Várljóð

    Lag: Johann Abraham Peter Schulz
    Týtt: Tummas Napoleon Djurhuus
    Viðmerking: Leysliga týddur úr týskum.

    1. Kom stígið øll ein feginsdans,
    kom bindið fagran blómukrans,
    tí várið vitjar lond.
    Hoyr fuglaljóð um bygd og ból,
    tað ljóðar sum ein kát fiól
    í vársins kviku hond.

    2. Kom dansa sveinur, dansa drós,
    nú verður verðin aftur ljós,
    og ljósið merkir lív.
    Hoyr tjaldursklipp og lambajarm
    og ástartesk við blúgvan hvarm,
    tí sólin segði: blív!

    Várlig ørindi

    Hans Andrias Djurhuus
    Orð: Morten Børup
    Lag: Piae Cantiones
    Týtt: Hans Andrias Djurhuus

    1. Tá ið vársins fyrsta stund
    rísur upp at roða,
    flýgur fuglur sunnan sund
    undir sólarloga.
    Blóman eftir vetrarblund
    prýðir kuldabitna grund,
    fagurlig at skoða.
    Lyndisfróð og lætt í lund
    leita vit á ljósins fund
    undir bláum boga.

    2. Grøna skrúður lyngur ber
    – gróðrarmagn í eingjum –
    og vit hoyra aftur her
    song og suð av veingjum.
    Aldan blánar millum sker,
    jørkatám á landi er,
    syngur lot í streingjum.
    Sólin hátt á sigursferð
    rekur skýggj, ið kulda ger,
    glógvar yvir eingjum.

    3. Gud er góður, vís hans boð,
    fríð er fold og føgur.
    Alduskot og fuglaflog,
    ljósagrønur bøur,
    hamarsklettur, fossur og
    kelduvað sum urðarsmog
    honum heiður kvøður.
    Signa okkum, Harri, so,
    at í okkar’ hugaflog’
    himin verður høgur.

    Nú sprettur á fold og spírar

    Orð: Andreas Andreassen
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Nú sprettur á fold og spírar,
    brátt summar í hondum er;
    nú grønkast heiðar og mýrar,
    brátt búnast øll krákuber.

    2. Nú tysja túsundtals urtir
    av burðarbúnari jørð.
    Nú kámast minnini burtur
    um storm og stálfrystan svørð.

    3. Nú láta láir í lyngi
    og æður um ytstu sker;
    nú lundin flýgur í ringi,
    og ternan um heiðar fer.

    4. Nú pisur úr koppi kaga,
    – Gud signi tey smáu nev –
    í lofti, bergi og haga
    fæst fuglur við fegið strev.

    5. Nú leikar seiður á íðum;
    av æti er sundið reytt.
    Nú hongur mjørkin í líðum,
    og havið er stoytt við klett.

    6. Alt ljómar á ljósum degi
    og teskar um miðju nátt:
    Far út og nør tína megi,
    hoyr summarsins andadrátt.

    Eg elski mítt land

    Lag 1: Shu-Bi-Dua
    Lag 2: Peter Erasmus Lange-Müller
    Týtt úr norskum: Gunnar Dahl-Olsen

    1. Eg elski mítt land,
    tá tann signaða sól
    upp um fjallið ein várdag so tungliga trínur;
    í tað mjøllfylta ból
    sendir signaða sól
    sínar várbleiku geislar og varliga kínir
    tær fánaðu fannir, teir gránaðu klettar –
    bert stokkuta løtu, so hvørvur hon aftur;
    men tann signaða sól,
    sum var burtur um jól,
    hevur kyst hann, tann tindin, í ódnum stóð
    stinnur og fattur.

    2. Eg elski mítt land,
    tá tað sirmar og grør
    og hvør gudsskapta urt kennir gróðurin kykna.
    Yvir sund, yvir fjørð
    siglir Suðurlands knørr;
    sterku stormtrøll, ið bardust, nú mógvast og vikna.
    Í mansbarmi unga útlongsilin vaknar,
    nú líðandi sólin á himninum hækkar.
    Tað er vár, tað er vár,
    og nú grønkast hvørt sár,
    vondi veturin bradi í berg, beit í bringar og bakkar.

    3. Eg elski mítt land,
    tá tann signaða sól
    hægst á himni á hásumri hitandi stendur,
    tá á rók og við stól
    ljóðar rytanna ról,
    meðan tigandi sildberin ferðast um strendur.
    Tá lyftir mót loftinum láin sín lovsong
    yvir angandi heiðar við hitandi sólgang’,
    og úr stíggj og úr ból
    heilsast setandi sól!
    Nú er gloymdur tann veturin
    strangi og sólsaknur sári.

    Várgleði

    Mikkjal á RyggiJógvan á Lakjuni
    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag: Jógvan á Lakjuni

    1. Vøkur er verðin í grønskandi vári,
    fríðlittar urtir nú næla úr mold.
    Sólin hin bjarta og himmalin klári
    oysa ein eld yvir livnandi fold.

    2. Gleði tær býður tað signaða várið.
    Alt, ið Gud skapti, seg kennir so glatt.
    Fara má sorgin, og flýggja má tárið.
    Hjartað nú leikar so frítt og so lætt.

    3. Elska tí lívið í fagrasta vári.
    Gleð teg sum fuglur við fragdarfult ljóð.
    Takka Várharra. So seinni á ári
    lætta og líva tær minnini góð.

    Várnátt

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Pauli Hansen

    1. Nú durva bjørk og pílur,
    og tú við mína lið,
    men uttan fyri gluggan
    fer várnáttin framvið.

    2. Hon fer um dimmar lundir,
    ímillum svøvntung trø,
    ber døgg á ungar blómur
    og nýsprottin bløð.

    3. Ber dreymar í tín huga
    um eydnuborna stund,
    so varrar tínir brosa
    ígjøgnum lættan blund.

    4. Men uttan fyri gluggan
    fer várnáttin framvið,
    og bjørk og pílur droyma
    – sum tú við mína lið.

    Nú strýkur vár um heimlandsvøll

    Orð: Martin Luther
    Lag 1: Melchior Wulpius
    Lag 2: Knút Olsen
    Týtt (1971): Tummas Napoleon Djurhuus

    1. Nú strýkur vár um heimlandsvøll
    við lýkkutámi millum fjøll;
    nú fánar fonn, og grasið grør,
    nú vaknar aftur heimlandsjørð.

    2. Hoyr vestanlot og veingjasús
    og vakurt flytifuglabrús,
    nú tjaldur, lógv við lát og gleim
    úr suðurlondum venda heim.

    3. Og vársins fuglaparadís
    við frøði syngur Harrans prís
    og lovar lívsins Gudi hátt,
    hvørs skaparverk er ævigt gott.

    4. Eg við vil syngja gleðisong,
    sum fuglur yvir vársins ong,
    og takka Gudi manga ferð,
    mær loyvi gav at liva her.