Móðurmálið

    Orð: Christian Matras
    Lag: Regin Dahl
    Viðmerking: Yrkingin vígd føroyskum studentum

    1. Eg fann teg í kvæðum,
    sum fólksins varrar
    lyftu úr øld í øld,
    eg fann teg í søgum og sagnatali,
    har fólksins brøgd vóru tøld,
    eg fann teg í mjúkum barnaljóði,
    sum sungið varð vetrarkvøld.

    2. Eg fann teg í orðum, sum møður mæltu
    stákandi inni við eld,
    eg fann teg í teimumh yggjuráðum,
    í orðatøk vóru telgd,
    eg fann teg í teimum føgru nøvnum
    á fjøllu, áum og deld.

    3. Eg fann teg hjá einsligum stórmennum,
    ið festu teg fyrst á blað,
    eg fann teg í tí væna ljóði,
    sum skaldið um oyggjarnar kvað
    – eg fann teg nú aftur, nú andi tín
    teg loysa úr fjøtrum bað.

    Tjaldursunga beyð hin lagna harða

    Orð: Maria Mikkelsen
    Lag: Henrik Rung
    Viðmerking: Yrktur til veitslu í Føroyingafelag í Keypmannahavn í 1911.

    1. Tjaldursunga beyð hin lagna harða,
    at hann úr Føroya fjøru skuldi fara.
    Hann hampar bul og viengir
    til sína drúgvu ferð, –
    so fjaðurskotin streingir,
    og øll hans føring er:
    Føroya mál – biv og skillilátur,
    Føroya mál – bros og loyndargrátur,
    Føroya mál.

    2. Og eydna var tað onnur mál at nema,
    – men tjaldursnev og barki var tað sama.
    Og roynir hann við gleði,
    at hvat hann gat um stund,
    tað sodnar fyrst til megi,
    skírt í hans egnu lund.
    Ættarmál, – arvur ei at granda,
    ættarmál, ognin um at vanda,
    ættarmál.

    3. So fyri innivist, har ond helt stevnur,
    og fyri friðskjól, gyrt um sálarevnir,
    høgt vellir upp úr huga
    ein eym og eyðkend trá:
    at unna tær við duga
    í ráðagerð og dáð!
    Móðurmál – vápn úr tær at berja,
    móðurmál – erni títt vit verja,
    móðurmál.

    Fólkið í Føroyum

    Orð: Símun av Skarði
    Lag 1: Regin Dahl
    Lag 2: Ludvig Mathias Lindeman
    Viðmerking: Yrktur 22. februar 1913.

    1. Undir tungum trælaoki
    fólk í Føroyum leingi var,
    hatrið heitt seyð undir loki,
    tordi tó ei geva svar.
    Fyri mongum donskum fúta
    máttu Føroya bøndur lúta
    her á síni egnu jørð.

    2. Besta ogn, sum fólkið átti:
    móðurmálið dýrt og kært,
    úr hásætu víkja mátti,
    valdsmenn trokaðu so hart.
    Føroya tunga gamla, góða,
    ei í kirkju mátti ljóða;
    danska málið sessin tók.

    3. Minnist eg á sorgartíðir,
    tá ið fólkið trælkað lá,
    tá ið valdsmenn illir, stríðir,
    settu hælin omaná -,
    tá ið fólk í eymd her bløddu,
    meðan útlendingar gøddu
    seg av fólksins dýru ogn.

    4. Horvið er nú reystmans dirvi,
    sum í fornøld treivst so væl.
    Ei er løgið alt er stirvið;
    lívið beyð ei leik og spæl.
    – Tó sæst tjóðin enn at bragda,
    og vit síggja gøtu lagda,
    sum ber fram á ljósa leið.

    5. Tungt mangt takið enn er eftir,
    mangt eitt sár má verða grøtt,
    ruddast burt má mangur klettur,
    áðrenn gøtan verður sløtt –
    gøtan, sum vit mugu ganga,
    um vit eftir ótið langa
    vilja vinna fullan rætt.

    6. Fullur rættur er fyrst vunnin,
    tá ið Føroya tunga hvøll,
    upp úr sálardýpi runnin,
    ljómar rein í kirkjuhøll,
    – ljómar rein í skrift, í orðum,
    so hon nú eins og í forðum
    hásæti her skipa má.

    7. Vilja vit í semju møtast
    til at verja væl várt mál,
    tá kann gamal skaði bøtast,
    tá kann birtast upp eitt bál,
    sum skal lýsa bjart í Føroyum
    fyri frælsum manni hvørjum,
    ið vil vera føroyingur.

    Fremjið ring eftir gólvi fram

    Orð: Jákup Dahl
    Lag: Kvæðalag (Fuglin í fjøruni)

    1. Fremjið ring eftir gólvi fram,
    takið upp nýggjan tátt!
    Enn er mergjað av norðankraft,
    tit fallið ei í fátt!

