannast á komandi degi,
    tað var mál teirra og teirra mið.

    5. Treystligt fólkið enn saman skal standa
    móti lygn, móti hatur og makt,
    inntil rættferð er komin úr vanda,
    inntil lygnin og hatrið er rakt.

    Krákuliðið á herferð

    Orð: Poul F. Joensen
    Lag 1: Langt burt frá øðrum londum
    Lag 2: Ack Värmeland, du sköna
    Viðmerking: Annað heitið á sanginum er »Barnið á Klakksvíksgøtum«.

    1. Á, neyðars barn, hví liggur tú á gøtuni í nátt,
    hvar er tín faðir, og hvar er tín móður,
    og eigur ongan góðan tú, lítli mín, á fold
    og hevur hvørki systur ella bróður?
    Kom, reis teg, góða barnið, og kom tú heim við mær.
    Eg orki ikki, góði, so lat meg hjálpa tær,
    eg geva skal tær alt, sum tú kanst líka.

    2. Nú eru vit við hús; sig, hvat skal eg bjóða tær,
    alt, sum tú peikar á, tað skalt tú fáa;
    nú, et og drekk, mín vinur, og sig mær síðan frá,
    hvat tær er hent. Eg tína sorg skal ráða.
    Nei, aldri víkir frá mær tann heljargerð, eg sá.
    Gud gævi, eg var stórur – hart hevnt eg skuldi tá,
    at villmenn friðarfólk so bardu niður.

    3. Eg fór við móður míni eitt ørindi í kvøld;
    vit og mong onnur fylgdust har í friði;
    tá herjar fram við blóðhundum, vápn og gassum hátt
    av Krákuskipi danska nýhavnsliðið,
    og uttan orð teir slógu øll niður, børn og sprund.
    Og hevði eg havt byrsu, eg skuldi somu stund
    sent hesar heidnu hundar heim til heljar!

    Parkestonskvæði

    Orð: Poul F. Joensen
    Lag: La Marseillaise (fraklendski tjóðsangurin)
    Viðmerking: Vígdur øllum klakksvíkarkappum.

    1. Hoyrið lúðraljóð duna í fjøllum!
    Danaveldið í bardaga fer;
    Kristjan kongur við flatlendskum liði
    hevndarbrand móti landsmonnum ber:
    blóðhundar, herskip, kanónir og knøttar
    skulu seta alt Klakksvík í brand,
    herseta fría Føroyaland,
    fyri fót fella menn, børn og kvinnur.

    Niðurlag: Fram Klakksvíks valdralið,
    sýn dønum kappasið:
    ber merkið hátt og frælsisbrand
    og verji Føroyaland!

    2. Trinnir læknar, sum halda seg eiga
    Føroya fólk, hava birt hendan brand,
    landsins stýri á bláman teir drógu, –
    neyðarróp hoyrdust víða um land.
    Tey hava danir í óføri lokkað,
    og við undrandi virðing øll verð
    sær, Klakksvíksbygd albrynjað fer
    danaveldi at møta á vali.

    3. Tað er minni um læknar vit stríða
    enn um Føroya fólks frælsi í dag,
    móti kúgandi harðræðisveldi –
    allur heimurin vita skal tað –
    og mót tí sleikjandi matmaðkaranni,
    hetta blóðiglaslag, sum her býr,
    og sum sín gud á útlendskt trýr,
    háðar føðiland, merkið og málið.

    4. Fjórðingsøld vit í Grønlandi stóðu
    fyri lívið – mót dønum í stríð –
    eltir, skotnir sum villastu vargar,
    Dimma skammrósti dønum ta tíð.
    Nú eggjar dimski turkurin aftur
    klakksvíkskappar at leggja í jarn,
    ei eira gomul, moyggj sum barn –
    til eitt nýtt stokholmskt blóðbað í Føroyum.

    5. Menn, í ódnum og orrustan herdir,
    eru fosturlands verja og trygd.
    Betur danir mót Hitler seg royndu
    enn at herja á føroyska bygd.
    Torskablóð hevur, ei føroyingur er hann,
    sum, tá bróðir hans neyðstaddur er,
    ei fúsur við í stríðið fer
    til at reka heim blóðhundaliðið.

    6. Setið hart móti hørðum, nú ránsmenn
    Klakksvíksbygd vilja seta í brand,
    beita, hundtaka frímenn og kvinnur,
    leggja djarvastu kappar í band.
    Latið tað frættast um heimin so víða,
    um teir herja við eld og við svørð,
    skal blóð fyrr farga Føroya jørð,
    enn at fríbornir føroyingar dvína.

    7. Hundaliðið, tað ei tordi herja
    á albrynjaðar Klakksvíkarmenn.
    Eins og Akrabergsbóndansa minnið
    gjøgnum sjey øldir blaðungt er enn,
    skal, meðan mannkyn er á hesum klettum,
    Føroya søga um mannsevnisgerð
    boð bera vítt um hildarferð
    og teir garpar, ið Føroyaland vardu.

    Rura, rura barnið

    Orð: Ókendur
    Viðmerking: Yrktur undir læknastríðnum í Klaksvík.

    Rura, rura barnið
    Fischer liggur í jarni.
    Krákan pikkar Marshall-korn,
    Olgar blæsur í NATO-horn.
    Kampmann pentar gulli uppá barnið.
    Vil ikki barnið tiga
    tak ein stokk
    slá í knokk
    so skal barnið tiga.

    Frá Klaksvík hoyrdist sjongur

    Orð og lag: Ókendur
    Viðmerking: Yrktur undir læknastríðnum í Klaksvík.

