Summarnáttin

    Hans Andrias Djurhuus
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Peter Alberg

    1. Summarnáttin – summarnáttin,
    veikt hon dregur andadráttin,
    sælt hon droymir; álvar dansa
    yvir døgg, sum svalir blómum.
    Ljósar tokur tindar kransa;
    burt eg dusist
    av teim føgru náttarljómum.

    2. Hoyr hitt hulda keldulagið,
    hoyr hitt mikla fossakvæðið,
    aldurunið, tesk av lotum,
    har tey yvir firðir fara;
    mutl um klettar, sús í skotum,
    innímillum
    súg av sævarsøltum tara.

    3. Aldargamli fjallaseggur
    høvur sítt á kodda leggur;
    ásteymt fevnir streymabáran
    hansar føtur, eymt teir kyssir,
    og hon kennir barmin sáran:
    Tungt at ynda,
    tá ein einki fær og missir!

    4. Summarnáttin – summarnáttin,
    lundarblóma tín er sprottin,
    kring um leyvið sveima vindar,
    fagurt ástarljóð teir kvøða.
    Sælur tann, av hjarta yndar,
    um at sálin
    má av djúpum sárum bløða.

    Summarkvæði

    Orð: Mads Andreas Jacobsen
    Lag 1: Rikard Long
    Lag 2: Regin Dahl

    1. Skein yvir heiðar og hógv ein fløvandi sól,
    krýndi hon túgvu og teig
    á síni glitrandi leið,
    einki hon eyganum fjól.

    2. Bar hon mær sælu í sinn og halguna við,
    kyndi hon mildni í sál,
    sýndi mær gyllandi mál,
    elvdi mær sárunum grið.

    3. Rændu hvør hylur og tjørn ta gyklandi sól,
    bar mær hvør bylgja í á
    – var tað sum smíl, ið eg sá –
    uggan, ið myrkrið mær fjól.

    Nú tiga allir fuglar, nú skýmir víða hvar

    Orð: Christen Holm-Isaksen
    Lag: Kay Laugesen (Nu piber alle fløjter)

    1. Nú tiga allir fuglar, nú skýmir víða hvar,
    og lítli beiggi er av ferðum móður.
    So leingi og so víða hann hevur fjakkað sær.
    Nú minnist hann á dag, sum var so góður,
    tá sólin skein og fuglar lótu fróðir.

    2. Hann letur eygað aftur og minnist grønan bø,
    har heimakúgvin seg í tjóðri flyttur.
    Hon etur summardáar og beljar býtt: mø mø!
    mót ungunum, sum eggjablommur littir –
    teir gásarungar sum teir vóru fittir!

    3. Á garði situr erlan og slettir velið títt;
    “gómorin systi!” sigur beiggi blíður.
    Ein bilsin músabróðir har stingur høvdið sítt
    úr holi út – og innaftur hann smýgur.
    “Søtt-søtt-søtt”, sigur erlan, tá hon flýgur.

    4. So spakuliga fer hann um sóljugula veit,
    har mýrisnípan undir bakka eigur.
    Tey snípubørn har goyma seg trygg og mett og heit,
    og mamma eymt teir brúnu veingir breiðir.
    Áh, einki er so fitt sum fuglareiður!

    5. Ja nú er summar komið, nú sólin vermir lond
    og tveitir gyltar perlur yvir sjógvin.
    Teir tjaldursflokkar ferðast so snjallir fram við strond,
    og mjúkt í lofti floytar grái spógvin;
    langt burt í haga einsligt letur lógvin.

    6. Men her er hvíti sandur – so bátin út á flot!
    Skjótt ferðast beiggi víða millum landa.
    Tey kombikk gløa bilsin – og hvørva sum eitt skot.
    Har var eitt sker, har skútan mundi stranda.
    Ja havið goymir mangan duldan vanda.

    7. So lættur gongur leikur tann líðulanga dag
    í burturgoymda, kvirra dreymalandi;
    har aldurunið tutlar sítt friðarliga lag,
    og kvøldarsólin logar sum í brandi
    á bláum hyljum, hvítum skeljasandi.

    8. Tá tagna allir fuglar, tá skýmir víða hvar,
    og lítli beiggi er nú blivin móður.
    Nú heimaftur til mammu hann fer at fjakka sær;
    hann minnist henda dag, sum var so góður,
    tá sólin skein og fuglar lótu fróir.

    Nú er summartíðin gylta

    Orð og lag: Øssur Berghamar
    Viðmerking: Yrktur í 1983 til barnalegurnar í Zarepta á Vatnsoyrum.