    Væl fellur ríman.
    Dansum fró og glað.
    Aftur sól í eystri rísur,
    boðar nýggjan dag.
    Væl fellur ríman.

    2. Enn eru Føroyar føroyingabú,
    enn lívir gamalt grót;
    enn ljóðar treyst sum nakrantíð fyrr
    málið av fornari rót.

    3. Føroya mál so blítt og mjúkt
    sum alduspæl um tangar,
    Føroya mál so strítt og stint
    sum vetrarbrim um drangar.

    4. Slapp tað ei inn um kirkjugátt,
    kom tað ei fram á tingi,
    hevur tað bæði av egnum og øðrum
    so mangan snertin fingið,

    5. so var tað tó ikki undirgrýtt,
    tað merkja dømi góð;
    tað átti tann mátt í tær og mær,
    at orna tók hjartablóð.

    6. Tí enn man ljóða Føroya mál
    mangar góðar løtur;
    seigar verða upp at slíta
    hesar gomlu røtur!

    Her blásti ein stormur um fjallatind

    Orð: Jacob Hansen
    Lag: Regin Dahl

    1. Her blásti ein stormur um fjallatind;
    hann tusti í hvørjari rivu.
    Tá skalvur var stongsil á hvørjari grind,
    og rímtussar vápn síni trivu;
    teir brynjaðu hvønn bjargavegg
    og hongdu í fossar sítt avgamla skegg.

    2. Slíkt nítur at hvørjari mannasál,
    so ótti úr nervunum sprettur.
    Tí tørvast eitt dirvi so sterkt sum stál
    og harður ein vilju sum lettur,
    um vinnast skal lítið ella nógv
    í glerstoyttum líðum, um óslættan sjógv.

    3. Tit Føroya garpar, tit Føroya menn,
    tit eru til verju her settir,
    men ov lítið hava tit vunnið enn,
    ein meginpartur er eftir;
    enn tørvast brøgd, áðrenn verður ov seint,
    at seta várt lands merki frítt og reint.

    4. Men tá tagna stormar um fjallatind,
    og tá tiðnar ísur í skorum,
    tá sameintir ganga um hallargrind
    tit trúgvir í virki og orðum.
    Av heilum huga og reinari sál
    tit vinna til heiðurs várt móðurmál.

    Til málið

    Orð: Gudmund Bruun
    Lag: Christian Boserup
    Viðmerking: Yrktur til Føroyingafelag í Keypmannahavn føstulávint 1912

    1. Norrøna mál!
    ljódliga kínir tú okkara sál,
    minnir um landið við fjallinum gráa,
    grasgrøna dali og sjógvinum bláa,
    heimið, hvar líðir og fossar og hav
    kvøða málið, Gud okkum gav.

    2. Minnast vit enn
    søguna gomlu um Sigmundar menn,
    tá ið teir bardust mót Tróndi á vøllum:
    orrustan dundi í Dímunar fjøllum,
    eldur og ørvar og harðbrýnda stál
    kvóðu reint hitt føroyska mál.

    3. Forðum til kong
    aldi tú Sverra, hin føroyska drong;
    málið, ið breyð, so alt Noregi lýddi,
    høvdingar skulvu, og fíggindar flýddu,
    málið, ið háðaði páva og bál,
    var hitt gamla føroyska mál.

    4. Hvørja ferð, tá
    fíggindin brandin um oyggjarnar brá,
    vakti tú frímenn, ið sárini grøddu,
    sum fyri fosturlandslagnuni bløddu;
    Havrekasonin títt ódnarróp ól,
    sút tín aldi Nólsoyarpól.

    5. Føðilands mál!
    Børn tíni goymdu teg fagurt í sál;
    alt, hvat ið fedrarnir áttu, tey goymdu,
    varðveittu skattin og einki tey gloymdu,
    til Vensil próst setti fjøður á blað,
    gav tær aftur riddaraslag.

    6. Klandur og stríð
    er um títt kvæði, vit fostraðust í;
    vit skulu bera ta tungastu byrði,
    rødd tína føra til heiður og virði,
    kvøða, til okkara sól fer í kav,
    Føroya málið, Gud okkum gav.

    Lat birtast upp eina gleðistund

    Orð: Jákup Dahl
    Lag: Vísulag (Lívligt er á bønum í dag)
    Viðmerking: Yrktur í 1902 til fólkafund á gamla tingstaðnum Uppi millum Stovur í Øravík

    1. Lat birtast upp eina gleðistund,
    dreingir og menn,
    vit samlast her á forna fund,
    tí móðurmál várt tað ljóðar enn.

    2. Tað hoyrdist her í fornu tíð,
    frítt var tað tá,
    vár hjartatolkur í frið’ og stríð’,
    ei annað mál kendist landi á.

    3. Við tingstein og við harraborð,
    við kirkjustól,
    tá hoyrdust málsins heimligu orð,
    tí átti tað egið heiðursból.

    4. Í langa tíð tað órøkt fekk,
    virdist ei hátt,
    men tó tað ei til grundar gekk,
    tí í sær tað átti sterkan mátt.