    1. Frá Klaksvík hoyrdist sjongur
    slíkt hoyrist ikki longur
    um stóra læknastríð.
    Tá Fischer læknan vardi
    og allar teir, hann bardi,
    sum vildu leggja uppí.
    Tí harraboð var frætt í øllum skundi
    um stóra samtykt gjørd í Oyrarsundi
    á harrafólka læknafelags fundi
    at Halvorsen skal kippast eins og lundi.

    2. Tá Kristian hetta hoyrir
    tá er hann ikki moyrur
    men leggur doyðin á.
    Hann fór til ríkishøvdið
    og yvirvald seg skøddi
    at fara norð í Vág.
    Men illa gekst teir víkingar at temja
    teir mundu alt tað stýrisfólkið lemja
    sum nakkalangir vendu heim at gremja
    baptistar og missión kann eingin temja.

    3. Nú heimastýrið jarmar
    og læknafylgið larmar
    sum sat við sviðusoð.
    Og kongsins ráð við megi
    tað játtaði so fegið
    at Kampmann fór á flog.
    Ein spelkin Viggo setir seg við róðrið
    føroyavinur eri eg so góður
    eg bjóði teimum gull og grønar skógir
    eg greiði allar fløkjur uttan lóður.

    4. Frá Danmark hoyrdist sjongur
    ja, bæði ráð og kongur
    teir fullu heilt í fátt
    tá gallróp nýtt teir frætta
    og tí vit okkum hætta
    at taka upp annan tátt.
    Tí yvirvald í Havn á øðrum sinni
    har norðuri er bukað og stongt inni
    og kongsins umboð sat við rivnum skinni
    hann næstan dripin var av ørgu kvinnu.

    5. Á danastjórn kom hvøkkur
    tá boð úr Føroyum røkkur
    tað fullu harðlig orð.
    Tí vinnur trøllið illa
    vil danaveldi ridla
    og detta heilt í sor.
    Og ein røddur Hansemann stakato
    við gráturødd sær vendir nú til NATO
    send heimalomb við bumbum og granato
    at temja fólk í Klaksvík desperato.

    6. Hvør snøkil stóð á tambi
    á gylta heimalambi
    teir settu risaferð
    teir harrar eru reystir
    sum ramir torubrestir
    tá einki áfatt er.
    Og meðan sterkir krákumenn ei dvína
    at skapa frið og Halvorsen at týna
    vil Olgar gamli fram í leikin trína
    og mosagrógvin brandin hann man brýna.

    7. So er sagt í søgum
    frá harrafólka bløðum
    at nú er kvirt og stilt
    og friður er har norði
    tí Olgar slær í borði
    og ræðir hvønn ein pilt.
    Og harra læknar kunnu hovera
    danastjórn og Føroyar kapitulera
    læknamenn og krákumenn regera
    so var endin, ja tað man so vera.

    Fischer, ver vælkomin heim til tín stað

    Orð: O. J.
    Lag: Tjaldur, ver vælkomið

    1. Fischer, ver vælkomin heim til tín stað,
    til fólkið, ið tú bardist fyri!
    Vit vænta ein betri, ein ljósari dag,
    eitt stýri við nógv størri virði.

    2. Fischer, ver vælkomin, ver heiðraður her!
    Tín heimbygd teg fagnar við gleði,
    tú virdur vart høgt, men nógv meira vit nú
    teg virða á framtíðardegi.

    3. Fischer, ver vælkomin! Vit fagna teg øll,
    tey smáu so væl sum tey stóru.
    Títt minni vit goyma í allari tíð
    og ei gloyma dagar, ið fóru.

    4. Skrivast skal títt minni í Norðoya bók
    um órættin stóra, teir gjørdu,
    so ættirnar komandi gloyma ei tað,
    at stýrið í fongsil teg førdi.

    5. Hetta skrivast skal inn í Norðoya berg
    – so satt, sum teir klettarnir halda –
    við jarngrifli, meitli so fast høggast inn,
    at hetta var Landsstýris valdið.

    6. Fischer, ver vælkomin heim til tín stað,
    til fólkið, ið saknað teg hevur,
    til vinirnar trúgvu, til heimið tær kært
    og alt tað, ið Harrin tær gevur!

    Umborð á “Krákuni” vit sita

    Orð: Malvinus Joensen (Malvinus i Krotugrøvini)
    Lag: Ókendur
    Viðmerking: Yrktur undir læknastríðnum.

    1. Umborð á “Krákuni” vit sita,
    mangan tankarnar vit flyta
    til tey kær, sum vit eru tiknir frá,
    kæru børn og konur kæru,
    sum vit skiltust frá við æru,
    sum ei boyggjast kann við hund og vold og makt.

    2. Tit, sum á Klaksvíks gøtum ganga,
    sum av tonkum halla vanga
    um tað óskil, sum í bygdini fer fram:
    Inn í heim við galnum hundum
    og við byrsum á náttarstundum
    verður faðir, bróður, maður tikin frá.

    3. Og tey børnini, ið síggja
    pápan undan byrsum flýggja
    frá tí smáttu, har bert gleðin hevði vald,
    lítla hjartað saman krympast,
    eftir friði, anda hinkar,
    meðan tankarnir teir leita eftir vald.

    4. Smáu hendur saman faldast
    upp til hann, ið øllum valdar:
    “Ver hjá pápa, mammu, systur, beiggja, mær!”
    Harrans eygu munnu flyta
    til teir fangarnar, ið sita
    í tí fangatippi, landastýrið gav.