Um stundum her á fold vit mega sanna

Petur Jacob Sigvardsen
Orð: Petur Jacob Sigvardsen
Viðmerking: Yrktur 22. januar 2009.

Um stundum her á fold vit mega sanna,
at lívsins lagna mongum tykist vánd,
tá sjúka, sorg og deyði hvørt um annað,
her hylja Harrans mjúku kærleiks hond.
Tá myrkur sýgur seg um sál og sinn,
og sorgartár tey streyma stríð á kinn.

Í slíkum roynslum ilt ei er at skilja,
at skakað verður trúarinnar grund,
tí trúgvin veit ei tankar Guds og vilja,
og mangt eitt hví tá tyngir sál og lund.
Um svar ei finst, so skalt tú vita tær:
Gud agar hvørt eitt barn, hann hevur kær.

Vit trúgva tó, Gud børnum sínum gevur
bert tað, ið altíð tænir teimum best.
Er ókendur enn vilji hans og vegur,
so er tó tað, ið dugnar okkum mest,
tí alvit hans og forsjón vita alt,
og bert tað besta verður hvørjum valt.

Ein dag so allar gátur ráddar verða,
og hvør ein spurningur fær fullgott svar,
sum spyrjandi vit her í barmi bera
í hesum sorgardali víða hvar.
Tann dag hvørt tár á kinnum torna skal;
tá sanna vit, at Gud alt gjørdi væl!