    5. Nú nøridst hitandi lyst í oss,
    dreingir og menn,
    at leita fram á gomul pláss
    og vita, um mál várt dugir enn.

    6. Og rudda so ta gomlu grund,
    byggja upp nýtt heim,
    so móðurmálið á hvørji stund
    kann ráða í egnu borg við gleim.

    Í Vesturhavi har liggur eitt land

    Orð: Simon Michael Zachariasen
    Lag 1: Regin Dahl
    Lag 2: Vísulag (“Tá eg verði stórur” ella “Nú liggur ein kavafonn”)

    1. Í Vesturhavi har liggur eitt land
    – væl gyrt við streymar og báru –
    við brøttum líðum frá fjalli til strond.
    – So fagurt skínur sól her um várið. –

    2. Um hetta landið væl lítið er,
    – væl gyrt við streymar og báru –
    tó evnini góð tað í sær ber.
    – So fagurt skínur sól her um várið. –

    3. Og móðurlandið tað virða vit høgt,
    – væl gyrt við streymar og báru –
    tí vilja vit veita tí ta bestu røkt.
    – So fagurt skínur sól her um várið. –

    4. Her vilja vit byggja ta føstu høll,
    – umgyrt við streymar og báru –
    her vilja vit stroya ta vænu mjøll.
    – So fagurt skínur sól her um várið. –

    5. Her vilja vit fremja tann forna sið
    – um gyrt við streymar og báru –
    og móðurmálið sum fyrsta mið.
    – Tá fagurt skínur sól her um várið. –

    6. Upplýsingarljósið vit seta til skjals
    – lat ýla streymar og báru –
    so tað kann glitra frá dølum til fjals.
    – Tá fagurt skínur sól her um várið. –

    7. Tí leggja vit megi til viljans verk,
    – lat ýla streymar og báru –
    bróðursemjan ger evnini sterk.
    – So fagurt skínur sól her um várið.

    Várt móðurmál

    Orð: Jóhan Carl Joensen
    Lag 1: Hans Jacob Højgaard
    Lag 2: Danskt fólkalag

    1. Várt móðurmál tað hevur so ringa lagnu havt,
    men einki annað eigur sum tað so stóra kraft
    til føroyingar at samla og halda saman fast,
    :/: so leingi hjartatónin í teimum ikki brast. :/:

    2. Til fjals og so til fjøru í Føroyum hoyrdist tað
    frá avgomlum tíðum og inntil henda dag;
    væl er tað nú úr kirkju og skúla burturbeint,
    :/: men aftur vil tað koma, um tíðliga ella seint. :/:

    3. Úr Føroyum fór so mangur ta víðu jørð umkring
    at hoyra aðrar tungur og síggja onnur ting;
    men kom hann ikki aftur, tí lívið var ov stutt,
    :/: honum longdist tó at hoyra sítt móðurmál til slutt. :/:

    4. Í kvøld vit vilja drekka tilsaman eina skál
    til æru fyr okkara gamla Føroya mál,
    at tað má altíð liva – vit goyma Føroya skatt –
    :/: til tað eitt sinn í tíðini kann koma til sín rætt. :/:

    Tit gevið mær ljóð eina lítla stund

    Jóannes Patursson
    Orð: Jóannes Patursson
    Lag: Vísulag (Í túsund ár og meira aftrat)
    Viðmerking: Umbøn Føringafelags um at fáa føroyskt mál í real- og læraraskúlan var noktað.

    1. Tit gevið mær ljóð eina lítla stund,
    lat dynja eftir í Føroya grund.
    Í Havnar skúla
    fekk móðurmálið á múla.

    2. Lat syngja um hamrar, skorar og fjøll:
    Føroyingin hava teir rikið úr høll.

    3. Fransar og eingilskmenn settu teir við,
    danir og týskarar lið um lið.

    4. Allir teir náddu um dyrnar inn;
    úti stóð ein – tað var føroyingurin.

    5. Úti stóð ein við harmi og sorg,
    fyrsta sessin hann átti í borg.

    6. Hvar eru tit systrar, hvar eru tit brøður?
    Hava tit gloymt tær gomlu søgur?

    7. Hava tit gloymt, tá eg sat í stóli?
    Hvussu er nú vorðið í mínum bóli?

    8. Svarið mær systrar, hví er her so trongt?
    Hvør er her, sum hevur fyri mær stongt?

    9. Hoyr’, svarið mær greitt, er tað fransurin,
    danskarin, illviljin, øvundin?

    10. Um varðmaður sjálvur hin fánýti var,
    so máttu tit tó latið upp fyri mær.

    1. So mátti eg átt mær systkin á landi,
    sum kloyvdu tær hurðar við birtum brandi?

    12. Nei, teir skjóta fyri stokk og slá,
    og har torir eingin at herja á.

    13. Í Havnar skúla har er so trongt,
    at móðurmálið er úti stongt.