Vit fáa tevatn og breyð

Orð: Bjarni Wiberg Joensen
Lag: Svenskt / Fra Engeland til Skotland

Eg tykkum vil fortelja um fyrsta túrin til sjós,
Eg spýði sum ein barnakona, tó helt eg mína kós.
Vit fáa tevatn og breyð, teir virða okkum sum seyð,
Tó best er sjómanslívið, so syngja vit tju-hey.

Fyrst skiparin hann drakk bæði øl og Akvavit,
men tá hann einki annað hevði, hjálpist hann við spritt.
Vit fáa tevatn og breyð, teir virða okkum sum seyð,
Tó best er sjómanslívið, so syngja vit tju-hey.

Nú stýrimenninar báðar, eg ongantíð teir sá,
tí anna gloymdu vit eftir og hin í koyggjunni lá.
Vit fáa tevatn og breyð, teir virða okkum sum seyð,
Tó best er sjómanslívið, so syngja vit tju-hey.

Men kokkurin var góður, hann dugdi síni ting,
hann hevði bert tann feilin, at hann ongantíð kom í sving.
Vit fáa tevatn og breyð, teir virða okkum sum seyð,
Tó best er sjómanslívið, so syngja vit tju-hey.

Við skipinum vit komu ein dagin til Aberdeen,
har hildu vit politistar og konufólk til gir.
Vit fáa tevatn og breyð, teir virða okkum sum seyð,
Tó best er sjómanslívið, so syngja vit tju-hey.

Ein dagin so fór eg inn á Hotel Bonaccord,
eg gekk so fram diskin, presenteraði meg sum lord.
Vit fáa tevatn og breyð, teir virða okkum sum seyð,
Tó best er sjómanslívið, so syngja vit tju-hey.

Og sum tey bukkaðu, og sum tey sukkaðu,
og eg bleiv verandi lordur til tað lukkaði.
Vit fáa tevatn og breyð, teir virða okkum sum seyð,
Tó best er sjómanslívið, so syngja vit tju-hey.

Har kom ein direktørur og bukkaði fyri mær,
og beyð mær inn að eta og drekka saman við sær.
Og sum hann bukkaði, og sum hann sukkaði,
og eg bleiv verandi lordur til tað lukkaði.

Hann hevði eina dóttur, so vøkur og so fín,
og tá eg skuldi fara, hon beyð mær inn til sín.
Og sum tey bukkaðu, og sum tey sukkaðu,
og eg bleiv verandi lordur til tað lukkaði.

Hon spurdi um slottið, og hvar ið eg var frá,
eg kysti hana, og segði, að norðaliga tað lá.
Og sum hon tá var glað, eg ikki lúgvi tað,
at døgurin var komin, áðrenn eg f´r avstað.

Men hevði hon vitað tað var eitt fiskifar,
og leiðin gekk á Suðurlandið, har sólin sjáldan sær.
Nei tá kom hon ikki við, tá hevði eg fingið frið,
tí eg hevði fingið fótin í afturpartin you see

Men henda góða genta helst hevur dugað gand,
tí henda sama túrin sigldu vit skipið upp á land.
Nei har var hon ikki við, nú havi eg fingið frið,
og eg fekk ikki fótin í afturpartin you see.

Um hetta góða sjólív, eg hevði altíð droymt,
Men hesa góðu gentu, eg aldri havi gloymt.
Vit fáa tevatn og breyð, teir virða okkum sum seyð,
Tó best er sjómanslívið, so syngja vit tju-hey.

FavoriteLoadingGoym tekstin