Róður í hond

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Tú sangst eitt so vakurt
    Viðmerking: Yrktur í sambandi við tilboðið um heimastýri og blokkstuðul, sum føroyingar høvdu fingið frá donsku stjórnini í 1903 og sum í 1906 førdi til politiskt flokkabýti á løgtingi.

    1. Sælt ljóðar eitt boð
    yvir fjallbygdu strond:
    Tak, føroyingur, sjálvur títt róður í hond!
    Sýn øðrum, tú eigur tær treysti og mátt!
    Vind skeiðanna seglið í húnar hátt!

    2. Lat merkini blaktra – nú blæsur hann væl.
    Fram frímenn, fram “krossmenn”, nú muna tað skal.
    Tað, fedrarnir góvu, er halgað og vígt,
    og fagurt er heimið, ið teir hava bygt.

    3. Hoyr, eggjandi ljóð tónar víða um hav:
    Nýt, føroyingur, landið, tær alfaðir gav!
    Ger verkið til fulnar, tær fræls-andi beyð,
    og et ikki longur náðinnar breyð!

    4. Lat dvørgarnar týnast, nú lýsingin er!
    Nú kvøða tær bylgjur um øldgomlu sker.
    Nú suðar um tindar – tað dunar í nánd:
    Tak, føroyingur, sjálvur tær róður í hond!

    Tað frættist nú

    Orð: Jóannes Patursson
    Lag: Vísulag (Brynningsvísa)
    Viðmerking: Yrktur tá ið konufólk fingu atkvøðurætt til kommunuval í 1902.

    1. Tað frættist nú
    og fregnast um land og um bý,
    at konufólkaøldin hon rennur so ný.
    :,: Um allan heimsins kring :,:
    nú kemur várligt lot.
    Nú verða konubrot!

    2. Tí ungu Svannu longdist –
    so var í forðum fljóð –
    henni longdist at ognast tann sveinin,
    hon var góð,
    :,: tá gleddist hennar lund, :,:
    hitt uttanveltað var,
    hon ynskja kundi sær.

    3. Nú sigur hon: at njóta
    ein góðan svein er væl,
    men fegin eg tó vildi, eg taldist upp í tal
    :,: í valdra manna lið :,:
    til stevnu og til ting
    í menskra manna ring.

    4. Tað skulu kallmenn vita,
    vit hava eins gott skil
    almannamál at flyta og gera uppskot til
    :,: um sál og heilsubót :,:
    fyri framfarafólk,
    sum fylkjast vil í bólk.

    5. Vit kallmenn siga allir:
    tit komið heil og sæl!
    Vit okkum til fylgdar alt gangist tykkum væl!
    :,: Vit eru fegnir við, :,:
    tit ei longur ganga støk,
    men við okkum taka tøk.

    6. Og ikki minst í Føroyum, har nýta vit tað mest.
    Um kallar ella konur eru ringast ella best,
    :,: ei spyrja vit um tað, :,:
    tí fólkið tað er fátt –
    tað er gott, ið er gott!

    7. Tí siga allir Føroya menn, tit komið heil og sæl,
    so eiðasørt vit ivast, at tit jú muna væl
    :,: at flyta Føroya tjóð :,:
    á føgru framburðsleið,
    tað starv tit svíkja ei.

    Til Føroya Løgting á 50-ára minnisdegnum

    Orð: Jóannes Patursson
    Lag: Regin Dahl
    Viðmerking: Kvøðið yviri undir Skansa á 50-ára hátíð nýggja løgtingsins ólavsøkudag 1902.

    1. Í Føroyum fyrst í fyrndartíð
    tað siður var,
    at føroyingar til Havnarbý
    teir fóru sær
    at flyta síni boð á ting
    og semja rætt;
    úr øllum oyggjunum í kring
    var tingferð frætt.

    So ymisk er tingferð í Føroyum.

    2. Tá hoyrdist mangt eitt vápnabrak
    um grøna líð
    og tókst so mangt eitt deyðatak
    í hørðum stríð’,
    tá var á tingi mannamál
    og dirvi frítt,
    tá royndist egg og hvassa stál
    um vøllir vítt.

    3. Tó minkaði um fornan mátt
    so við og við,
    so hetta tiltak tóktist gott:
    bint bara frið!
    lat ráða tann, sum hevur lært
    at brúka penn!
    Tó ikki mikið var umvart
    um løgrættumenn.

    4. So skýmdist á at enda tá,
    at fólkið svav,
    at taka, tóktist besta ráð,
    alt tingið av.
    Tá brast í hel tað lítla vald,
    sum áður var:
    Nú áttu Føroyar einki hald
    til lívgan sær.