    1. Nú er summartíðin gylta – hoyrið fagran fuglasong,
    grasið stendur sveimandi og sóljuskrýtt.
    Summardáin upp seg toyggir, fagurt er um bø og ong,
    og teg kínir milt um ennið lotið lýtt.

    Niðurlag: Vit tær takka, kæri Faðir, fyri ársins ljósu tíð,
    fyri lýkku, lív og lit um land og hav.
    Mest av øllum tínum kærleika vit vilja gleðast í
    og tær lova fyri Sonin, ið tú gav.

    2. Tjaldrið spennir sínar veingir og fer flagsandi framvið,
    spógvin titar runt á teigum her og har.
    Ternan verjir væl um ungar sínar: lat teir fáa frið!
    Lundin ytst á egg so spelkin brettir sær.

    3. Seyður liggur trygt í haga – sæst um dalar og um skørð,
    pollamjørkin rekur fram við fjallatrom.
    Sólin kagar fram í glottum – setur lit á fjall og fjørð,
    og við sjóvarmálan damlar æðan tom.

    4. Sólin setur – kvirra legst um land og kyrrindi um sund.
    Ljós er náttin – nú er logn á hvørji vág.
    Eg má lova mínum Gudi, áðrenn eygað fer í blund,
    fyri allan vakurleikan, ið eg sá.

    Summarmynd

    Orð: Steintór Rasmussen
    Lag: Steintór Rasmussen og Eyðun Nolsøe

    Eg møti tær í býnum ein fagran summardag
    í blusu niður á nalvan og kjóla uppum knæ
    sum tú riggar væl stórt smíl um eyguni
    takk í líka máta, tú svarar brosandi
    vit vála eftir gøtuni, steðga av og á
    vit eiga allan dagin og luftin er so blá
    vit orka ikki bilar ikki asfalt og betong
    vit vilja njóta sólina, trø og fuglasong

    Ein pallur er á gøtuni fólk er savnað her
    vit kunnu hoyra tónleik og ókeypis tað er
    “summargestir” spæla sjálvt ommur murra við
    og børnini í býnum fitt og buldralig
    á einum trappusteini tey ungu halda frí
    ein heitan munn á kaffistovu ‘hvat brúkar tú útí’
    tey selja ís á horninum, hvat sigur tú til tað
    lítla ella stórabjørn, sig nei ella ja

    ..eg kenni meg sum bjørnina sum á vetri fekk ein lúr
    – ið er vaknað úr dvala og gongur nú ein túr
    skinnið tað er friðað so hon kann hugna sær
    og vera sum eitt villfólk uttan djóragarð

    Gluggar vísa vegin inn í mótaparadís
    og vit verða vøkur um vit gjalda dagsins prís
    í móta ella mentan vit eru líkaglað
    vit eiga okkum sjálvi og hendan pena dag
    men undir somu sólini, sum vermir nú so væl
    her búgva vit so saman eitt lítið túsundtal
    í býnum síggjast einsom og nýforelskað pør
    ímillum gráar jakkar tíni beru lør

    Tað skuggar fyri sólini og luftin gerst so kám
    men tínir fittu kjálkar hava nú so frískan dám
    tað tynnist nú á gøtuni vit fara heim til mín
    har bjóði eg ein franskan rætt og borðreiði við vín
    um sólin nú fer niður tað brennur enn í mær
    í tendring er mín máni og Venus er so nær
    sum endurskyn tín glæma í morgin aftur sær
    vit eru smáar sólir ið ferðast viða hvar

    Dýrd á vík og vág

    Orð: Jens Dam Jacobsen
    Lag: Gunnar Mikkelsen

    1. Dýrd á vík og vág.
    Rúmdin føgur blá.
    Snjóhvítt summardáalak um eingir.
    Grasið leiftrar frítt.
    Lotið kennist lýtt.
    Mýrisnípan spennir sínar veingir.

    2. Rodna rók og røð.
    Búnast blómubløð.
    Smálomb spæla sær á grønum slætta.
    Ornar urðargrót.
    Haran fim og fljót
    spelar sum eitt fok á reyni bratta.

    3. Unglingar og sprund
    virka nú við skund:
    Hann við líggja, hon við síni rívu.
    Hennar brá og bros –
    hansar’ skemt og tos –
    ber bert boð um tvey, ið líka lívið.

    4. Fagra fjálga stund!
    Silvitni um sund.
    Fróir flúgva fuglar millum fjalla.
    Teirra káta mál
    berst um vall og vál.
    Gævi dagur aldri fór at halla.