Trúgvandi

Orð og lag: Steintór Rasmussen

Nú vísir ongin annar veg,
og ongin heldur vakt,
á varrunum liggja orðini,
tú ongantíð fekst sagt,
tú fært tær upp í munnin,
ølið er svalandi kalt,
í eini løtu sum hesi her
kunnu vit práta um alt.

“Vit kendust longu í skúlanum,
sum dagarnir lupu avstað,
tú fórt tín veg, eg fór mín,
vit sóust tó av og á,
tú segði teg vera trúgvandi
tað gav tær í sálini ró,
og talaði til mín um synd og moral,
um tað, sum í skriftini stóð.”

“Tá var alt so svart og hvítt,
eitt landslag uttan litir og lív,
í havsbrúnni sóu vit ælabogan spenna seg út.”

Nøkur ár í fávitsku
saknaðí elskhug og leik,
tú vildi finna teg sjálvan
og tína persónligheit,
framvegis ert tú trúgvandi
men tú kennist við henda dag,
tí fyri at liva lívið
mátti tú góðtaka tað.

Vit práta saman um átrúnað,
tað hoyrir tíðini til,
ein og hvør skal eiga rætt
at trúgva, tað hann vil,
tann, sum vil liva í ævir,
skal dvølja í hesi verð,
og skulu vit saman í paradís,
so kunnu vit byrja her.

“Tá var alt so svart og hvítt,
eitt landslag uttan litir og lív,
í havsbrúnni sóu vit ælabogan spenna seg út.”

FavoriteLoadingGoym tekstin