    5. Men sum tann dimma tíðin rann
    við neyð og deyð,
    tá steig av palli kappin tann,
    ið fólki beyð
    á føtur aftur reisa seg
    alt land íkring.
    Tá fingu vit ein nýggjan veg
    og aftur ting.

    6. Nú liðin eru fimti ár
    av tingsins skeið’,
    og mangt er bøtt eitt blóðugt sár
    á Føroya leið,
    og mangt er dragnað haftið tað,
    sum áður bant,
    og komið í eitt betri lag,
    enn fyrr var vant.

    7. Men meðan vit á fundinum
    hvør ein í ser
    væl minnast, hvat við tinginum
    ið vunnið er,
    so mugu vit tó huga á
    her allir menn,
    at óført er at toga á
    tó eftir enn.

    8. Tað bágar ei, tað stendst til bót,
    tað eru ráð;
    vit hava jú ein fastan fót
    at byggja á.
    At fáa burt úr lítlum stórt
    tað fyrr er hent;
    vit troysta á, at løgting várt
    til tess er ment.

    Tí ymisk er tingferð í Føroyum.

    Sigur

    Mikkjal á Ryggi
    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag: Marsjur frá tríatiárakrígnum
    Viðmerking: Sipað verður til fólkatingsvalið 12. mai 1915, tá sjálvstýrismaðurin Edvard Mortensen (Mitens) vann yvir sambandsmanninum Andrasi Samuelsen.

    1. Sigur, sigur vunnin er,
    og horvin er hin tunga tíð og happ og háð og trælapína;
    aftur frættast skal um verð,
    at óðalborin veldu vann og stórverk ger.
    Fram nú! Fram til brøgd og stríð;
    lat argar fylkja seg í flokk, eg ætli undan ei at dvína;
    áður aldri var tann tíð,
    eg grið mær bað og ræddur leyp um fjøll og líð.
    Sælur hann er,
    ið frælsisveldi eigur,
    stolt er hans ferð,
    og virðing hann sær veiðir.
    Stundin komin er til brøgd,
    lat tár og tungu minni vera burtur løgd.
    Vekjandi vónir lat nú grøða
    sorgtunga sinnið aftur. Merkið veittrar bjart.
    Sterkt, hert enn stendur landið ódnarbart.
    Og málið ljóðar enn av trúgvum tungum vart.

    2. Liva allar ævir skal
    mítt fría fólk, mítt fagra land, mítt móðurmál og fedraminni,
    nørast frælsisandin væl;
    ei sorg, ei svongd, ei ránsmanshond meg ger til træl.
    Veksur vald og vit og skil,
    og lívið gerst so ríkt og frítt, tá framburðshugur fyllir sinnið.
    Fylkjast frægir garpar til
    við magn í arm, við mót í barm og hjartans yl,
    bróta so slóð,
    har ógongt tyktist áður,
    byggja upp tjóð,
    ið goymir mentar gávur,
    hevja fría fedra arv
    og birta upp hin bragdarhug, ið burtur hvarv,
    stálseta sinnið. Skal tá knáur
    føroyingur metast javnt við fremst fólk í verð.
    Frítt, vítt um Føroya fjøll og firðir fer
    eitt fólk, ið heiðurskrúnu hátt um høvur ber.

    17. juni 1944

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Norskt fólkalag
    Viðmerking: Yrktur tá ið Ísland 17. juni 1944 segði upp kongsfelagsskapin við Danmørk.

    1. Hava vit frælsi í huga og sál,
    hartil ein virkandi vilja,
    tá verður tendrað tað lýsandi bál,
    sum alt í glæmu skal hylja.
    Alt tað, sum áður var gátuført mál,
    tá vit skilja.

    2. Soleiðis mennist tann tjóðin, sum sær
    og ikki søguna gloymir.
    Tíman, ið er, eins og tíma, ið var,
    væl hon í huganum goymir. –
    Meðan hon laðar upp verjandi garð,
    stórt hon droymir.

    3. Trúfast at virka, um mangt ber ímót,
    tað er at tryggja og byggja.
    Um rekur við ella rekur ímót,
    um vit á brotinum liggja,
    síggja vit tó millum urðar og grót
    sól at skyggja.

    4. Frælsi í huga er mátturin tann,
    fedrarnir bóru í bringu,
    tað var tann viti, sum niðuna vann,
    so teir í ljósinum gingu.
    Frælsi í huga er arvurin tann,
    sum vit fingu.

