Til Símun av Skarði og Rasmus Rasmussen

Hans Andrias Djurhuus
Orð: Hans Andrias Djurhuus
Lag: Peter Alberg
Viðmerking: Yrktur til 25-ára hátíð Føroya Fólkaháskúla 2. november 1924.

1. Vit eru so ørm og bivandi veik
undir himinsins logandi stjørnum
og vit sóu ungdómsins kæti og leik
kámast burtur í vetrarins ódnum.
Upp tungalda fløddi um flúrar og sker,
og svár gjørdist leiðin at ganga –
tó eru vit komin og standa nú her
við brosi og gránandi vanga.

2. Men møðisamt aldri er byggjandi verk,
tað fellur sum leikur frá hondum,
og her stendur borgin, og borgin er sterk,
og lítur til havsins frá strondum.
Enn brestur sum áður um tindar og skørð,
og brimið man bergini berja –
tó summar í komu, tað sprettur og grør.
Lat stormin so hvína og herja.

3. Um vit eru veik og so bivandi smá,
í broddi vit tó skulu standa
við foyraðum enni, við bros’ undir brá,
í barminum sigursins anda.
Tí vit vóru við, tá ið knørrurin fleyg,
sum falkur um brótandi sjógvar.
Sjá, upp rísur sól yvir tindar ogh eyg
og morgun í havsbrúnni glógvar.

4. Tí standa vit stinn, vit vita jú tað,
at um vit enn herjast av ódnum,
so livir tó kvæðið, sum móðir vár kvað
undir himinsins ævigu stjørnum.
Í fjarleika hvítir, og brýtur um rong,
men vit halda leið, so sum gongur.
Yvir brótandi íðu og ýlandi strong
skal ljóða í treysti vár songur.

FavoriteLoadingGoym tekstin