Tú dregur meg sum ein magnetur

Orð: Poul F. Joensen
Lag: Danskt vísulag

1. Tú dregur meg sum ein magnetur,
ein sól millum stjørnur ert tú,
tú vænasta væna av øllum,
so gyklandi, lokkandi prúð.

2. Sjálvt sólin á hásummardegi
er mær bert sum skuggin av tær,
tú eygagóð ert sum Guðs móðir,
Guð gævi, tú ognaðist mær.

3. So leikandi lætt er títt lyndi,
tín rødd sum eitt tónalag er,
við kærleikans kvæði tú lokkar,
sum fevnir um rúmd, lív og verð.

4. Øll alskhugshormon og amøbur
og hvørt eitt atom, er í mær,
sum bróstbarnið at síni móðir,
meg náttstjonan draga at sær.

5. O, unna mær Harri ta sælu,
sum hennara favni í býr,
gev sess mín í himli til okkurt
ásthungrandi vanlukkudýr.

6. Á, kundi eg einaferð kyst teg,
tín barm og títt dúnmjúka hold,
í villasta ástleiki fevnt teg,
tá var eg í himni á fold.

7. Um einki eg av tær kann vinna,
eg elski sum unglingur ørt,
tí bládýpið í tínum eygum
meg hevur í ørviti gjørt.

8. Tú alfagra rúnarbant skaldið,
í ørviti sveimi um teg,
tó hevur tú yngt meg og ment meg,
tú elskaða, signi eg teg.

FavoriteLoadingGoym tekstin