    5. Lukku á degnum og eydnu á ferð
    ynskja vit bróðurtjóð stældu,
    tit halda fram, meðan vit liggja her,
    oftast vit kyrrindi valdu.
    Evnað tó borð verða eisini her
    móti aldu.

    25.4.1940

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Karl Svensen
    Viðmerking: Dagurin tá ið bretar viðurkendu føroyska flaggið. Fyrstu ferð prentað í Tingakrossi 27. apríl 1940.

    1. So fingu vit boð – og gevið mær ljóð,
    lat duna um fjall og dal.
    Upp hevji tú merkið, Føroya tjóð,
    og standi í fylking væl.
    Tí klettarnir her og líðir og skørð,
    sum standa við hav og blánandi fjørð,
    er okkara heim og fullfesta búgv –
    og grundað á vón og trúgv.

    2. Tað hendi so ofta, hendir væl enn,
    at myrkur á knúkunum lá,
    tó áttu vit altíð einstakar menn,
    sum stóðu í broddi tá; –
    og okkara skeið varð frægari brædd,
    um slíkar vit hevja aftur í hædd, –
    tí hatur og øvund hvørva um gátt,
    har mætur fær nýtt sín mátt.

    3. Várt land er várt heim og heilaga stað,
    várt land er várt hægsta mál;
    so lat okkum byggja nátt eins og dag
    og brenna alt ónt úr sál.
    Vit kenna, at væl er landið tess vert,
    og fólk, sum í trongd og neyð verður hert,
    tað mennist ein dag til eitt fríari lag –
    úr myrkri í kláran dag.

    4. Upp hevji tú merkið, Føroya tjóð,
    og standi í fylking væl,
    og lýðið nú á og gevið mær ljóð,
    lat duna um heyg og dal.
    Sjá, bergini her og tindar og skørð,
    sum líta um hav og blánandi fjørð,
    er okkara festi, okkara borg
    í gleði, í neyð og sorg.

    Politikarin

    Orð og lag: Steintór Rasmussen

    Mín vinur hvar er tín revsandi rødd
    Títt dirvi og livandi sangur
    Mótmæli tíni um geilar og tún
    Í býnum ein eftirklangur
    Frá hjartanum orð um fólksins kor
    Um heimin og samfelagsvirði
    Tín provokatión og samfelagvón
    Ja alt sum tú brendi fyri

    Mín vinur slagorð um frælsi og breyð
    Brátt tagnaðu tínar kanónir
    Sum tíðin alt lagar og føðir so tey
    Sum hava ambitiónir
    At koma sær fram flokkin tú fann
    Sum tú vildi reformera
    Eitt hugsjónartap at sleppa framat
    Og ávirkan tína gera

    Mín vinur tú vildi koma á ting
    Og verða tað fríska lotið
    Men politiskir vindar mala í ring
    Úr skotgrøvum verður skotið
    Hvat leiðir á mál og hvør eigur moral
    Á valdsins uppboðssølu
    Rødd tín varð kvirr og ikki sum fyrr
    Tí á tindunum er kølið

    Ei vald og kærleiki ganga í takt
    Í leiki hvønnannan at dálka
    Og tíðindafólk standa ikki á vakt
    Men í gerðini sær válka
    Fólkið er við leiðslan fær frið
    Journalistarnir svølgja sín iva
    Er yrkið til fals ella tíðindi fræls
    Øll royna at yvirliva

    Um maktin mín vinur er súr ella sølt
    Er søtur hvør sigandi sigur
    Á vegnum beiskar kamelar fekk svølgt
    Tað meirlutin át og fekk niður
    Um kósin er bein og samvitskan rein
    So fortíðin ikki teg fangar
    Men ein nýpussað mynd ongin avgomul synd
    Tí søgurnar eru so mangar

    At seta í fokus sín egna persón
    Og sína meining markera
    Og fella yvir mótpartin dóm
    Hvønn annan at niðurgera
    Okkara ting lít teg í kring
    Tað mesta er tokutala
    Politisk visión og kritisk missión
    Er nú bert líkasæla

    Mín vinur hvar er tann dreymur í tær
    Tað sum tú einaferð vildi
    Vælkomin til valdið nú situr tú har
    Er hugsan tín í gildi
    Øll vilja alt og gera sær dælt
    Hvør megnar har ómegdin ræður
    Er demokrati vel og bind frið
    Tí Føroyar er besti staður

