Vegaðu gøtur teir vitru menn

Orð: Karsten Hoydal
Lag: Eyðun Sørensen
Viðmerking: Yrktur umleið 1960

1. Vegaðu gøtur teir vitru menn
hugaheims vegleysa landi,
gudrøknar sálir, gudleysir menn,
sami var ylheiti andi –
ódnarhugur í aldatal
fór um so víðar grundir,
leitaði framá og vardi væl,
at ei gróðu gøturnar undir.

2. Sálin støðugt í kvøld og trongd
søkir hitt rætta og sanna,
roynir seg sjálva og stjørnugongd,
havdýpsins loynd at kanna,
fær ikki náðir á síni ferð,
so leingi sum fjøld av myndum
er ikki greind og opinber,
men hølist í myrkri og blindum.

3. Men, tá ið ríkir níðingsøld,
støðið tað undan ryður,
orð leika leys so hørð og so køld,
sannroyndir bundnar niður,
tá veldst um vitskuna, nær og hvar
at skilja ósatt frá sonnum,
at geva órætti aftursvar
og at dugna neyðstøddum monnum. –

4. Ymsir av lyndi og ættarlag
unglingar her komnir saman
stundandi hóma ein nýggjan dag,
lýsir so vónrík glæman –
stigin á leiðini fyrstu spor,
búnast skal hugur og blóma,
beina í brøðralag verk og orð
Føroyum til framburðs og sóma.

FavoriteLoadingGoym tekstin