Hetta árið er komið at enda

    Orð: Svenning av Lofti
    Lag: Hann er mín songur, mín gleði

    1. Hetta árið er komið at enda,
    allir sunnudagarnir við.
    Eina tøkk vit til Harran nú senda,
    latið okkum tí øll syngja við.

    Niðurlag: Eg elski sunnudagsskúlan,
    ja, hann so kærur mær er.
    Eg elski sunnudagsskúlan,
    hann boðskap um Jesus ber.

    2. Henda boðskapin tykkum vit bera,
    tí vit trúgva á Frelsaran,
    og vit ynskja, at hetta skal gera,
    at tit eisini trúgva á hann.

    3. Størri gleði vit als ikki hava,
    enn at tit ganga Jesusar veg,
    fylgja honum í orðum og lívi,
    tæna honum, sum ofraði seg.

    Tú ert so glaður

    Týtt úr enskum: Arnfinnur Setberg

    1. Tú ert so glaður,
    og eg eri glaður,
    ja, soleiðis vera skal tað.

    Niðurlag: Gud elskar teg,
    eg elski teg,
    soleiðis vera skal tað.
    Gud elskar teg,
    eg elski teg,
    tá verða vit øll so glað.

    2. Tú ert so syrgin,
    og eg eri syrgin,
    ei soleiðis vera skal tað.

    3. Vit elska onnur
    sum systrar og brøður,
    ja, soleiðis vera skal tað.

    At leypa og at renna

    Orð og lag: Øssur Berghamar
    Viðmerking: Yrktur umleið 1970-1971.

    At leypa og at renna,
    at spæla og at flenna
    um tún og teig við javnaldrum hvønn dag –
    so stuttligt tað kann vera
    og lætt mítt hjarta gera,
    eg syngi hart og frítt í góðum lag.
    Men best av øllum var tað,
    at Jesus fekk mítt hjarta,
    hann frelsti meg og gjørdi meg til sín.
    Og nú á hvørjum degi
    eg syngja kann við gleði
    :,: um Jesus, sum er besti vinur mín. :,:

    Summargleði

    Orð og lag: Eyðbjørn Jacobsen

    Summargleði, summargleði
    Tað er lív og ljóst í míni barnsligu sál,
    Summargleði, summargleði
    Hann fyllir mína sál,
    hann, sum leiðir okkum á mál

    Tá kavin leggur seg á grønastu líð,
    myrkt alt er í kaldastu tíð
    Tá tungast er sinnið, sál mín tá fær
    himmalska gleði,
    æviga gleði frá tær

    Blómurnar spretta, tað várar í jørð,
    Alt sum sær ljósið tað grør
    Eg veit at innast í hjarta’ hjá mær,
    býr himmalska gleðin,
    æviga gleðin í tær

    Regnið, regnað, tað perlar bert av
    Dettur á jørð, har tað grør!
    Innast inni, inni í mær
    har liggur sáðið,
    Himmalska sáðið frá tær.

    Komið nú og lýðið á

    Orð og lag: Eyðbjørn Jacobsen

    Komið nú og lýðið á
    søguna, sum sigur frá:
    Lítil maður stóð á tá,
    einki petti hann tó sá.

    Tí at mannamúgvan stúgva saman
    og hann visti eingi ráð,
    enn at klúgva upp í træið,
    haðani hann Jesus sá.

    “Vinur, skunda tær kom niður higar,
    eg vil koma á gátt hjá tær!”,
    mælti Jesus við Sakeus,
    glaður maður hann tá var.

    Jesu rødd enn ljóðar so,
    kom og hoyr teg gleðiboð:
    “Eg vil koma á gátt hjá tær!
    Vinur, vilt tú fylgja mær?”

    Jesus er mín besti vinur

    Orð og lag: Eyðbjørn Jacobsen

    Jesus er mín besti vinur
    Aldri burtur frá hann fer
    Mær í hjarta bústað hevur
    Ongan sakn eg kenni mær

    Mær í hjarta inni býr
    Onki óttist eg
    Jesus er mín besti vinur
    Ongan sakn eg kenni mær

    Tá so myrkrið um meg fjalir
    Ongin vinur er at sjá
    Hoyrist rødd úr hjarta inni
    Ongan sakn eg kenni mær

    Skjótt ein dag eg síggja skal hann
    Vinin sum meg leiddi væl
    Har í himli allar ævir
    Ongan sakn eg kenni mær

    Av Grønlands ísi gráum

    Av Grønlands ísi gráum,
    úr stóra Afrika,
    av Russlands fløtum lágum,
    av Ceylon, Sumatra,
    úr India skógi grøna,
    úr Kina, Japan við
    ótaldar røddir bøna:
    Ber okkum boð um frið!

    Hvat hjálpa blómur vakrar,
    ið Harrin hevur skapt,
    hvat fløtur, grønir akrar,
    tá fólkið er fortapt!
    Til einkis náði nýggja
    hvønn dagin sendir hann;
    tey dýrka tað, tey síggja,
    og gloyma Skaparan.

    Og kunnu vit nú goyma
    tað ljós, vit hava sæð,
    og øll tey mongu gloyma,
    sum ikki kenna tað?
    Nei, sig ta søgu góða!
    Ei nøkur er sum hon;
    lat náðiboðið ljóða
    til hvønn fortaptan son!

    Sum stormur flúgvi orðið
    um hav og fjøll og lond,
    til lívsins boð er borið
    til havsins ytstu strond!
    Skjótt kemur hvílan søta
    til tann, sum stríddi her;
    ein stutt, ein møðsom løta,
    og so hann kransin ber.