    Hetta er landið

    Orð og lag: Steintór Rasmussen

    Hetta er landið her er ongin vandi
    Nei ikki í nógv nógv ár
    Tey framtíðarræddu og umhvørvisskaddu
    Til frælsi ei fjøldin er klár
    Ov fáment at skilja ov veik til at vilja
    At byggja og verða ein tjóð
    Á beitinum tjórað forkelað og fóðrað
    Har kunnu vit standa góð

    Í tí sama vit vassa vit nøla og nassa
    Og mæla í ókomna tíð
    Vit brúka og biðja vit takka og tiga
    Og fávitskan spyr ikki hví
    Tess fleiri vit eru eru hini tey seru
    Sum koyra landið av kós
    Tað gamla og farna tað trygga og varna
    Í landsuðri dagar ljós

    Tað politiska jabbið og kritiska sjabbið
    Vit læra at liva við
    Vit røða og skrifta at tíðirnar skifta
    Tað manglar bert seinasta stig
    Tann arvin vit havna vil fjøldina savna
    Sum fagnar og livir tann dag
    Tá innastu stongslar valdið ei fongslar
    Men sveima fritt avstað

    Evropa

    Orð: Rani Nolsøe og Steintór Rasmussen
    Lag: Rani Nolsøe

    Ræðandi afturlæst mørk
    hóttandi isolatión
    gráligar storbýarmyndir
    fuglarnir flúgva úr eygsjón
    bóru teir longslar við
    og vónir túsund dreymar
    tá várið 68
    ongantíð var summar

    Men søgan er ikki til fals
    hjá teimum sum stóðu til tap
    og valdu at bíða ov leingi
    tá fólkið í gøtunum stóð
    úr Leipzig, Berlin til Pragh
    men hvør tanki gjørdist frælsur
    hvørjir múrar mundu falla
    bert tí Sesam Sesam læt seg upp

    So Evropa hvar gongur nú tín leið
    o, Evropa milljónir vita ei
    veittra tínar stjørnur brátt yvir land og mørk
    hvussu gerst Evropa sum veksur seg stórt

    Tjaldið er nú farið frá
    tey instu hjartarúm
    har nýggir múrar nú reisast brátt
    av brostnum vónum og dreymum um
    vesturheims gullkálvadans
    eitt stórvald tekur sítt skap
    úr peningavaldi til vápnaða makt
    Evropa kenst lagnan tær tung

    So Evropa hvar gongur nú tín leið
    o, Evropa tú mangan veitst ov væl
    tungur er tann arvur vit sleipa eftir teg
    vit endurreisa múrar hvar eru vit á veg

    So Evropa hvar gongur nú tín leið
    o, Evropa milljónir vita ei
    veittra tínar stjørnur brátt yvir land og mørk
    hvussu gerst Evropa sum veksur seg stórt

    Sjáldan landið var so harðligt bundið

    Jóannes PaturssonJoseph Glæser
    Orð: Jóannes Patursson
    Lag 1: Joseph Glæser
    Lag 2: Føroyingar, sum her nú koma saman
    Viðmerking: Yrktur aftaná valið í 1900, sum Jóannes Patursson metir vera “eitt gott politiskt val”.

    1. Sjáldan landið var so harðligt bundið,
    toldi eitt so yvirvaksið tak
    sum í síðstu neyðars døpru stundum,
    farna øldin gekk um hurðarbak.
    Alt var kódn, í ræði óvit ríkti,
    frælsur andi valla sást á lón,
    eymd og armóð hart á allar díkti,
    mangur sá sær ikki lívsins vón.

    2. Onkur neisti brá sær undan kavi,
    vildi lyfta armóðsokið av;
    brøtt var báran tó á køldum havi,
    klakað jørðin gav so gána skav.
    Forna blóðið enn í æðrum tusti, rótum góðum vóru runnir frá,
    løgdu at, har harðast boðar brustu:
    Komst ei fram! so spurdist aftaná.

    3. Fram ei gekk, teir fullu undir bláma,
    luku har sítt dýrdar framburðsstarv.
    Nú er stund at siga: lukkan rámi
    teirra verk! Vit nutu góðan arv.
    Henda øldin føgur gekk til enda
    – fásýnd Føroyum vóru dømi slík –
    nú í góðum líkindum vit lenda
    á tí støðni, har teir løgdust lík.

    4. Tó er enn mangt ódnartakið eftir
    til teir menn, ið byggja vilja lond;
    mangur stuðul enn er ikki settur,
    mong ein fløkja enn er framburðsvond.
    Fram tí, frændur, latið forna megi
    rudda breyt um fold og skeiðaslóð,
    so skal gríma fyri nýggjum degi,
    nýggja øldin roynast okkum góð.