Tú fyri heimi tínum bið!

Orð: Friðrik Friðriksson
Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
Viðmerking: Týddur 20. mars 1960.

Tú fyri heimi tínum bið!
– við Guds hjálp tað skal standa;
hann sendir tá sítt einglalið
sum vernd mót øllum vanda.
Tann ríka frið frá heim títt fær;
tað einans bønin við sær bar.

Tú fyri heimi tínum bið!
– tað góðsku ber og gleði.
Har vinir binda bond í bøn,
er Gud á teirra vegi;
har sprettur hjartans semja tann,
sum einans bønin heinta kann.

Tú fyri fíggindanum bið!
– tað køvir hatskan loga;
sum ørvur bøn kann skunda sær
og stálhart hjarta sláa.
Hon bræðir tað í kærleika,
sum bønin heintar himli frá.

Tú fyri veikum sálum bið!
– á teirra villu heiðum;
bið Gud, sum valdar hjartanum,
á rættan veg tær leiða!
Hvør kennir bønar mátt og frið
sum frelsarin, ið segði: Bið!

Bið fyri ríki Guds og teim,
sum trúføst børn har stríða!
Tær bønin veitir dirvi, mátt
for sømu søk at líða.
Og verður stríðið hart tær við,
vil bønin veita troyst og frið.

Bið fyri tær! Gud aga teg
við pínslu má á foldum;
hann deyðar tína egnu vild,
– og tú ert í hans hondum.
Straks sælu hann tær gevur her,
– tað bønin einans við sær ber.

Bið fyri bønini, son hon
ei teg frá Gudi leiðir!
Lat altíð hennar mið og mál
tað vera: til Guds heiður!
So lyftist bøn tín foldum frá,
– og hoyrd hon kemur til tín tá.