Vak meg

Finnur Jensen
Orð og lag: Finnur Koba

Eg veit, at tú ert til.
Eg havi sæð teg og títt eygnabrá.
Og eg veit, hvat tú vilt;
men tað er bara tað, at tú mást siga frá.

Tí tann, ið stendur í stað,
fær einki upp í lag.
Tá hin so rýmir avstað,
er náttin blivin til dag.
Og so endar tað,
men ei um tú kanst.

Vekja meg,
lata meg kenna, at eg eri til.
Og elska meg,
lata meg elska uttan skil.
Tí mítt hjarta er blivið hert
av at bíða eftir tí, sum er vert
at takast við.

Hvør veit, hvat tað verður til?
Hvør sær inn í sálina?
Tað ber ikki til,
tá ið tvey velja at drála tað.
Tað verður ei við longd,
um tú ei vísir tína trongd.
So tak tá mína hond,
tá ið eingin er í nánd.
So renna vit saman inn í mongdina
og finna útav, um tað brestir ella ber.

Vekja meg…

Men er tað ov tíðliga at lata seg úr?
Tá ið heilin hungrar eftir einum øðrum?
Nei, hann skal bara venja seg við okkurt nýtt.
Og tú skalt

Vekja meg…

FavoriteLoadingGoym tekstin