Tórshavn tú av øllum ber

    Orð og lag: Martin Mouritsen

    1. Tórshavn tú av øllum ber
    í tín favn meg tekur
    reikar hugur søguferð
    gomul minni vekur

    2. Fedrar løgdu lunnar her
    bygdu hesar varðar
    býur stendur enn í gerð
    vaksin út um garðar

    3. Breiðir seg so við og við
    niðan móti fjøllum
    setist enn eitt ættarlið
    veitir rúm tú øllum

    4. Ringvegur ein yrkadag
    fólk í bili ferðast
    áður hesum sama stað
    leypur skuldi berast

    5 Trøðin teirra álit var
    amboð grev og haki
    maður fong til húsa bar
    tungt var mangt eitt takið

    6. Tíðin broytt er síðan tá
    vøksturin tað krevur
    menningannar tíðarbráðonnur virði gevur

    7. Hava alsk til Havnar bý
    gamla og hin nýggja
    virða okkar fedra stríð
    søguna vit síggja

    8. Fólk í býi hava skund
    yrki sínum tæna
    sólskinsdag í viðarlund
    smábørn mata svana

    9. Setist Ólavsøkuting
    túsund ár á baki
    føroyingar enn sláa ring
    fast er lógvatakið

    10. Sangur, ítrótt, tónalist
    kveikir hugsjón góða
    mennir oss til mangan dyst
    okkum samansjóða

    11. Borðan í ein landsynning
    Eystnes árla lýsir
    karmur okkara sjónarring
    Nólsoy megi vísir

    12. Líta út á havnarvág
    skip og bátar kenna
    ganga havnargøtum á
    her skal lív mítt renna

    Havnin liggur so vøkur og prúð

    Orð: Heri Nolsøe
    Lag. Jógvan Olsen
    Viðmerking: Yrktur 22. august 1991.

    Havnin liggur so vøkur og prúð,
    hevur latið seg í summarskrúð.
    Havnin breiðir seg út framvið Nólsoyarfjørð,
    heilt av Argjum til Vatnaskørð.
    Bøur skrýddur við sóljum so langt eygað ber,
    fagri heimbýur mín her í verð.

    Á Vaglinum Effersøe,
    fram við Bókhandlinum prýðilig trøð,
    um Kirkjubøreyn hevur támið seg lagt,
    Skansin heldur um náttina vakt,
    Kongaminni stendur so spískt og steyrrætt,
    mjørkin hevur nú Høgoynna klætt.

    Urtagarðarnir blóma frítt,
    lotið blæsir um Húsareyn blítt,
    og á Reyni har angar av fornari tíð,
    fedrasøgu, arbeiði og stríð.
    Tinganes skilir eystur og vestaru vág,
    luftin skyggir um havsbrúnna blá.

    Skipasmiðjan stendur treyst,
    og í Álakeri útróðrarneyst,
    við ljóðum frá arbeiði og bilum á rað,
    Havnin spælir sítt gerandislag,
    hetta er eitt óendaligt tónleikaverk,
    havnarmyndin er marglitt og sterk.

    Heyststormarnir ýla um fjøll,
    regn og vindur duna í høll,
    útsynningurin herjar yvir Glyvursnes,
    brimið brýtur um Hoyvíksfles.
    Hvassur vindur fer gjøgnum Havnardal,
    og í hvirlunum grovastu æl.

    Kavin hevur Havnina fjalt,
    og í býnum er bítandi kalt,
    spegilsblonk og fryst liggur Hoyvíkstjørn,
    á skoytum nógv skreiðandi børn,
    á himlinum lýsa stjørnurnar bjart,
    alfagurt so langt, ið tú sært.

    Tá ið várið sleppur framat,
    vetur dvínir, má halda uppat,
    fuglar syngja eitt vakurt og ynidsligt lag,
    smálomb spæla og renna avstað,
    spretta blómurnar allar og grønkast hvørt blað,
    Havnin vaknar til nýggjan dag.

    Tórshavn, tú Føroyalands miðstøða var

    Poul F. Joensen
    Orð: Poul F. Joensen
    Lag: Hans Jacob Højgaard
    Viðmerking: Yrktur til kapping um ein Havnarsang, ið 14. september skipaði fyri í 1952.

    1. Tórshavn, tú Føroyalands
    miðstøða var,
    tingstaður øld eftir øld.
    Ólavs kongs minni í 900 ár
    higar dró oyggjalands fjøld.
    Tróndar og Sigmundar lúðrar og vápn
    brutu her eldgamlan sið,
    Ellindur lýsti á Tinganes hátt
    tingsins og kirkjunnar frið.

    2. Her Føroya søga er rist í hvønn klett,
    her Føroya mansevni góð
    sett hava spor sítt í gøtur og tún,
    traðkaðu fólkinum slóð.
    Her bygdi Magnus og mannaði borg,
    hongdi hvønn rásmann í rá.
    Hiðani Nólsoyar-Páls vitbjarta rødd
    frælsissól boðaði frá.

    3. Jóannes bóndi og Kristin í Geil
    her reistu merki av ný;
    Jákup og Próstin og háskúlans menn
    lyftu tað hátt móti ský.
    Her Hans Andrias um søgu og fólk
    røddi og yndisligt kvað.
    Føroya navn kent gjørdi víða um lond
    Janusar máttmikla lag.

    4. Higar í øldir kom sveinur og moy
    úr hvørji Føroyalands bygd;
    her hevur mangur sær lívsvinin valt,
    vunnið lívslukku og trygd.
    Her vit úr summarsins anga og sól,
    víni og alsk drukku rús,
    kystu tær dúnmjúku moyggjar, so alt
    varð til eitt syngjandi brús.

    5. Tøkk fái Havnin og fólkið, har býr,
    fyri góð minni og gleim,
    sum hon á Ólavs halgaðu tíð
    gav til hvørt Føroyalands heim.
    Tí ólavsøkan skal øld eftir øld
    reka burt klandur og sorg.
    Veri, so leingi sum føroyingur er,
    Tórshavn vár miðstøð og borg.

    Á, tann deiliga Havn

    Orð og lag: Kári Jacobsen

    1. Tað er einaferð um árið, at Ólavsøka er
    tá liva allir føroyingar í aðrari verð
    úr øllum heraðshornum tysja fólk til Havnar bý
    hýrurin er góður og eingin spyr um hví
    um sólin kemur fram, er tað jú bara gott
    men eisini er stuttligt, um tað verður vátt
    snapsin undir møttulin, so fara øll avstað
    sjálvt Effersøe á Vaglinum, hann er í góðum lag.

    Niðurlag: Á, tann deiliga Havn
    Ólavsøku-Havn
    Á, tann deiliga Havn
    Øll syngja: Á, deiliga Havn

    2. Fullir menn og prædikantar syngja hvør sitt lag
    fólk viô barnavognum — fólk, iô detta av å rað
    kappróðurin liðugur, og hoyrdi tú hvør vann?
    tivoli og poppkorn og onkur makan frann
    mest spennandi um kvøldið er at leita sær á fund
    í ljósinum frá littum lampum finna sær eitt sprund
    onkur verður móður – onnur tíma ei heim enn
    ghettoblásarar og føroysk klæði – alt í senn.

    3. Frøast kunnu øll um, at Havnin hon er vár
    ólavsøkusiðurin skal liva ár um ár
    onga aðrastaðni í hesi víðu verð
    er hýrurin so góður, sum tá Ólavsøka er.